Ik heb ze op het gemak allemaal doorgelezen, een hele klus in een tijd dat de wereld zo wat in brand staat. In tegenstelling tot vorige week, toen Griekenland en Italië bijkans failliet dreigden te gaan, was het de afgelopen dagen de beurt aan Spanje en België. Ik las dat Merkel en Sarkozy een plan aan het ontwikkelen zijn dat de democratie in nagenoeg ieder Europees land tot een wassen neus gaat maken. En ook - daar zijn het tenslotte Oostenrijkse kranten voor - dat er dit jaar nog geen vlokje sneeuw in de bergen is gevallen en dat de gehele toeristenindustrie in dit land dan de winter niet overleeft.
Gek genoeg was op al die tientallen pagina's de naam van Johan Cruijff niet één keer terug te vinden. Laat staan die van Steven Ten Have en de andere Ajax-bestuurders. Alleen Louis van Gaal kwam even ter sprake, maar dat was weer in verband met Bayern München, dus dat telt niet. Overigens waren ook de namen van Rutte, Wilders of welke andere Nederlander dan ook, niet in de kolommen terug te vinden (de enige andere uitzondering was die van Barazite, de topscorer van Austria Wien die tegen Wiener Neustadt één keer succesvol was), voor mij opnieuw een bewijs dat we met z'n allen vooral wereldberoemd zijn in eigen land.
Het feit dat Johan Cruijff en tien Ajax-trainers juridische stappen overwegen tegen de aanstelling van drie directeuren omdat dit in strijd zou zijn met het voetbaltechnische beleid heb ik dan ook van internet. Evenals het bericht dat fanatieke Ajax-supporters van plan zijn maandagavond naar de ArenA te komen om daar de ledenraad eens duidelijk van hun steun voor de visie van Cruijff te overtuigen. Het zijn berichten die de rest van de wereld volstrekt koud laten, maar die in Nederland inmiddels belangrijker zijn geworden dan welk artikel over het naderende einde van de wereld dan ook.
Toen ik vorige week in mijn column schreef dat ik denk dat Cruijff met zijn opmerking over Davids de grens van het acceptabele was gepasseerd, knalden de emotionele reacties direct van de website, van Hyves, Facebook, Twitter en hoe al die social media ook mogen heten. Zakelijke kritiek op Cruijff en diens revolutie (ik laat het woord fluwelen maar weg, want aan de machtsstrijd in Amsterdam is niets beschaafds meer te ontdekken) is in Nederland de afgelopen maanden op één of andere manier zinloos geworden. Geen enkel argument dringt nog door.
"Het is erop of eronder voor de revolutie van Johan Cruijff. Wij willen de visie van Cruijff bij Ajax", roepen de Ajax fans en niemand die hen zegt dat alle plannen van Cruijff in het afgelopen jaar al lang zijn doorgevoerd. Of zouden die tien trainers (Dennis Bergkamp, Wim Jonk, Bryan Roy, Ronald de Boer, John Bosman, Jaap Stam, Orlando Trustfull, Dean Gorré, Michel Kreek en Marc Overmars) die nu juridische stappen zouden willen nemen, iets anders hebben gedaan dan de visie van Cruijff bij Ajax doorvoeren?
Zakelijke beschouwingen hebben dus geen zin. De emotie regeert over het verstand. En doet dat in Amsterdam nu al heel lang. Wat blijft, is afwachten hoe de oorlog in Amsterdam gaat aflopen en hoeveel slachtoffers en nog meer gaan vallen. En misschien is aan het eind van alle gevechten uiteindelijk het laatste woord aan een arme rechter die in z'n eentje mag bepalen wie totaal geen verstand van voetbal heeft: Johan Cruijff óf Louis Van Gaal.
Pas als dat gebeurt, daar ben ik zeker van, zullen ook de Oostenrijkse kranten wel een regeltje of wat aan de affaire besteden. Ik vrees alleen dat ik me tegen die tijd al te veel schaam om het bericht ook daadwerkelijk te lezen.
Jan Hermen de Bruijn
Hoofdredacteur ELF Voetbal
