Vreselijke sfeer bij Ajax - AZ, moeten we vaker doen!

Buiten de ArenA. Geen verkreukelde plastic bekertjes op de grond, geen harde boeren, geen servetjes met mayonaise op het bankje waar je net wilt gaan zitten. De brug over het watertje vlak bij het oude trainingsveld tekent zich af als een droevig hangende mond. Dit is geen voetbalfeest.

Het is vandaag Ajax - AZ, de inhaalwedstrijd van het gestaakte bekerduel. Het affiche is prachtig, de ambiance verschrikkelijk. 20.000 Kinderen, geen mannen en vrouwen, tenzij het de paar begeleiders betreft. Een sfeer die past bij een kinderfeestje in de Bowlingstal of Plopsaland. Maar niet bij een top-achtste finale in de beker.

Geen lange rijen voor de draaipoortjes, geen geschuifel door de menigte. Er klinken geen schuine grappen over het kale hoofd van Steven ten Have, of de kleur lipstick van Marian Olfers. Wel een eerbetoon aan Johan Cruijff. "Wie kent hem niet, hij is een echte Ajacied", schreeuwt een groep van 20 kinderen. Bekende geluiden, maar dit keer onder de invloed van helium.

Tientallen wapperende vlaggetjes tussen verkleumde vingers, tasjes uit de fanshop volgepropt met prullaria, kinderen die overgooien met een bal. Een jongen die op de stoep zit uit te puffen, krijgt te horen dat ze verder moeten. Het stadion gaat open. Teleurgesteld kijkt hij naar z'n moeder. Vanmorgen om 10.00 uur vertrokken uit Borne en nog geen moment even kunnen rusten. Gelukkig kan dat dadelijk anderhalf uur lang.

Hoewel. Binnen galmen de duizenden kindergilletjes tussen de muren van de ArenA alsof we in een plaza van Center Parcs zijn tijdens de herfstvakantie. Golven van kabaal spoelen tegen de randen van je trommelvlies. In de gemiddelde achtbaan of in de studio bij Ome Willem is het rustiger.

Bij de opstelling van AZ klinkt er een hard 'Boehoeoeoeoeoe', bij die van Ajax een net iets luider 'Jeheeeheheee'. Dat oorverdovend enthousiasme - alsof een eindeloze vuurpijl een decimeter naast je hoofd leegloopt - gaat door tijdens de vele kansen en goals voor Ajax. En AZ. En tijdens de rust met het latje trappen. En met het meezingen van de nummers in de pauze. En als de omroeper wat zegt. En er vijf huisduiven (die donderdagmiddagvoetbal helemaal niet gewend zijn en op het veld lekker willen koeren) opstuiven. Eigenlijk houdt het niet op. Het circus is in de stad.

Als een groepje het aandurft 'Aaaah Settt' aan te moedigen, volgen er geen vervelende spreekkoren. Geen enge ziektes, geen scheidsrechter die denkt aan staken, geen elftal dat zich onveilig voelt. Alleen maar een passend antwoord: 'Aaaaahjaaaaaaks'. Passie uit kleine kelen, mini-Vuvuzela's. Oh, de uitslag? Een zinderende 2-3 voor AZ! Alsof de spelers zelf zich ook weer kind voelden op het veld.

Als rond 16.30 uur het laatste fluitsignaal klinkt, is de teleurstelling hoorbaar. Het zit erop, het is voorbij. Een meisje zegt 'nooooouuuww', een jongen laat stiekem een traan. Maar wel zo, dat papa het niet ziet. Kom, er wacht chocomel.

Na afloop geen files, want alle bezoekers zijn massaal met de bus. Je wordt thuisgebracht, inclusief snoepzak. Best leuk eigenlijk, zo'n wedstrijd. Kunnen we dat niet vaker doen KNVB? Liever zo met kinderen die uit plezier niet meer weten wat ze doen, dan met grote kinderen onder invloed van drank, idioterie of haat. De volgende keer alleen wel oordoppen mee. En aspirines.