Zelf denk ik dat er vanuit de lijst met arbiters niet veel reactie is gekomen. Als vanouds wordt er in de zeer specifieke, angstige en individualistische arbitragewereld niet erg collegiaal gedacht en gehandeld, dus zal een flink aantal van Vinks beroepsgenoten en concurrenten het mailtje slechts voor kennisgeving hebben aangenomen.
De internationaal afscheidnemende scheidsrechter gaf verder aan dat hij na een prachtige internationale carrière, met als hoogtepunt het EK 2008 maar dit jaar niet in aanmerking gekomen voor het WK in Zuid-Afrika en naar verwachting ook niet aan te wijzen voor het EK van 2012 in Polen en Oekraïne, in overleg met de KNVB had besloten zijn plaats op de internationale lijst beschikbaar te stellen.
Gevoelig, vooruitziend en met een dosis generositeit voorspelde Vink dat door zijn beslissing er voor jongere Nederlandse scheidsrechters ruimte komt om een volgende stap in het internationale milieu te maken en hij sloot zijn mail af met de belofte dat hij zijn carrière vanzelfsprekend met veel plezier en enthousiasme in de Nederlandse competitie zal vervolgen.
Uiteraard volgde er binnen een paar uur vanuit Zeist een als Judaskus te beschouwen persbericht waarin Vinks beslissing en edelmoedigheid werden bevestigd. De bond liet verder weten de beslissing te respecteren en veel waardering voor de prestaties van de 43-jarige arbiter te hebben. Bij het lezen van dit soort mails en persberichten zit ik vaak met gekromde tenen.
Halve waarheden
Waarom worden er toch vaak halve waarheden geschreven en feiten verdoezeld? Waarom staat er bijvoorbeeld gewoon niet in dat Vink de laatste maanden enkele malen zeer zwak presteerde en door diezelfde bond systematisch werd murw geslagen. Dat Vink, nadat hij in de slotfase van de afgelopen competitie Keslers favoriet FC Twente tegen AZ had benadeeld en aansluitend door een telefoontje van executeur Van Oostveen naar de UEFA zijn aanstelling in een halve finale van de Europa League in rook zag opgaan, daardoor het geloof in de bond totaal is kwijtgeraakt. Of dat Vink totaal moet zijn afgeknapt op UEFA-commissielid Uilenberg die anderhalf jaar geleden al aankondigde dat hij er een persoonlijk project van zou maken om zijn regionale protégé Björn Kuipers via een zorgvuldig en strategisch aanstelling- en begeleidingsplan op het komend EK te krijgen en Vink daardoor bij voorbaat geen eerlijke kans op een nieuwe EK-deelname zou krijgen.
En waarom wordt er geen woord over gerept dat Vink na een zwakke beurt bij Hapoel Tel Aviv - Red Bull Salzburg, die trainer Huub Stevens bijna een nervous breakdown bezorgde, tot 1 januari aanstaande geen buitenlandse invitaties tegemoet kon zien? En dan dat plaatsmaken voor een jongere collega? Hou op, schei uit, man! Heb je dan als sportman totaal geen sportieve ambitie of eergevoel meer? Wil je die wijze heren, die jouw carrière verstieren, dan niet nog een keer laten zien dat ze ongelijk hebben? Dat de beschermelingen die zij promoten nog lang niet bij jou in de schaduw kunnen staan en dat deze grap je duizenden euro's zal kosten? Dat je nu naar de buitenwereld toe de eer aan jezelf lijkt te houden, maar eigenlijk vilein bent afgedankt en je jezelf vrijwillig aansluit bij die -wat oudere- groep scheidsrechters die sappelend zonder enige sportieve ambitie -maar wel tegen een behoorlijke vergoeding- hun wedstrijden plichtmatig afwerken.
Helaas
Jammer, er zijn andere manieren om ergens mee op te houden. Zoals met het schrijven van deze column op de ELF-voetbalsite. Om financiële redenen en niet op redactionele gronden. Omdat de economische recessie aan diverse media -zo ook aan ELF Voetbal- niet onopgemerkt voorbijgaat en er op diverse manieren moet worden bezuinigd, is besloten dat deze rubriek helaas wordt stopgezet. Helaas, omdat ik de afgelopen 140 weken met veel plezier elke maandagochtend mijn columns op de redactie inleverde en na het verschijnen de vaak instemmende reacties meer dan waardeerde. Columns waarin ik naar hartenlust heb geprobeerd mijn persoonlijke en gelukkig onafhankelijke mening over een breed scala van voetbalonderwerpen te geven. Nooit gehinderd door enige redactionele beperking van de (hoofd) redactie, die ondanks pogingen tot beïnvloeding van buitenaf, altijd achter mijn werk bleef staan. In het huidige mediatijdperk waarin de vrije mening met regelmaat onder druk wordt gezet een compliment waard.
Wat mij betreft kan een persbericht verder achterwege blijven.
Klik hier voor meer informatie over de auteur.
