Van Bommel in voetstappen Drogba?

In ons land vol voetbalromantici, hebben de prestaties die Chelsea de afgelopen maanden heeft geleverd, absoluut niet de waardering gekregen die ze verdienen. Als een Nederlandse trainer na afloop van een wedstrijd deze bespreekt, struikelt hij meestal over begrippen als 'de wedstrijd domineren', 'voortdurend aanvallen' en 'de tegenstander vastzetten'. Chelsea deed in het voorjaar van 2012 in de wedstrijden tegen Napoli, Benfica, Tottenham Hotspur, FC Barcelona, Liverpool en Bayern München echter niets van dat alles, maar won uiteindelijk met z'n sterk verouderde selectie toch twee hoofdprijzen.
Toeval? Nee, absoluut niet!

Afgelopen zaterdag, op de dag van de finale, barstte de stad München bijna uit z'n voegen van het zelfvertrouwen. Een eindstrijd in eigen huis en ook nog eens tegen een team dat in Engeland slechts zesde was geworden en dat door FC Barcelona twee keer 90 minuten van het kastje naar de muur was gespeeld (maar overigens wel had gewonnen). Dat kon toch eigenlijk niet meer mis gaan?

Geheel daarmee in strijd was het koele zelfbewustzijn dat de Engelsen uitstraalden. Met al die voetbalwonderen zie zich dit seizoen in zowel de Premier League als ook in de Champions League hebben voltrokken, hebben ze de afgelopen negen maanden wel geleerd dat er in de voetballerij zo iets als een 'bij voorbaat gewonnen wedstrijd' niet bestaat. En bovendien - en dat besefte men bij Bayern veel te weinig - Chelsea had ook nog eens de beschikking tot misschien wel de meest gefocuste speler, die men zich maar kan voorstellen: Didier Drogba.

Hoe groot de invloed van de Ivoriaan is op de Chelsea-selectie, werd me weer eens duidelijk toen ik in de Daily Mail een opvallende voorbeschouwing las. Het stuk begon zo:
"Een deurtje naast de kleedkamers van het Wembley stadion geeft toegang tot de warming up-ruimte. Het was daar, vlak voor de FA Cup halve finale tegen Tottenham op 15 april, dat Didier Drogba z'n trainingsschoenen aan trok en begon aan zijn gebruikelijke oefeningen. Niets bijzonders. Wat stretchen, een paar sprintjes. Niets wat hij deed was bijzonder. Op één ding na: het was de manier waarop hij het deed.
Toen hij zich weer even later bij de spelersgroep aansloot, was zijn transformatie compleet. De gewone wereld, waarin hij nog verkeerde op het moment dat hij bij het stadion aan kwam, had hij inmiddels verlaten. Drogba was inmiddels héél ergens anders.
Terwijl hij één-voor-één langs al zijn medespelers liep, daarbij de ene een bemoedigend woord toevoegde en een ander vriendelijk op de rug klopte, was het alle Chelsea-spelers duidelijk dat er een 'volledig andere man' langs hen liep. "Kijk eens hoe hij er uit ziet", fluisterde John Terry tegen Frank Lampard. "Wij gaan vandaag niet verliezen".
En dat gebeurde ook niet. Chelsea won met 5-1 en Drogba scoorde."

Precies dat zelfde zal in München hebben plaats gevonden. Ik kan me niet één moment herinneren dat - als de bal bij Drogba in de buurt was - Bayern nog tot iets constructiefs in staat was. Óf Drogba had de bal of Bayern moest een overtreding maken of hij maakte zelf een overtreding. Maar wat er ook gebeurde: Drogba was onbespeelbaar en in ieder opzicht de 'Man of the Match'. Dat hij het was, die eerst de gelijkmaker produceerde en met zijn allerlaatste trap in Londense dienst Chelsea ook nog eens  de Champions League bezorgde, was een meer dan passend slothoofdstuk van een toch al zo diep imponerende loopbaan.

Dat voetbal dus meer is dan alleen maar lekker aanvallen, mooi combineren en 'domineren', is de les die wij in Nederland kijkend naar de finale nogmaals hebben kunnen leren.
Bondscoach Bert van Marwijk overigens niet. Die zal in de Champions League-finale alleen maar bevestigd hebben gezien, van iets dat hij zelf twee jaar geleden in Zuid-Afrika ook al om zich heen heeft zien gebeuren. En dat is, dat er maar één ding is, dat écht tot successen kan leiden. De absolute wil om te winnen; de focus op het eindsucces. Zoals Drogba dat in april uitstraalde op Wembley en in mei in de AllianzArena.  En zoals vooral Mark van Bommel dat twee jaar geleden - namens Oranje - om zich heen had op het WK.

Tot voor kort dacht ik dat in Polen en de Oekraïne vooral Robben, Sneijder en Van Persie bepalend zouden zijn voor de prestaties van Nederland. Daarvan ben ik inmiddels terug gekomen. Onze sleutelman is Mark van Bommel. Als die in de komende weken tot 'een Drogba' in staat is en de andere Oranje-spelers kan overtuigen van hun onoverwinnelijkheid, dan kunnen er op het EK nog mooie dingen gebeuren.

Jan Hermen de Bruijn
Hoofdredacteur ELF Voetbal