De angst leek het Spaanse volk slechts tot de 37e minuut van de wedstrijd in de greep te houden. Toen zette Iniesta met een droge schuiver de 0-2 op het scorebord op aangeven van David Villa. In diezelfde aanval liep Estrada op de hakken van spits Torres, wat de middenvelder van Chili op zijn tweede gele kaart kwam te staan. Met die elkaar snel opvolgende gebeurtenissen leek het verzet van Chili gebroken.
Tot opluchting van Spanje, dat daarvoor een heet avondje beleefde. Dat kwam nog het meest tot uiting na een vloeiende Chileense aanval in 10e minuut. Gonzalez had de Zuid-Amerikanen daarbij op voorsprong moeten zetten, maar hij had op aangeven van Beausejour het vizier niet op scherp staan. De aanval zei alles over het veldoverwicht van de Chilenen, die na 24 minuten spelen onverdiend op achterstand kwamen. Villa lobte de bal van 40 meter afstand over doelman Bravo, die ver uit zijn doel gekomen was om het gevaar Torres te bezweren. Zijn onderschepping belandde echter in de voeten van de nieuwe Barca-spits, die niet nadacht en prachtig afrondde, 0-1.
Na de rode kaart leek Spanje de wedstrijd na rust rustig uit te kunnen spelen. Door bijzonder slap uit de kleedkamer te komen, kwam het daar niet van. Sterker nog; Chili hervond het geloof, omdat Pique een schot van invaller Miller beroerde en zo Casillas verschalkte. Met nog ruim veertig minuten op de klok was het weer een wedstrijd en zat het Saanse volk opnieuw in de zenuwen. Datzelfde leek ook de Spanjaarden binnen de lijnen te overkomen. De man-meer-situatie werd nooit goed uitgespeeld, wat de prestatie van Spanje pover maakte. Chili weigerde er echter van te profiteren. Door de ontwikkelingen bij het duel tussen Zwitserland en Honduras (0-0) wisten de Zuid-Amerikanen dat de kleine nederlaag voldoende zou zijn voor de volgende ronde.
Zo kregen beide ploegen waar ze vooraf op hoopten: plaatsing voor de volgende ronde. Daarin wacht Spanje de burenruzie met Portugal. Chili maakt zich op voor het Zuid-Amerikaanse onderonsje tegen Brazilië.
