Duitsland, Portugal en Frankrijk? Laat ze maar komen. Juist nu.

Ping, pong. De gezagvoerder van KLM Royal Dutch Airlines haalt Van Marwijk uit een klein hazenslaapje en vertelt dat het zicht helder is tot de Oekraïense hoofdstad. Hij had precies elf kilometer boven Warschau even zijn ogen dicht gedaan.

Maar ja, hoe goed kun je eigenlijk echt slapen in zo'n vliegtuigstoel? Te weinig beenruimte, Kees Jansma naast je die door alles heen snurkt, te veel licht in de cabine. Dan kun je bondscoach van de nummer twee van de wereld zijn; de grootte van een kist die de lucht in moet, laat zich niet door status aanpassen. Hoe luxueus die First Class er ook uit ziet.

Hij strekt zich uit, hoort het knakken van botjes waarvan -ie niet eens wist dat hij ze had en zoekt zuchtend het knopje aan de stoel voor de stewardess. Tijd voor een koffie. En een krantje.

De Telegraaf natuurlijk. Niets leest zo lekker weg tegenwoordig als het journaal van de Amsterdamse loopgravenoorlog. Hé, wat staat daar nou, links onderin op de sportpagina? Is Marco van Basten vanavond ook in Kiev? Met een onderarmse zwaai waar Roger Federer jaloers op zou zijn, mikt Van Marwijk de krant een metertje rechts van hem. Jansma wordt met een schrik wakker van het ritselende projectiel.

"Hier, je vriend staat er in. Dat wordt nog leuk vanavond als hem om commentaar wordt gevraagd na de loting." Jansma zoekt slaapdronken naar zijn bril, die nog op z'n hoofd zit. Kijk, daar kan Van Marwijk dan wel weer om lachen. Maar om Van Basten… Die leek wel heel erg blij na de 3-0 nederlaag tegen de Duitsers vorig maand. Van Basten durfde zelfs de woorden 'dit Oranje lijkt alweer over haar top heen' te gebruiken.

Juist hij, Van Basten! De bondscoach voor hem, over wie Van Marwijk nooit iets zei, zelfs niet toen schoonzoon Mark van Bommel aangaf nooit meer onder hem te willen werken. Juist Van Basten, die een patent had op het spelen van lelijke kwalificatieduels en oefenpotjes, had commentaar op het spel van Oranje. Juist Van Basten, die overruled werd door zijn eigen spelers, toen het 4-2-3-1 systeem werd geïntroduceerd.

Maar goed, wat kan hem het eigenlijk schelen? Van Marwijk wordt een dagje ouder. Hij voelt het als hij 's ochtends de hond uitlaat, een van zijn kleinkinderen optilt. Niet dat dat hem minder scherp maakt, oh nee. Van Marwijk voelt zich gedrevener dan ooit. Laat heel de wereld maar denken dat Nederland niets meer voorstelt. Vanuit de underdogpositie is hij op z'n best. Eerst met Feyenoord in 2002, daarna met Oranje in 2010.

Van Marwijk ziet in een ooghoek dat Jansma inmiddels begrijpt wat hij bedoelde. Met z'n kenmerkende zachte stem is de bondscoach zijn spindoctor voor. "Laat maar Kees, ik weet al wat je gaat zeggen. 'Laat gaan' en dat zal ik dan ook doen. Eerst maar eens zien wie er uit de kokers rollen vanavond."

Hij weet nog van twee jaar geleden dat hij het niet snel goed kan doen. Toen Denemarken, Japan en Kameroen als de tegenstanders op het WK bekend werden, waarschuwde Van Marwijk voor onderschatting. Iets wat hem daarna niet in dank werd afgenomen, want Oranje zou zich 'met twee vingers in de neus' moeten plaatsen voor de volgende ronde, zo luidde de algemene opinie.

Vandaar dat hij op het servetje met KLM-logo na het opstijgen uit Amsterdam stiekem zijn favoriete loting voor het komende EK heeft geschreven: Duitsland, Portugal en Frankrijk. In Charkov, ver weg van standplaats Krákow. De moeilijkste loting ooit. "Laat ze maar komen", denkt Van Marwijk, vlak voordat hij de handen weer vouwt, de benen onder de stoel voor hem drukt en de ogen sluit. "Juist nu iedereen denkt dat we er niets meer van kunnen." En hij droomt weg. Naar de finale in Kiev van 2012.