Het is al even geleden sinds zijn naam werd genoemd bij Studio Sport of dat hij een vermelding kreeg in een Nederlands dagblad. Jong-A-Pin, die in Nederland voor FC Volendam, sc Heerenveen, Vitesse en opnieuw sc Heerenveen speelde, verhuisde in augustus 2011 naar Japan. In eerste instantie waande hij zich op een compleet andere planeet, maar nu voelt Nippon als zijn thuis, zegt Jong-A-Pin.
STOFZUIGER
Zijn avontuur in Japan begon in Shizuoka, op twee uur rijden ten zuiden van Tokio. Bij Heerenveen legde hij een aanbieding voor een nieuw contract naast zich neer. Hij was toe aan een nieuwe uitdaging. Een stage bij het Deense Odense BK en interesse van het Zweedse Helsingborgs IF leverden niets op.
Toen kwam eind 2011 Shimizu S-Pulse uit de J-League, de hoogste afdeling in Japan. "Ik had mijn twijfels om te gaan. Ik had nog nooit aan Japan gedacht, maar toen ik het op me in liet werken werd ik eigenlijk wel enthousiast. Zeker toen ik een contractvoorstel kreeg. Financieel gezien was het ook interessant. Ze zagen in mij een stofzuiger op het middenveld, tussen Shinji Ono en Freddie Ljungberg. Hoe tof is dat? Niet veel later stond ik met hen op het veld."
Nu, zo'n zes jaar later, speel je bij Yokohama FC in de J-League 2. Hoe ben je daar terechtgekomen?
"Ik heb vijf jaar bij Shimizu S-Pulse gespeeld en was ook een basisspeler. Het ging heel goed totdat ik een knieblessure opliep. Daarmee heb ik lang lopen sukkelen. In Japan konden ze niets ontdekken, dus ik besloot mijn knie in Amsterdam na te laten kijken. Ik bleek een soort ontsteking te hebben in mijn knie: het plica syndroom. Op dat moment liep mijn contract bij Shimizu S-Pulse af. Er was toen niet veel animo voor mij, omdat ik er een tijd uit lag. Mijn zaakwaarnemer was opeens niet meer te bereiken. Toen besloot ik via mijn eigen netwerk een club te zoeken. Ik kreeg nog een aanbieding vanuit Roemenië, maar ik wilde graag in Japan blijven. Toen kwam ik in februari 2016 uit bij Machida Zelvia, een club in de J-League 2, net gepromoveerd. Ik wilde weer voetballen en plezier hebben. Geld interesseerde me niet zoveel. Bij die club speelde ik weer en in januari kwam Yokohama FC."
Op wat voor niveau speel je dan?
"Het niveau in de J-League 2 is misschien vergelijkbaar met degradatiezone Eredivisie en linkerrijtje Jupiler League. Als je kijkt naar de J-League doen de topclubs zeker niet onder voor de top in de Eredivisie. Van buitenaf wordt Japan misschien nog onderschat. Je zag het aan Kashima Antlers bij het WK voor clubs. Ze stonden in de finale tegen het grote Real Madrid en wonnen zelfs bijna. Het Japanse voetbal zit in de lift terwijl het niveau in de Eredivisie steeds minder wordt."
KING KAZU
Een van de grote sterren in Japan is jouw teamgenoot Kazuyoshi Miura, een spits van vijftig jaar.
"Ja, bizar, hè? Wij noemen hem King Kazu. Hij is echt een koning. Je merkt het niet eens dat hij al vijftig jaar is. Alleen qua uiterlijk, haha, maar niet aan hoe hij beweegt. Japanners hebben ook vaak andere type lichamen dan Europeanen of Afrikanen. Minder spierkracht en explosiviteit, maar heel flexibel en lenig. King Kazu investeert iedere dag een paar uur in zijn lichaam en dat betaalt zich uit."
Wat doet hij dan?
"Hij heeft een personal coach die elke dag met hem aan de slag gaat. Hij betaalt die man ook uit eigen zak. King Kazu is de hele dag bezig om fit te blijven. Zijn focus ligt helemaal op voetbal. Hij is de hardst werkende voetballer die ik ooit ben tegengekomen. Echt een icoon. Hij heeft ook zo'n negentig interlands voor Japan gespeeld. Hij speelde vroeger in Brazilië met spelers als Dunga en bij Genoa met John van 't Schip. Je kan het je bijna voorstellen hoe lang hij al voetbalt."
FOODIE
Heb je hem al gevraagd naar zijn geheim? Of zie je jezelf niet zo lang doorgaan als profvoetballer?
"Nou, ik zie mezelf niet tot mijn vijftigste nog voetballen. Hooguit af en toe met vrienden. Maar Kazu en ik praten best vaak met elkaar. Hij spreekt ook redelijk Engels. Ik denk dat zijn geheim is dat hij heel gezond eet en heel bewust met zijn lichaam omgaat. Dat doen Japanners over het algemeen meer dan mensen in Nederland, denk ik. Volgens mij worden mensen in Japan gemiddeld ook veel ouder dan in veel andere landen. Ik denk dat het eten daarin een hele belangrijke rol speelt."
Wat krijg jij daarvan mee?
"Wanneer je hier bijvoorbeeld een appel eet weet je pas echt hoe een appel hoort te smaken. Zonder chemicaliën. Zo puur. Als je in Nederland komt en een appel eet lijkt het alsof je je tanden in een stuk Lego zet, haha. Japanners werken met verse, onbewerkte producten. Zij bespuiten hun groente en fruit niet. Ook vlees en vis zijn hier onbewerkt. Ze hebben geen kippen die met water volgespoten worden zoals in Nederland. Ik heb me ook meer verdiept in voeding. Sinds ik hier woon voel ik me frisser en minder snel moe dan in Nederland. Dan heeft ook met mijn eetstijl te maken. Ik ben echt een foodie geworden, ik houd van uit eten gaan. In Japan hebben ze de beste restaurants van de wereld. Een Nigeriaanse teamgenoot zei eens: Japanners maken Nigeriaans eten nog lekkerder dan de Nigerianen zelf. Dat geldt eigenlijk voor alle gerechten die je je kunt bedenken. Je hebt hier alles."
Ook de Nederlandse pot?
"Nee, die kom je hier niet snel tegen, haha. Maar die eet ik wel wanneer ik bij familie en vrienden in Amsterdam ben. Ik ga nog een paar weken per jaar terug. Dan merk ik wel dat ik een soort van halve Japanner ben geworden. Een buitenlander in mijn eigen stad. Amsterdam is ook niet meer de stad waarin ik ben opgegroeid. Sommige plekken ken ik niet eens meer en eettentjes en cafés van vroeger zijn inmiddels verdwenen en daarvoor zijn weer nieuwe tenten gekomen. De stad is ook bomvol met toeristen. Amsterdam is echt een internationale stad geworden. Dat komt de sfeer niet ten goede."
CULTUURSHOCK
Mis je iets uit Nederland behalve familie en vrienden?
"Nou, het Nederlandse ouwehoeren mis ik soms wel. Gewoon de grappen in de kleedkamer. Ironie en sarcasme kennen veel Japanners niet. De gemiddelde Japanner is vrij timide, bescheiden en rustig. Niemand kleurt buiten de lijntjes of valt een keer stevig uit. Daarom is het ook zo leuk dat ik een teamgenoot heb met een Noorse-Marokkaanse achtergrond: Ibrahim Laajab. Hij is temperamentvol. En het Marokkaanse taaltje ken ik ook nog een beetje vanuit Amsterdam. Dat klinkt vertrouwd."
Spreek je al Japans?
"Een beetje. Het is een verschrikkelijk moeilijke taal. Ze gebruiken ook hele andere klanken dan in andere talen. Ik spreek nu als een soort vijfjarige, maar ik kan me verstaanbaar maken. Ze snappen in ieder geval wat ik bedoel. Ik kan het inmiddels ook een beetje lezen en schrijven."
Je woont inmiddels zes jaar in Japan, maar kan je jouw eerste stappen in Japan nog herinneren?
"Het was alsof ik op andere planeet landde. Een cultuurshock. Het rook vreemd, de mensen bewogen en gedroegen zich totaal anders dan in Europa. Alles is hier tot in de puntjes georganiseerd en geregeld. Het is heel schoon. Ondanks die enorme massa mensen, zeker in Tokio en Yokohama. Als je op straat loopt kijkt niemand je echt aan. De mensen ontwijken oogcontact in openbare ruimtes. Het lijkt dan een beetje op verlegenheid of onderdanig zijn. Het was vreemd, maar nu ben ik er aan gewend. Ik kijk wel rustig om me heen als ik ergens loop. Maar ik weet nu bijvoorbeeld ook dat je niet moet bellen wanneer je in een bus of metro zit. Dat vinden ze hier echt respectloos. Daar pas ik mij op aan."
TOEKOMST
Verwacht je ooit nog terug te keren naar Nederland?
"Als voetballer niet meer denk ik. Je weet het nooit, maar ik zie mezelf niet meer bij Ajax, PSV of Feyenoord terechtkomen. Anders zou het weer een ploeg als Heerenveen worden. En daar heb ik al jaren gespeeld. Als ik hier vertrek zou ik een nieuw avontuur willen aangaan: Australië of Maleisië. Mijn droombeeld is om meerdere huizen over de hele wereld te hebben. Een in New York, een in Amsterdam, een in Japan en een op een tropisch eiland. En dan het hele jaar pendelen tussen die woningen. Ik ben al halverwege, haha. Mijn vrouw en ik houden van reizen. Zij is geboren in Zweden, maar heeft Japanse ouders. Ze is misschien nog wel meer Europees dan Japans. Zo heeft ze een beetje van beide werelden. Dat past perfect bij mij. Zeker in deze situatie, nu we hier wonen. Ik heb in het verleden ook Nederlandse vriendinnen gehad, maar ik denk niet dat zij in deze cultuur ooit zouden aarden."
Blijf je na jouw carrière in de voetbalwereld actief?
"Ik hoop het wel ,maar in wat voor rol weet ik niet. Naast het voetbal heb ik ook andere passies. Ik zou ook wel een eigen high end fashion brand willen opzetten. Een beetje avant garde-achtig kledinglijn. En ik houd ook van fotograferen. In mijn tijd bij Vitesse heb ik fotografie gestudeerd. Ik maak nu wel veel foto's, maar het is nog meer een hobby dan dat ik er veel talent voor heb. Maar misschien is het wel iets waarin ik me nog wil ontwikkelen."
Een oud-teamgenoot van jou, Royston Drenthe is onlangs rapper geworden. Is dat niets voor jou?
"Haha, nee hoor. Zo muzikaal ben ik niet. Maar ik heb het wel gehoord van Royston. Ik hoop dat hij daarin een mooie carrière kan opbouwen. Het is jammer hoe zijn voetballoopbaan is verlopen. Hij was een van de beste voetballers met wie ik heb samengespeeld. Die transfer naar Real Madrid was ook echt verdiend na het EK in Nederland met Onder 23. Zijn keuzes daarna pakten niet goed uit, zoals voor meerdere jongens uit dat team. Mijn carrière is ook misschien iets anders verlopen dan ik had gedacht, maar naar Japan gaan is de beste beslissing in mijn leven gebleken. Ik voel me hier thuis."
Meer weten over Nederlandse voetbalavonturiers? Kijk ook op het twitteraccount FC De Avonturiers!
