Laten we bij het begin beginnen. Champagneglazen op Selhurst Park, want Frank de Boer heeft een driejarig contract getekend. Voetballiefhebbers in Londen zijn over de gehele linie wat veeleisender dan die in de rest van Engeland. Het publiek van Crystal Palace kon waardering opbrengen voor de resultaten die Sam Allardyce met zijn speelstijl behaalde, doch het vrij agrarische voetbal kan het zelfbewuste Londense publiek minder bekoren. Aan De Boer de taak om de ploeg aan het voetballen te helpen.
Zonder Huddersfield Town tekort te doen is de gepromoveerde ploeg, door vriend en vijand nog voor er een bal getrapt is al tot degradatie veroordeeld, een ideale tegenstander om – bovendien thuis – een seizoen tegen te beginnen. De opstelling is wat experimenteel: drie centrale verdedigers, alle drie met flink wat ruimte in de rug. Het wordt een ramp. Huddersfield blijkt een lepe ploeg die alle foutjes die worden begaan genadeloos afstraft. Steve Mounie blijkt een meedogenloze beul: Crystal Palace verliest met 0-3.
De week erop wachtte tot overmaat van ramp nog eens een beduidend lastigere ploeg: Liverpool-uit stond op de rol. Om het nog moeilijker te maken raakte steraanvaller Wilfried Zaha, vaak de bron van aanvallende impulsen, geblesseerd. Toch trad Palace op Anfield in hetzelfde spelsysteem aan en dat ging niet eens onverdienstelijk. Via Christian Benteke kreeg de ploeg zelfs een megakans, de Belg had zijn vizier niet scherp staan. Aan de overkant werd een inschattingsfout van verdediger Luka Milivojevic de ploeg fataal.
Nul uit zes. Het soelaas was dat Swansea City, normaliter ook niet een van de grootmachten in de competitie, de volgende ploeg was die in Londen op bezoek kwam. Palace stelde zich voor de gelegenheid maar weer in een traditionele 4-4-2 op. Het mocht allemaal niet baten. De ploeg probeerde het spel wel te maken, toch kwam het niet tot veel kansen. Toen ook verdedigingsleider James Tomkins nog geblesseerd uitviel, kon de ploeg uit Wales de zwaktes in de achterhoede net als Huddersfield enkele weken eerder moeiteloos blootleggen: 0-2.
Nul uit negen. Helaas zit de trainer die daarmee begint anno 2017 meteen op de schopstoel. De wedstrijd tegen Burnley was dan ook half uitwedstrijd, half volksgericht. Zonder sterkhouders Tomkins en Zaha, zonder topaankoop Mahmadou Sakho, trok de ploeg naar Turf Moor. Aldaar bleek de gifbeker eerder een gifpitcher. Binnen vijf minuten moest De Boer tot zijn afgrijzen toezien hoe Chung-Yong Lee Burnley-spits Chris Wood op maat bediende voor de 1-0 met een schitterende steekpass. Het afgrijzen zal groter zijn om de reden dat Lee het shirt van Crystal Palace droeg.
Het kwam niet meer goed. Crystal Palace voetbalde alleraardigst. Het voetbal was kwalitatief beter dan de van franje verstoken ploeg van Burnley op de mat bracht en dat leverde enkele reuzenkansen op. Ze gingen er alleen niet in. De regie hintte met voortdurende shots van Palace-voorzitter Steve Parish op weinig subtiele wijze op wat zij denken dat nu komen gaat. Natuurlijk lijkt dominant voetbal spelen met spelers als James McArthur, Joel Ward of Jeffrey Schlupp op vioolspelen met bokshandschoenen. Natuurlijk had Palace pech met persoonlijke fouten en blessures.
De vraag is hoeveel De Boer voor dat alles zal kopen. De tekenen zijn weinig gunstig voor de gewezen succescoach uit Hoorn. Dat het voornamelijk van de beleidsbepalers op Selhurst Park een waanzinnig zwaktebod zou zijn om al na vier competitiewedstrijden terug te komen op een beslissing die voor de (middel)lange termijn genomen was, het zal De Boer een schrale troost zijn als hij maandag inderdaad zijn kantoor al moet gaan opruimen.
