Maar in de paar uurtjes die de heren gezamenlijk op het strand of de terrassen doorbrengen, en waar tijdens de lunch de sfeer door het bestellen van een fles rosé van het Château de Pibarnon regelmatig wordt verhoogd, is van die concurrentie weinig of niets te merken.
Dr. Phil
Uiteraard wordt er een paar uur per dag over voetbal gesproken. Vooral als 'Dr. Phil' (Piet de Visser) het op zijn heupen krijgt, lijken de samenkomsten op heuse voetbalcolleges. Een paar jaar geleden sloot de in de buurt vakantie vierende scheidsrechter Bas Nijhuis ook een middag bij het groepje aan. De tsunami aan informatie die de toen nog onervaren scheidsrechter over zich heen gestort kreeg, moet hem af toe hebben doen duizelen maar de eenduidige boodschap: dat het in de top steeds eenzamer wordt, moet hij toch in zijn oren hebben geknoopt. Ik heb aan deze wijsheid de afgelopen week nog wel eens teruggedacht. Nijhuis, inmiddels -na een drietal goed gefloten wedstrijden in november- plots tot Koning Eénoog gebombardeerd, stond bijna dagelijks in het nieuws. Eerst, omdat hij een veel te late tackle van Graziano Pellè tijdens AZ - FC Groningen met de mantel der liefde bedekte. Een dag later omdat hij (niet al te handig) als inwoner van Enschede en frequent FC Twente-bezoeker werd aangesteld bij Ajax - Roda JC. De wedstrijd waarin een aantal Ajax-spelers op scherp stond en bij een nieuw getoonde gele kaart de volgende wedstrijd (uitgerekend tegen FC Twente!) zou moeten missen. Dat dit volgens Neerlands grootste ochtendkrant ook de mening was van een aantal van Nijhuis' collega's, dat uit angst voor represailles van de KNVB wel anoniem wilde blijven, zegt meer dan genoeg over die (sneaky) collega's en het werkklimaat binnen de KNVB.
Dat de Tukker na afloop van de wedstrijd in Amsterdam doodleuk liet optekenen dat hij een prettige en leuke wedstrijd had gefloten en zich totaal niet geïndoctrineerd had gevoeld, was best stoer maar dat soort teksten neemt natuurlijk iedereen met een korreltje zout.
Dwangbuizen
En als hij die wedstrijd door een professionele bril nog eens terugkijkt, zal hij toch wel tot de conclusie komen dat er nogal wat punten voor verbetering aanwezig waren. Misschien moet Nijhuis zich dan ook nog eens afvragen waarom de -van huis uit al erg opstandige- Roda JC-stafleden René Trost en verzorger Norbert Keulen totaal over hun toeren in een dwangbuis moesten worden afgevoerd?
Terwijl elke club tussen twee wedstrijden volgens KNVB-bepaling minimaal 2,5 dag rust moet hebben, moest Nijhuis op vrijdag (hoezo overkill?) alweer proberen de beladen streekderby Willem II - NAC Breda in goede banen te leiden. Zou het kunnen dat de nog niet geheel verwerkte indrukken van Ajax-Roda JC van invloed waren en daarom een glaszuiver doelpunt van Matthew Amoah werd afgekeurd? Doordat de Ghanese aanvaller even later toch de winnende goal scoorde, werd het gelukkig geen halszaak die Nijhuis nog weken had kunnen achtervolgen. Want was zijn hoofd al wel helemaal 'schoon'? Ik denk van niet. Hoe kun je anders roepen dat je zwaar in je (anonieme) collega's teleurgesteld bent. Dat er scheidsrechters in het betaald voetbal zijn, die jouw integriteit in twijfel trekken? En dat je dit gedrag maar niet begrijpt. Heb je dan wel een reëel beeld van de wereld waarin je opereert?
Nijhuis zal toch wel geweten hebben, toen hij aan zijn carrière als betaald voetbalscheidsrechter begon, tegelijkertijd ook voor een eenzaam bestaan koos? Op het veld hoor je als onafhankelijke toch al nergens bij? Zo'n Remy, zo'n 'Alleen-op-de-wereld-mentaliteit', daar moest hij toch wel een beetje bekend mee zijn? Daarom ook zijn al die groepsbijeenkomsten met scheidsrechters toch niet serieus te nemen. Een scheidsrechter is nu eenmaal een pure solist en toch alleen maar met zijn eigen prestaties bezig?
Dan zit je daar tijdens bijeenkomsten in zo'n groep met collega's met allemaal hetzelfde doel. Iedereen wil zo snel mogelijk promotie maken, in de gunst van de commissieleden komen en ze willen allemaal die ene belangrijke wedstrijd leiden.
Agenda trekken
Denkt Nijhuis dan echt dat collegialiteit, vriendschap, loyaliteit en solidariteit het wint van de irritaties, jaloezie, dadendrang en egoïsme? Wees nou eerlijk. Hoe oprecht kun je die sociale contacten noemen als het personen betreft, die tevens je concurrenten zijn?
Sta jij leuk sociaal te doen met de mensen die je het succes niet gunnen en je af te vragen of er in zo'n individualistische wereld wel een vorm van collegialiteit bestaat, en waarom er heren bijstaan die achter je rug over jouw aanstellingen en prestaties praten. Zonde van je energie, die kun je het best in je eigen carrière steken, omdat dat zogenaamde gemeenschappelijke gevoel, waar jij waarde aan hecht, gewoon niet bestaat.
Waarom zou je jouw vaardigheden, trucs of handigheden eigenlijk aan concurrenten kenbaar moeten maken?
Zou een topkok zijn keukengeheimen ook met vakgenoten delen? In het verleden ging ik met John Blankenstein na een training in de meest uiteenlopende etablissementen in de Haagse binnenstad nog wel eens wat drinken. Het was vaak gezellig en we hadden gesprekstof genoeg. Maar ik kan me niet herinneren dat ik ooit aan hem heb gevraagd hoe hij bepaalde wedstrijdsituaties zou hebben opgelost. Hij aan mij trouwens ook niet.
Afgunst is van alle tijden, beroepen, rangen en standen. En helemaal in een wereld vol solisten. Die naijver wordt ook nog eens in de hand gewerkt door het systeem van (vaak subjectief) cijfers geven, persoonlijke voorkeuren en ranglijsten die bepalend zijn voor promoties, degradaties of arbeidscontracten. En tel het aantal vrienden even onder je collega's. Ik voorspel dat je binnen twee seconden klaar bent.
Dat is niet zo erg, als je daar maar op bent ingesteld. Het is daarom misschien niet zo'n slecht idee als Nijhuis weer eens zo'n voetbalcollege komt volgen. Tussen 18 en 27 mei is hij op het bekende plekje, in de Franse zon, meer dan van harte welkom.
Klik hier voor meer informatie over de auteur.
