Iemand roept of zingt wat, om de tijd te doden. Of je kijkt wat links en rechts om een gek verklede supporter te zien. Ik deed dat ook, op deze bloedhete zaterdagmiddag, op 15 juni 2005, en zag daar Carlos Valderrama.

De Colombiaanse voetballegende (1981-2003) verwierf wereldwijd faam door zijn sierlijk lange passen op het middenveld van bijvoorbeeld Montpellier, maar vooral eigenlijk door zijn opvallend grote en felblonde haardos. Dat viel natuurlijk wel op boven die zwarte snor en zwaar gebruinde huidskleur.

Natuurlijk was het niet dé Valderrama die ik ontwaarde voor het Willem II-stadion, waar enkele uren later de WK Onder 20-wedstrijd Canada - Colombia gespeeld zou worden. Nee, het was een overduidelijk oer-Hollandse jongen - benen als melkflessen, rode sproeten op de wangen en een zwaar Amsterdams accent - die dankzij een pruik en shirt van het Colombiaanse nationale elftal bijna als twee druppel water leek op de Witte Gullit.

Zijn luidruchtige vriendengroep en hij moesten de hele voormiddag in de kroeg hebben gezeten, want de dranklucht om hen heen was niet te harden. De Valderrama was het middelpunt van het uitje, want de boodschap 'Getting Married' op een groot bord om zijn hals liet er geen misverstand over bestaan. Dit was een vrijgezellenfeest en daarin moet natuurlijk altijd iets geks gebeuren.

Wat precies, daar kwamen de 6500 toeschouwers achter, toen het duel bijna was afgelopen. Bij de stand van 2-0 in het voordeel van Colombia (goals van Guarín en Falcão, trouwens) danste opeens rond het strafschopgebied van Canada een bos witte krullen op en neer. Het was de Hollandse Valderrama, met z'n prachtige pruik. Maar dat was ook het enige wat hij nog op of aan had.

De melkflessen bleken uit een fabriek te komen. Een spierwit naakt lijf ziet er onder bleke stadionverlichting uit als een onbeschreven blaadje uit een blocnote en steekt flink af bij de echte en gitzwarte spelers van Colombia. Het duurde even voordat het stadion door had waar iedereen - inclusief een duizendtal televisiekijkers - naar zat te kijken en langzaam namen de handen voor de monden, de 'oeh's' en 'ah's' en het schatergelach toe. Want de vrijgezellige man bleek onder de gordel bepaald geen Gullit te zijn (ja, ik weet het, maar daar kijk je nu eenmaal naar als iemand besluit z'n hele vleeswaar op de toonbank te gooien).

De Witte Valderrama genoot van de aandacht en gooide er nog een schepje bovenop. Hij bukte, liet zijn hele hebben en houden aan de korte zijde zien en liep op aanvaller Wason Renteria af, net alsof hij 'm wilde omhelzen. De bonkige spits kon er niet om lachen en stak kort z'n vuist naar voren, net alsof hij wilde uithalen. Valderrama koos eieren voor z'n geld en werd op datzelfde moment in de kraag gevat door veel te laat reagerende stewards, die er om de een of ander manier altijd uitzien als opgeblazen Michelin-mannetjes.

Dat was mijn eerste kennismaking in het voetbal met De Idioot, die fors werd gestraft voor zijn veldbetreding en een stadionverbod kreeg. Twee dagen later een stukje met hem in het Brabants Dagblad. Hij had het allemaal niet zo bedoeld, betuigde spijt en begreep de ophef allemaal niet zo.

Wel, het is allemaal niet zo moeilijk, Idioot. Het voetbal is van ons, een ander soort idioten. Niet van jou of van de kale Idioot van afgelopen woensdag. Blijf er van af en er is niets aan de hand.

Ga anders lekker naakt rondlopen door een Colombiaanse sloppenwijk met je Valerrama-pruik en je adamskostuum. Idioot.

• Tweeten