Mourinho wacht scheids op, Van Gaal voelt zich betrapt. Jaja

Onzin, je reinste kolder. Je kunt Mourinho van alles verwijten, maar niet dat hij dingen stiekem achteraf in een parkeergarage doet. Integendeel zelfs. Het liefst prikkelt, schoffeert, irriteert, provoceert en acteert hij zo dat camera's het kunnen registeren.

Ten overstaan van miljoenen tv-kijkers prikte Mourinho met een wijsvinger in een oog. Hij juichte met twee handen in de lucht op de middenstip van het Barça-stadion, toen zijn Inter de Catalanen uitschakelde in de Champions League.

Víctor Valdés, die hem er op wees dat hij zoiets echt niet kon maken, kreeg een verontwaardigde puppyblik te zien. "Ik wil alleen maar de meegereisde fans bedanken", legde Mourinho uit aan de doelman. Misschien waar, misschien niet. Het tegendeel is niet te bewijzen, maar het bloed kruipt ondertussen onder de nagels vandaan.

Dát is de werkwijze van Mourinho. Zo fout als wat, maar hem op heterdaad betrappen op iets overduidelijk onfatsoenlijks, is heel lastig. Hand voor de mond op de reservebank en smoezen maar. Dat vervolgens twee spelers een rode kaart pakken zodat ze niet geschorst zijn voor belangrijke duels, is dan toeval.

Vergis je echter niet, niemand is zich zo bewust van de macht van het beeld als José. Onvergetelijk zijn de shots van 22 mei 2010. Na het winnen van de Champions League met Inter, stapt hij vanuit de catacomben een geblindeerde auto in. Een camera filmt de vertrekkende bolide, die ineens gloeiende remlichten registreert. Mourinho stapt weer uit, loopt in de richting van Marco Materazzi, die verderop nietsvermoedend tegen een muurtje leunt, en legt vaderlijk hand en hoofd in zijn nek.

De bikkelharde verdediger beantwoordt het ontroerende gebaar met dezelfde bewegingen. Even staan ze daar, twee omhelzende wassen beelden. Als de camera op een meter is genaderd, rukt Mourinho zich snikkend los. De lens legt nog net een zucht en een traan van hem vast en blijf daarna gericht op Materazzi, die zijn bevochtigde gezicht verbergt. Op de achtergrond horen we een dichtslaande portier en piepende banden. And the Oscar goes to…

Toen hielden we van hem, nu haten we hem weer. Cabaretier Theo Maassen opperde laatst bij De Wereld Draait Door, dat er mensen zijn die baat bij vijanden in plaats van vrienden hebben. Om de aandacht op zichzelf te vestigen en van andere zaken af te leiden. Mourinho slaagt daar iedere keer in, maar doet ons geloven dat het hem overkomt, dat hij het slachtoffer is. En dat toevallig telkens flitsende en draaiende camera's om hem heen staan.

Weet je, ik geloof ineens wel dat -ie de scheidsrechter stond op te wachten. Want ik heb nu meer dan 500 woorden besteed aan zijn gedrag in plaats van dat van Pepe. Shit, is het hem weer gelukt…

PS: Mourinho leerde het vak van Louis van Gaal, die vandaag zogenaamd verschrikt en betrapt op De Toekomst verscheen, onder het oog van veel pers. Toeval?