Pffff. Dat heb ik geweten. De reacties op mijn opmerkingen waren bijna net zo hevig als dat de Paus in een vol Vaticaan plotseling verkondigd had, dat hij op het punt staat om met een blonde filmster te gaan trouwen. Mede-studiogast Ben van der Burg prikte me hard in m'n arm terwijl hij ondertussen de loftrompet stak over het "fantastische spel van Barca" en ook de voortreffelijke BNR-presentator Paul van Liempt toonde zich "noot amuses".
Grappig eigenlijk dat het loven van het spel van FC Barcelona recentelijk zó in de mode is geraakt, dat het leveren van één woord van kritiek bijkans gelijk staat aan een soort Godslastering. Tijd kortom, voor een totaal ander woord.
Ik moet op deze plek dus openlijk bekennen, dat ik al een tijd lang dat oersaaie tik-tak voetbal van FC Barcelona niet meer om te pruimen vind. Mijn roots van het voetbal liggen in de lagere Divisies van het Engelse voetbal. Als tiener en twen genoot ik van wedstrijden in de Vierde Divisie. Zat op de tribunes van Torquay, Gillingham, Darlington en Tranmere Rovers te genieten van veel te oude tribunes, kale velden, honderden kopduels en tackles op strothoogte. Voetbal was een spel voor échte mannen die het motto "pijn is fijn" als het ware op het voorhoofd hadden getatoeëerd, voor wie een warming-up bestond uit liggen in een warm bad vlak voor de aftrap en die na afloop van de wedstrijd al een halve fles whisky op hadden, zelfs nog voordat ze hun voetbalspullen hadden uitgetrokken.
Het zal duidelijk zijn: niets van dat alles kan ik terugvinden bij het huidige Barcelona, dat balbezit tot doel - in plaats van middel - heeft uitgeroepen. En dat speelt met voetballers die na ieder lichamelijk contact schreeuwend naar de grond gaan om vervolgens bij de scheidsrechter om een kaart gaan vragen. Brrrrr! Gruwelijk! En het ergste: ze komen er elke wedstrijd mee weg.
Arm Real Madrid. Arme Mourinho (die deze donderdag 50 jaar is geworden en 90% van zijn grijze haren dankt aan de Barcelona-ellende). Wat had ik weer met ze te doen, toen ze woensdagavond opnieuw tegen een totaal onverdiende zeperd in Nou Camp opliepen. Opnieuw hadden ze tevergeefs alles uit de kast gehaald. Al vóór de wedstrijd meende ik aan de lichaamshouding van Mourinho te kunnen zien, dat hij alweer met het ergste rekening hield. Helemaal was voorbereid op een avond vol tegenslag, ellende en beslissende acties van Messi.
Als trainer van Real Madrid kan hij het natuurlijk niet maken om op persconferenties hardop te zeggen, maar iedere vezel in z'n lijf schreeuwt het al twee jaar uit: "Geef mij Messi en Real Madrid verliest nóóít meer een wedstrijd van Barcelona." Dat weet hij, dat weet iedereen in Madrid. En dat weten ze waarschijnlijk in Barcelona ook.
De beker-return was weer zo'n mooi voorbeeld: Real had al na 10 seconden op voorsprong moeten staan, speelde FC Barcelona vervolgens een half uur van de mat, raakte de lat, had een penalty moeten krijgen, maar liep vlak voor rust weer eens tegen een briljante actie van Messi op. Waarna - voorspelbaar - Madrid in één klap de zelfcontrole verloor en daardoor de wedstrijd bijna uit de handen liet glippen.
Dat het uiteindelijk niet gebeurde (Real kwam terug tot 2-2, waarna een aangeslagen Barca alleen maar het einde haalde, omdat Real - ten onrechte - met 10 man kwam te staan) zal Mourinho hebben gesterkt in zijn overtuiging dat Real Madrid wel degelijk in staat is om FC Barcelona af te troeven en dat de landstitel 2012 een zeer bereikbaar doel is. Als dát lukt, zal ik genietend voor de buis zitten. En misschien Ben en Paul een SMS-je sturen!
José, gefeliciteerd met je 50ste verjaardag!
Jan Hermen de Bruijn
Hoofdredacteur ELF voetbal
