Ik heb het geluk en de voldoening gekend om op te groeien met een Ajax dat de beste van de wereld werd. Mooie doelpunten en grote uitslagen waren een gemeengoed, het werd doodnormaal.
Zondagavond bestond uit de afhaalchinees en vader die één glas bier dronk bij het loket, zodat we om 18.55 uur weer in de auto zaten. Als we vervolgens bij Studio Sport geen 7 bij Ajax en geen 0 bij de tegenpartij zagen staan, hadden ze een slechte dag gehad in Amsterdam.
Jongens als Edwin van der Sar, Frank de Boer, Ronald de Boer, Jari Litmanen, Marc Overmars en Finidi George stonden niet alleen voor de goede jeugdopleiding en scouting van de club, maar waren ook symbolen van beschaving. Iets wat net zo goed bij Ajax hoorde als haar grootheid. Of misschien juist wel daarom.
Natuurlijk scholden ze elkaar intern vaak genoeg de huid vol, maar naar buiten toe straalde Ajax in alles uit: wij zijn een club van stand, niets bevuilt ons. Als een afvallige door een privéuitspatting de onkreukbare reputatie van de Amsterdammers op het spel zette, werd er ingegrepen. Kordaat, maar zonder de hoofdpersoon te beschadigen, zodat er altijd een basis was om verder te werken en er geen kapitaal werd vernietigd. Dat is pas management.
Winston Bogarde wilde ooit na een duel zijn jasje uitdoen om op de vuist te gaan met een kritische fan. Maar een Ajacied doet zijn jasje nooit uit en dus werd hij op de vingers getikt. Mooier kan het niet weergegeven worden.
De boom Bogarde die vanwege het incident op het kantoor van voorzitter Michael van Praag moet verschijnen. De 'neger die voor niemand buigt' verwacht een uitbrander vanwege zijn agressieve houding, maar Ajax kijkt al naar de fase daarvoor. "Je Ajax-jasje uitdoen, Winston? Dat doe je pas als je onder de douche gaat. Je houdt het altijd aan en als er een kreuk in komt, strijk je die zelf eruit. Sjakie Wolfs houdt steekproefsgewijs huisbezoekjes. Je bent gewaarschuwd."
Dat was voor mij altijd Ajax. Een club zo keurig, zo netjes en zo'n goed voorbeeld voor de rest van de wereld, dat het gewoonweg bloedirritant werd. Net als de knapste kop uit de schoolbanken, die door blikken van klasgenoten wordt gedood als hij weer een 9,5 heeft gekregen en er niet tevreden mee is. Pure jaloezie.
Nooit meer een club gezien, die zo beschaafd andere clubs vernederde. Ajax - Bayern München, halve finale Champions League, 1995, uitslag 5-2. De Duitsers werden als vervelende blagen het Olympisch Stadion uitgejonast.
Voor de kleine tv (een originele 7-inch), met druktoetsen die bleven haken, keek ik mijn ogen uit. Na afloop geen gebaren, uitspraken over 'dikken nekken die waren afgestraft' of een Ajacied die het in zijn hoofd haalde om zijn kont af te vegen met een geruild Bayern-shirt. Zelfs Danny Blind, die met rood van het veld was gestuurd en daardoor de finale miste, gaf iedereen keurig een hand.
Het contrast met de situatie van nu vraagt niet om meer uitleg. Ajax is een schande geworden voor het voetbal, hét voorbeeld van hoe het juist niet moet. Nico Dijkshoorn zei het al: "Dit is tegenwoordig voetbal: mannen in pakken die praten over mannen in pakken, die oordelen over mannen in pakken." Gekreukte en besmeurde pakken welteverstaan.
Vanavond staan de publieke en regionale omroepen, RTL4 en SBS6 stil bij dit jaar overleden dierbaren. Een minuut lang is een brandend kaarsje in beeld en gedenken wij degenen die in 2011 heen zijn gegaan. Ik zal dan de ogen even sluiten voor Ajax en wat de club ooit was, waar ze ooit voor stond. En hoop heel erg op een succesvolle reïncarnatie, als de clubzielen gereinigd zijn.
