Het leven van de echte voetbalfan bestaat immers uit lijden, lijden en nog eens lijden. Met af en toe eens een totaal onverwacht succesje, een mooie overwinning, waar weer weken op kan worden geteerd.
Ajax-fans kennen dat gevoel helemaal niet, zo valt me iedere keer weer op. Op het Museumplein gingen ze helemaal uit hun dak omdat ze een paar jaar hadden moeten wachten op hun 30ste landstitel. Niet omdat ze nét niet failliet waren gegaan, niet omdat degradatie opnieuw was uitgebleven en ook niet omdat voor het eerst in het clubbestaan internationaal voetbal was gehaald.
Nee, al die vreugde was vooral het gevolg omdat Ajax eindelijk weer had gekregen wat de fans als één van hoger hand gekregen recht waren gaan beschouwen: de landstitel. Aan het grote Ajax-lijden (liefst een paar jaar geen kampioen worden) was eindelijk, EINDELIJK, een einde gekomen.
Wat een onzin. Er zijn in Nederland maar heel weinig fans (die van Feyenoord, NAC, Willem II, Fortuna en Almere City om er maar een paar te noemen; plus nog eens miljoenen anderen!) die niet hun linker onderarm hadden willen geven in ruil voor alle successen, die de Ajax-fans de afgelopen twee jaar al ten deel zijn gevallen.
Het lijkt net of iedereen dat prachtige vorige seizoen al is vergeten toen Martin Jol, na een paar maanden experimenteren, de ploeg ineens op een fantastische wijze aan het spelen kreeg en Ajax - in een regen van tientallen doelpunten - een formidabele inhaalrace bijna bekroond zag met de landstitel 2010 en met het winnen van de KNVB-beker.
Wat ook vergeten lijkt, is het feit dat een team vol huidige en voormalige Ajacieden in juli Johannesburg op één teen na (die van Castillas) bijna wereldkampioen werd en dat nog geen maandje later, met een van vermoeidheid bijna wankelend team, twee superieur geachte tegenstanders werden geklopt en plotseling Champions League voetbal werd gehaald.
Met een ploeg die - zo oordeelden bijna alle kenners - met afstand als de sterkste selectie van Nederland kan worden beschouwd. In dat licht gezien, is de landstitel van dit jaar eigenlijk niks bijzonders. De sterkste ploeg is gewoon ook kampioen geworden.
Johan Cruijff toonde zich daarover vanmorgen verheugd. Hij noemde het vanmorgen een goed begin.
Van wat, vraag ik me af. Gaat het in Amsterdam écht nog beter worden? En zo ja, wat dan?
In de afgelopen 13 maanden won Ajax de landstitel, de KNVB-beker, werd het 2de met een record aantal punten, bereikte het voor de tweede keer op rij de Champions League, saneerde alle schulden en speelden enkele spelers zelfs in de WK-finale.
Het is een reeks formidabele successen. En - daar ben ik bijna zeker van - een prestatie die de komende jaren niet meer verbeterd wordt. Ook niet als Cruijff in Amsterdam eindelijk z'n verantwoordelijkheid pakt.
Jan Hermen de Bruijn
Hoofdredacteur ELF Voetbal
