Door de ziekte moet Ricksen steeds meer uit handen geven en werd hij afhankelijk van anderen. ,,Die acceptatie is heel moeilijk geweest," zegt Ricksen. ,,Ik ben nogal een onafhankelijk type, wil het liefst alles zelf doen. Zo heb ik altijd geleefd. Dat ik nu bij simpele handelingen een beroep moet doen op anderen, dat is pittig. Maar inmiddels heb ik het geaccepteerd. Ik heb ook geen andere keus. Ik moet. Anders lukt het niet."
'Ik blijf knokken'
Ricksen verbleef maandenlang in Spanje, omdat de warmte goed voor zijn spieren zou zijn. Binnenkort hoopt hij terug te keren. ,,Ik weet natuurlijk niet of er een binnenkort zal zijn. Ik ben niet gek, weet dat de dood me op de hielen zit. Omdat ik een agressieve vorm van ALS heb, dachten veel mensen - ook zogenoemde kenners - dat ik er allang niet meer zou zijn. Maar zie, ik ben er nog steeds. Ik blijf knokken. Dat ben ik vooral verplicht aan mijn driejarige dochtertje Isabella. Voor haar moet ik sterk zijn, mag ik niet depressief worden. Blijf altijd lachen, blijf doorgaan. Dat is de boodschap die ik haar wil meegeven."
Op de vraag of hij bang voor de dood is, antwoordde Ricksen heel nuchter. ,,Totaal niet. Ik heb schijt aan de dood, sta er heel nuchter in. Als het gebeurt, dan gebeurt het. Maar zolang ik er ben, probeer ik zoveel mogelijk uit het leven te halen. Voor zover het fysiek kan, doe ik leuke dingen, zoals ingaan op de uitnodigingen die ik krijg. Het afgelopen jaar heb ik waardevolle ontmoetingen gehad met mensen als Carlo Ancelotti, Ruud Gullit, Clarence Seedorf, Johan Cruijff en Sepp Blatter, de FIFA-president. Ik weet het, er is veel kritiek op Blatter, maar hij was toch echt de eerste in de voetballerij die mij met een tweet een hart onder de riem stak."
