Wat nou de eerstvolgende wedstrijd is de belangrijkste? Helemaal niemand houdt zich bezig met het duel van vrijdag tegen Zwitserland. Oefenen in deze drukke periode tegen een onaantrekkelijke tegenstander, boeien. Vriendschappelijke interlands doen er niet toe en zijn niet om aan te zien. Maar ook deze ongeschreven regel kent haar uitzondering. Volgende week dinsdag is het Duitsland - Nederland. De moeder aller burenruzies. Het zal er heet aan toe gaan.
Zoals 23 jaar geleden. Nederland haatte de Duitsers toen meer dan nu het geval is. De halve finale van het EK'88 werd gespeeld in Hamburg. In het Volksparkstadion. Ergens in het Oranjevak hing een spandoek wat repte over oma en haar teruggevonden fiets. Het land lag plat. Iedereen zat aan de tv gekluisterd. De wedstrijd was veel minder goed dan we dachten te zien.
De spanning, het trauma, de angst.
Het leek weer fout te gaan. Onterechte penalty, goal Matthäus. Maar Oranje speelde op z'n Duits. Van Basten ging liggen, de Roemeen Igna wees weer naar de stip. Ronald Koeman schoot raak. En dan, vlak voor tijd. Weer op zijn Duits. Het legendarische balletje van Jan Wouters. De sliding van Van Basten. De goal, de euforie, het tijdrekken en de bevrijding. Bevrijd van de vijf jaar durende bezetting en bevrijd van de verloren finale van 1974.
Dit was our finest moment.
Anno 2011 kunnen wij redelijk leven met de Duitsers. Mooi land, beschaafde mensen, populaire vakantiebestemming ook. Andersom ligt dat anders. Afrekenen met een trauma betekent meestal dat je het slachtoffer ermee opzadelt. Sinds 1988 zijn de Duitsers meer dan ooit gebrand op een resultaat tegen ons. In 1990 pakten ze ons in op het WK. 1992 Was weer van ons (3-1, die rare bal van Witschge). Op het EK 2004 in Portugal werd het in Porto 1-1. Wij waren beter.
Duitsland is een motiverende opponent, maar niet langer een Angstgegner voor Oranje. Sinds Milaan 1990 (2-1, het krulletje van Brehme) wonnen de Duitsers nog maar een keer van ons. Vriendschappelijk, april 1996 in De Kuip. Goal Klinsmann, uiteraard uit een penalty. 0-1.
Het is 15 jaar geleden dat Duitsland voor het laatst van Die Niederlande won. Reken maar dat dit meespeelt. De Duitsers staan op scherp. Net zo scherp als het Bayern München dat in 1978 de afscheidswedstrijd van Johan Cruijff verpeste door in Amsterdam met 0-8 te winnen. Revanche voor eerdere vernederingen. Wraak is de ultieme motivator voor iedere Duitse ploeg.
Oranje is gewaarschuwd. Na 23 jaar staan er weer elf oranjehemden aan de aftrap in het gemoderniseerde stadion van Hamburg. Destijds was het Volksparkstadion van Oranje. Zo ver zullen de Duitsers het niet weer laten komen. Het wordt een heet avondje. En zeker niet vriendschappelijk.
Arnout Verzijl
a.verzijl@elfvoetbal.nl
