10/11/12/13 juli Bloemfontein - Joburg (SA)
Kippenvel. Nog nooit zo lang onophoudelijk kippenvel gehad. Zenuwen en emoties stuiteren door m'n lichaam. Dit moet de dag van Nederland worden. Een traan voor de wedstrijd op het bereiken van onze Oranje Finale. De laatste 99 dagen schieten voorbij. Trots op vriendschappen, trots op Oranje, bewondering voor het continent. We leven in onze eigen droom, klaar om geschiedenis te schrijven. Een voet en een scheidsrechter geven er een desastreuze wending aan. Legendarisch en ellendig liggen zo dichtbij elkaar. Waarom. Jankend in het stadion, tranen van verdriet zijn de lichamelijke reactie op deze vernietigende emotie. Als een slechte verliezer kan ik het geluk van Spanje niet aanzien. Waarom, waarom, waarom. Met een ellendig gevoel sta ik op en met moeite worden de reacties gelezen. Eigenlijk wil ik helemaal niets meer zien en horen over de finale. Zoals een maat van me stuurt: 'Het ellendige gevoel komt steeds terug als het weer even naar de achtergrond was. Het is niet te ontlopen'. Op de dag van de huldiging wil en ben ik toch vooral trots. Trots op het spel, trots op zilver, trots op Oranje.
