Wat kan verliezen hard zijn. En hoe mooi is winnen. Zaterdagavond in München lagen vreugde en verdriet dicht, onwaarschijnlijk dicht bij elkaar. In de rust van de finale was iedereen die om mij heen op de perstribune zat, het er immers volledig over eens, dat het haast niet anders kon, dat Bayern 'dahoam' zijn vijfde Europese titel zou gaan winnen. En toen Müller kort voor tijd de 'thuisclub' eindelijk op voorsprong zette, wisten we het wel zeker.
Op dat moment was ik even vergeten, dat ik voor de wedstrijd tegen een Engelse collega had gezegd, dat ik het idee had dat iedere club die een spits van het kaliber Drogba in z'n selectie heeft, nooit helemaal kansloos is. En zo bleek ook. Chelsea rees die avond na zijn flitsende kopbal voor het eerst op uit het dodenrijk en herhaalde dat huzarenstukje nog eens na de gemiste penalty van Robben in de eerste minuten van de verlenging en na het falen van Mata bij de allereerste strafschop.
Drie keer had Bayern de Cup zaterdagavond in handen, maar evenzoveel keren lieten de Duitsers de 'grote oren' weer glippen. En wie zó slordig met de kansen omspring hoeft zich na afloop ook niet te beklagen, dat er niet werd gewonnen. Dat het uiteindelijk Didier Drogba was die de beslissende bal in het doel liet rollen, was een soort speling van het lot waar de voetbalsport zo sterk in is. En dat de sport zo mooi maakt.
Hoe kei- en keihard de nederlaag bij Bayern was aangekomen, kon ik even later van heel dichtbij zien. Door een zeer gelukkig toeval was mijn persplaats precies naast het trapje waar verliezers en winnaars na afloop omhoog moesten klimmen. Zwijgend, met vertrokken gezichten en holle ogen trokken de Münchense spelers één na één langs ons. Stap na stap dichter bij het onheil dat voor de Bayern spelers deze avond luisterde naar de naam 'zilveren medaille'.
Hoe anders was de lange klim even later voor de oude mannen van Chelsea. Voor velen van hen - Drogba, Lampard, Essien onder anderen - was dit ongetwijfeld het laatste 'kunstje' uit hun lange, lange loopbaan. Een waarschijnlijk niet meer verwacht toetje aan het einde van een prachtige carrière.
Het langslopen van de verliezers en de winnaars. Het van zó dichtbij zien van hun vreugde en hun verdriet was een voorrecht dat ik zelden had en op de video werd vastgelegd. Het maakte deze voetbalavond een wel heel bijzondere.
Jan Hermen de Bruijn
Hoofdredacteur
