Sinds deze week mogen conducteurs in de trein reizigers niet meer aanspreken met 'dames en heren'. 'Beste reizigers' is nu de term waarmee de boodschap over de vertraagde trein, waardoor je nét je aansluiting mist, wordt begonnen. Eerder dit jaar werd het genderneutrale toilet al geïntroduceerd in Amsterdam. Het zal niet lang meer duren of mannen moeten verplicht ongesteld worden en vrouwen moeten verplicht de baard in de keel krijgen.
Waar deze kwestie mij onbewust aan doet denken is het EK vrouwenvoetbal. Dat 'vrouwenvoetbal' moet er ook altijd achteraan worden gezegd. Ooit van het EK mannenvoetbal gehoord? Afin. Je mag het vrouwenvoetbal eigenlijk niet vergelijken met het mannenvoetbal. Want dat doen we met zwemmen ook niet. Of met wielrennen. Of met hockey.
Maar na drie groepsduels helemaal te hebben uitgekeken was voor mij het Champions League-duel van Ajax een verademing. Het verschil in tempo, balcontrole en fysieke kracht viel meteen op. Niets ten nadele van het vrouwenvoetbal overigens. Want de spanning en het gemeenschappelijke 'Oranjegevoel' compenseerde bijna alles tijdens de wedstrijden. Ook van de technische vaardigheden was het bij tijd en wijle genieten.
Bovendien was er één speelster in het bijzonder die de harten van Nederland deed veroveren. Lieke Martens. Ze dribbelde op links als Neymar (NeyMartens?), draaide a la Johan Cruijff en ja, trapte na het duel tijdens interviews open deuren in zoals iedere mannelijke profvoetballer. Gelukkig lachte ze er wel een stuk vriendelijker bij.
Voor de vrouwen is de speelster van FC Barcelona een voorbeeld. Qua niveau. Qua uitstraling. Ook de mannen genoten van de voetbaltechniek van de Limburgse. Dat ze beeldschoon en goedlachs is, helpt ook zeker mee. De prestaties van de Nederlandse dames is al een reden om juichend voor de buis te zetten. Maar daarnaast vormt Martens de vleesgeworden maizena die vrouwen en mannen samenbrengt. Samen juichend voor de OranjeLeeuwinnen.
Én samen juichen voor Martens. Dat bracht me weer bij het nieuws rondom de transgenders. Want het is gezien de ontwikkelingen een kwestie van tijd voor er genderneutraal gevoetbald gaat worden. En het vrouwenvoetbal mag je al eigenlijk niet met mannenvoetbal vergelijken. Maar transgendervoetbal natuurlijk helemáál niet. Dat zou in dit geval wel een uitkomst zijn. Je hebt geen referentiekader waar je het mee mag vergelijken.
Genderneutraal Nederland tegen genderneutraal Duitsland. Hoe zou dat zijn? Uit de kleine vijftigduizend mensen die zich in Nederland geen man of vrouw voelen, moet er een aardig nationaal voetbalteam samen te stellen zijn. Ik opteert voor Sportpark De Heikant als thuisbasis. Als er één stadion een seksloze naam heeft, is het dat onderkomen wel. Regeboogkleurige shirts waarin gespeeld gaat worden. Diegene die tussen de palen staat noemen we gewoon 'het ballentegenhouder'.
De perfecte ambassadrice (heeft dat een neutrale vorm?) voor het genderneutrale voetbal is al gevonden. Nee, niet Pierre van Hooijdonk of Bert van Oostvaan. Maar Lieke Martens. Zij brengt mannen, vrouwen, en ook alle mensen die zich niet tot die categorie geroepen voelen, bijeen. Nog even wat voetballiedjes aanpassen en we kunnen beginnen aan het EK genderneutraal. Hup Holland Hup, laat de LBHT-leeuw niet in zijn hempie staan.
