In het machowereldje dat voetbal heet is vrijwel nooit plek voor homoseksuelen. De gedachten van de wat oudere lezer gaan direct naar Justin Fashanu, die 25 jaar geleden besloot om publiek uit de kast te komen. Jarenlang werd hij de rug toegekeerd door de voetballerij. Een trainer van hem noemde hem ooit 'een vuile flikker' en wellicht was dat nog een van de minst ernstige benamingen die Fashanu te horen kreeg. Veel supporters en zelfs zijn bloedeigen broer kotsten hem uit. In 1998 pleegde hij zelfmoord. Fashanu was toen pas 37 jaar oud.
Het is vast te stellen dat er weinig is veranderd sinds 1990. Openlijk homoseksuele voetballers zijn er nauwelijks, al maakt een aantal topvoetballers in Nederland wel een statement door zich voor L'Homo te fotograferen. Bij onze oosterburen zit er meer schot in de zaak, al is het niet veel. Daar openbaarde 52-voudig international Thomas Hitzlsperger in januari 2014 dat hij op mannen valt. Hij geldt tot op de dag van vandaag als de bekendste voetballer die dit aan de wereld mededeelde. Daarbij moet worden opgemerkt dat de nu 32-jarige ex-middenvelder op het moment van aankondigen al met pensioen was.
Schrijnend
Het is schrijnend om te zien hoe het voetbal omgaat met mensen die op hetzelfde geslacht vallen. Vooral mannen maken nog wel eens flauwe grappen over het samen douchen en vrouwenvoetbal. In het overwegend tolerante Europa zou dit toch anders moeten kunnen. Al zal Rene van der Gijp daar anders over denken.
Capello is misschien wat eenzaam als bondscoach in Rusland dat hij dit soort dingen gaat zeggen. Alhoewel, in zijn Real Madrid-tijd sympathiseerde hij met de Spaanse ex-dictator Franco. Hoe dan ook, de woorden van Capello moeten in de wind worden geslagen. Het is tijd dat er een leider van een homobeweging in het voetbal opstaat die hopelijk goed werk kan doen en acceptatie dichterbij brengt. Dat is het voetbal aan Fashanu verplicht.
