We schrijven de zomer van 2007. AZ had net een topseizoen gedraaid, maar op het nippertje alle prijzen misgelopen. De titel werd op de laatste speeldag op bezoek bij Excelsior uit handen gegeven (we herinneren ons allemaal die sensationele laatste speeldag). In de bekerfinale tegen Ajax capituleerden de Alkmaarders pas na 16 strafschoppen. En tot overmaat van ramp werd plaatsing voor de Champions League ook nog eens weggegeven, door in de finale van de play-offs van diezelfde Amsterdammers te verliezen. Op Europees niveau werd AZ al eerder uitgeschakeld, maar behaalde het wel een verdienstelijke kwartfinaleplaats, waarin het uitgeschakeld werd door Werder Bremen.
Eigenlijk een geweldig seizoen voor een provincieclub in opkomst, maar trainer Louis van Gaal wilde het laatste stapje naar prijzen halen maken. Daarom werd er voor het seizoen 2007/2008 fors geïnvesteerd. Uit alle windhoeken werden ze ingevlogen. Sergio Romero, Ari, Pocognoli, El Hamdaoui en de anti-held van dit verhaal, Graziano Pellè. Waar alle aankopen (Ari slechts bij vlagen) de afgelopen tweeënhalf jaar inmiddels hun waarde hebben bewezen, blijft de Italiaanse spits het zorgenkindje van de lichting van 2007.
Als jong talent van Lecce mocht hij op zijn achttiende zijn debuut maken, maar na 2 wedstrijden werd besloten dat hij moest rijpen in de Serie B. Hij kwam bij Catania terecht en scoorde niet in 15 wedstrijden. Desondanks mocht hij het weer bij Lecce proberen. Tien wedstrijden later wachtte hij echter nog steeds op zijn eerste doelpunt. Er volgden twee nieuwe huurperiodes én eindelijk doelpunten. In de Serie B maakte hij er bij Crotone en Cesena respectievelijk 5 uit 17 en 10 uit 38. Die laatste prestatie leverde hem een plaats op in de Italiaanse selectie voor het EK -21 in Nederland.
En daar beleefde hij dan zijn doorbraak. Opvallend genoeg deed hij dat zonder ook maar een veldgoal te maken. Sterker nog, de Italianen kwalificeerden zich niet eens voor de halve finale. Ze mochten wel opdraven in een extra kwalificatiewedstrijd voor de Olympische Spelen tegen Portugal. Toen wist Pellè de schijnwerpers op zich te vestigen. De wedstrijd liep uit op penalty's. Nadat Moutinho de eerste voor de Portugezen had gemaakt, liep hij naar voren voor de eerste van de Italianen. Vol zelfvertrouwen en een 'schijt-aan-alles-attitude' op zijn gezicht legde hij aan. Wat volgde was een van de mooiste imitaties van Antonin Panenka himself. Hoog en tergend langzaam verdween de bal richting de hoek waarin de keeper inmiddels gestrekt op de grond lag. In een wanhopige poging de bal nog te keren sprong hij weer omhoog, maar hij kwam enkele centimeters tekort om de perfecte stift te keren.
Met één boogbal was Pellè de meest opvallende speler van het Italiaanse jeugdelftal geworden, dat met Aquilani, Chiellini en Rossi toch bepaald geen koekenbakkers herbergde. En de boogbal bezorgde hem op z'n minst indirect een transfer naar AZ toe. Van Gaal & co. legden een recordbedrag van 6 miljoen (dit record werd diezelfde transferperiode overigens nog verbroken door El Hamdaoui) op de tafel voor een man die tot dan toe welgeteld 15 doelpunten in de Serie B had gemaakt. In 82 wedstrijden welteverstaan. Een moyenne van 0.18.
In die cijfers ligt nou net de tragedie van Pellè, de man met twee gezichten. Met zijn casanovavoorkomen scoort hij buiten het veld ongetwijfeld aan de lopende band, maar binnen de lijnen schiet hij enkel met losse flodders. Hij is een geweldig aanspeelpunt, met de rug naar het doel, maar met de neus naar voren gieren de zenuwen door zijn lichaam. Zijn mooiste doelpunt voor AZ was ironisch genoeg een omhaal, een actie die je inderdaad maakt met de rug naar de goal.
Toch wordt deze niet-scorende spits door al zijn coaches weer opgesteld. Van Gaal, Koeman en nu ook weer Advocaat, toch niet de minsten, houden hun vertrouwen in het aanspeelpunt. Omdat hij uniek is in zijn soort. Pellè is een speler met kwaliteiten die normaal gesproken kenmerkend zijn voor een controlerende middenvelder. Hij is een teamspeler, hij zorgt ervoor dat zijn medespelers beter spelen. Waar El Hamdaoui, Dembélé en Lens altijd op zoek zijn naar hun eigen actie, wil Pellè kaatsen, de derde man zoeken. Hij is de ultieme kapstok voor het aanvalsspel van AZ.
Pellè kan op zijn compleet eigen manier alsnog een fenomeen worden. Waar spitsen normaal legendarisch worden door een stortvloed aan doelpunten, kan de Italiaan in de spotlights treden door daar juist niet in te staan. Deze spits moet niet scoren, maar kaatsen, doorkoppen, afleggen of juist de bal vasthouden, afschermen en wachten op aansluiting. Als hijzelf en het publiek hiermee genoegen neemt, vertellen we in de toekomst aan onze kleinzoon: 'Graziano Pellè, jongen, was de beste niet-scorende spits ooit.'
Op Catenaccio.nl verschenen deze week onder meer:
- Geef Ricky nog een laatste kans!
- AZ en Adriaanse vinden elkaar ideaal, maar zijn ze dat eigenlijk wel?
