Dat gold ook voor Ronald Waterreus. De (toen nog) keeper van PSV sprak op tv zijn afschuw uit over de terreurdaad, vroeg zich af waarom de UEFA niet alle Champions League-duels van die avond had afgelast en waarom hij in godsnaam onder de lat moest gaan staan bij het op dat moment totaal niet relevante FC Nantes. Om er aan toe te voegen, dat hij de reactie van sommige mensen op de aanslagen in New York niet kon begrijpen.
Zo lekte uit dat teamgenoot Mateja Kezman wat luchtig had gedaan over het drama aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Waterreus deed niets om dit te ontkrachten. Erg oncollegiaal en zelfs heel gevaarlijk. De Servische spits had er volksvijand nummer één door kunnen worden.
Want iedereen die op dat moment anders reageerde dan de massa, moest wel fout, gestoord of zelf een terrorist zijn. Maar van de kant van Kezman bekeken, was zijn respons juist alles behalve onnatuurlijk.
Zijn grote trots en vaderland Servië was immers mede verwoest door Amerikaanse aanvallen en NAVO-bombardementen in het decennium daarvoor, tijdens de Joegoslavië-oorlog. Maar daar kraaide haast geen westerling naar. Die Serviërs waren begonnen en dus kregen ze hun verdiende loon. Bovendien had Amerika daar geen onschuldige slachtoffers gemaakt, zoals wel gebeurde bij het instorten van het WTC.
Tenminste; als we de berichten in de media moeten geloven, maakt Amerika nooit burgerslachtoffers. Of het nou Vietnam, Servië, Afghanistan, Irak of Libië is; bij het vernielen van bruggen, huizen en regeringsgebouwen, overlijden nooit kinderen of vrouwen, die er toevallig in de buurt liepen. Knap hè? The Terminator zou er trots op zijn.
Volgens cijfers overleden er net geen 3000 mensen toen de Twin Towers werden geraakt en naar beneden kwamen. Vreselijk, en elke dode is er één te veel, maar het aantal is niets vergeleken met de lijken die Amerika achterliet in Vietnam, voormalig Joegoslavië, Afghanistan, Irak en nu weer Libië.
Aanslagen (oorlogen is niet het goede woord, dan moet er in ieder geval sprake zijn van een enigszins gelijke strijd) bovendien, die achteraf bezien soms helemaal niet nodig waren. Het Westen liet zich de eerste Irak-oorlog (1990) inlokken, nadat een Amerikaanse ooggetuige had verklaard dat Irakese soldaten baby's doodden in Koeweit.
Dat deze vrouw achteraf een liegende dochter van een hoge en dus totaal niet onpartijdige Amerikaanse diplomaat bleek te zijn, was een detail. Osama bin Laden was eerst zeker in Afghanistan en daarna opeens onvindbaar. En hoe zat het ook alweer met die massavernietigingswapens in Irak? Die waren er eerst wel, en toen weer niet.
De Nederlandse Midden-Oosten-journalist Joris Luyendijk schreef in 2006 het prachtige boekje 'Het zijn net Mensen'. Geheel onafhankelijk laat hij daarin zien, hoe Israël en haar bondgenoot Amerika op heel slimme wijze de westerse opinie bespelen en gebruiken in het conflict met de Palestijnen. De schrijver doet dat zeer voorzichtig, omdat je zeker in Nederland heel erg moet oppassen met je mening en berichtgeving over de perikelen in de Gaza-strook.
Dat komt voort uit de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog, waardoor we wel uitkijken om Israëliërs ook wel eens als daders, in plaats van slachtoffers neer te zetten. Terwijl ook dat inmiddels niet meer strookt met de werkelijkheid.
Turkije wil bijvoorbeeld excuses (that's all!) van Israël voor het vermoorden van negen landgenoten, die vorig jaar probeerden mensen - gezinnen in nood - in de Gaza te ondersteunen middels een boot met hulpmiddelen. Die negen onschuldige weldoeners zijn gewoon afgemaakt, omdat ze de zogenaamde vijand van eten en drinken (doet dat een belletje rinkelen?) wilden voorzien.
Het bericht kreeg amper aandacht, omdat het zo gevoelig ligt. Israël mag vanwege een 66 jaar oud schuldgevoel zonder consequenties haar gang gaan, zonder dat het Westen daar haar verontwaardiging over durft uit te spreken, het veroordeelt of het land dwingt tot minimaal een 'sorry'. Als je die berekening doortrekt, mag Amerika haar eerwraak op landen - die wel of niet verdacht zijn (Iran?) - over de hele wereld uitoefenen tot minimaal 2067. Waanzin!
Ik hoop toch dat zelfs Ronald Waterreus dat met me eens is.
