De wedstrijd sc Heerenveen - Ajax is 24 minuten bezig als Paulo Henrique halverwege de eigen helft de bal ontvangt. Met speels gemak ontdoet hij zich van Dennis Rommedahl en Gregory van der Wiel. Als hij net over de middenlijn even inhoudt, ziet Van der Wiel kans zich te revancheren. De verdediger pakt echter niet de bal, maar de Braziliaan. De 21-jarige Ajacied vertelde kort daarvoor aan ELF Voetbal dat hij meer een killer moet worden, zoals zijn grote voorbeeld Dani Alves, rechtsback van FC Barcelona. "Zoiets zit in je dna, maar je kunt het ook wel leren, denk ik. Hoe? Door het gewoon te doen. Het zal wel een keer fout gaan, maar dat is goed voor me. Ik heb dit seizoen pas twee gele kaarten gepakt. Eén bij FC Groningen, dat was niets. En één voor praten, bij NAC Breda. Ik ben geen type dat graag slidings maakt, maar ik ga het de komende tijd wat meer proberen." Ruim dertig uur later houdt scheidsrechter Ruud Bossen de Ajax-verdediger zijn derde gele kaart van de voetbaljaargang voor. Eén met een rood randje zelfs. De eerste poging op een correcte sliding mislukt jammerlijk.

Van der Wiel kan worden omschreven als een onervaren autodidact: hij wordt vooral door schade en schande wijzer. Hij maakt liever zelf fouten, dan dat anderen hem vertellen wat wel en niet te doen. Het is lange tijd de enige manier voor hem om zich te ontwikkelen. De tiener Van der Wiel kon immers niet met kritiek van zijn trainers omgaan. "Ik had altijd een weerwoord. Daardoor moest ik weg uit de jeugdopleiding. Het gaat nu beter. Ik ben nog steeds koppig, maar kritiek van de trainer kan ik hebben." Drie jaren bij HFC Haarlem lijken zijn ogen te hebben geopend, al stelt hij zelf dat hij zich niet zozeer heeft laten corrigeren door anderen. "Ik heb met mijn familie, vrienden en trainers een groep goede mensen om me heen verzameld. Maar ik heb het vooral zelf gedaan. Ik wilde niets liever dan profvoetballer worden. Ik ben daar voor gaan vechten. Zo ben ik ook: als ik echt iets wil, kan niemand me ervan afhouden."

Verwar zijn koppigheid niet met onbeleefdheid of zelfs arrogantie. Net als dat er uit zijn uiterlijke vertoning - tatoeages, diamantjes in de oren en soms erg wijde kleding - geen conclusies mogen worden getrokken. De 21-jarige Amsterdammer is de beleefdheid zelve en vousvoyeert. Hij mag binnen het veld geen killer zijn; buiten het veld is hij dat evenmin. Eigengereidheid is een karakterologische omschrijving waar hij mee kan leven. "Ik heb een eigen wil. Ik vind dat een kwaliteit", stelt de verdediger. Maar hij kan niet ontkennen dat dit hem soms in een lastig pakket brengt. Helemaal nu hij international is en heel Nederland zich een mening over hem vormt. "Ik had niet verwacht dat zoveel mensen zich met het privéleven van een 21-jarige jongen willen bezighouden. Ik dacht: ik doe gewoon mijn ding, net als mijn vrienden. Dat kan dus niet."

Hij doelt daarmee vooral op Twittergate. De Ajacied zegde begin oktober 2009 een oefentrip van het Nederlands elftal naar Australië af wegens een lichte hersenschudding, maar stond enkele dagen later wel bij een rapconcert en zette als bewijs een foto op Twitter. Het resultaat: verbazing alom. Bij de media, bij voetbalminnend Nederland en zelfs even bij bondscoach Bert van Marwijk. Van der Wiel gaf tekst en uitleg en besloot zijn populaire Twitter-account te sluiten. "Achteraf bezien heb ik er geen spijt van dat ik naar dat concert ging, maar wel van het feit dat ik het naar buiten bracht. Ik richt mijn leven niet anders in, want ik heb me altijd aan regels gehouden. Ik laat de buitenwereld gewoon niet alles meer zien." Hij blijft er vrij nuchter onder, ziet het als een leermoment. Op zijn eigen manier. Koppig. Maar beweer niet, dat hij niet is veranderd na zijn tijdelijke verblijf bij HFC Haarlem. "Mensen die dat zeggen, roepen maar wat. Ajax zou mij echt niet teruggenomen hebben, als ik nog steeds díe jongen was. Dan was ik ook niet gekomen naar waar ik nu ben."

Lees het volledige interview met Gregory van der Wiel in de nieuwe ELF Voetbal, die vanaf vandaag in de winkels ligt.

• Tweeten