Het regende superlatieven in de rust. Wunderbar, Sensationel, Hervorragend. En dan was de expert van dienst nog niet eens aan het woord geweest. Nee, dit waren alleen de fan van de ZDF met een microfoon in zijn hand en de presentatrice van diezelfde Duitse zender. Duidelijk aangenomen op haar uiterlijke kwaliteiten.
Het was in de rust van Duitsland - Nederland dat alle frustratie van 23 jaar Oranje-overheersing eruit kwam. Niemand minder dan Oliver Kahn kreeg de eer het Duitse geweten schoon te praten. De voormalig blafhond van Bayern nam de regie meteen in handen toen het domme knappe meisje vroeg of hij verrast was door de Duitse suprematie.
Nee, dat wist hij wel, dat Duitsland superieur zou zijn. Kahn schoot furieus uit de startblokken. Hij sprak met consumptie in zijn poging zo snel mogelijk Oranje te fileren. Kahn was juist verrast over de complete lamlendigheid van Oranje. De traagheid, het onvermogen tot versnellen. Wat een zielig zooitje, die Hollanders. Is dit alles wat ze kunnen? Minachting gesproken met vuurspuwende ogen. Kahn verschool zich achter diepe teleurstelling en haalde zo zijn gram voor 23 jaar frustratie.
Koren op de molen voor het meisje en de commentator. Zij durfde ineens uit zichzelf wat te vinden. En de man met de microfoon verviel in de tweede helft in het oer-Duitse patroon van zelfverheerlijking over de rug van een ander. 'Jawohl, Mark van Bommel. Vielleicht war er vor AC Mailand nog Gut het laatste seizoen, aber der ist klar uber zijn Top'. Heel Oranje kwam aan de beurt. 'Het zijn de net niet voetballers van de wereld. Drie WK-finales en alle drie verloren.'
Vorige week nam ik het op deze plaats nog op voor onze Oosterburen. Nette mensen, mooi land, dat soort goedpratertij. Dom dom dom. Wat werd er in de tweede helft tegen een miljoen of 15 Duitse tv-kijkers gezegd door de man met de microfoon? 'Gisteren zei onze keeper Manuel Neuer dat hij niks met Nederland heeft. Hij kent ze alleen van zijn tijd in Keulen als hun woonwagens onze snelwegen blokkeren'. Hij lachte schamel.
Ineens zijn ze er weer: Duitsers die zichzelf een ubernatie vinden en niks leuker vinden dan zichzelf en het schofferen van anderen.
Even voor de Oranje zwartkijkers onder ons: ja, we hebben verdiend verloren. En ja, Duitsland was beter.
Maar het complete gebrek aan respect was schrijnend. Zeker op basis van een slechte wedstrijd van de Vice-Weltmeister. Bild over Maarten Stekelenburg: 'Het zielige varken van het Volksparkstadion'.
Het klakkeloos neersabelen en stigmatiseren van een hele natie stuitend. De Duitse frustratie zat diep. Dieper dan wij ons hebben gerealiseerd. En die volksaard? Die is helemaal niet veranderd. Eens een Duitser, altijd een Duitser.
