Het verhaal van Roeselare leest als een ondeugend sprookje. In 2005 ontsteeg de club, uit een stadje in West-Vlaanderen met slechts 56.000 inwoners, de marge. Onder ras-Amsterdammer Dennis van Wijk (foto) wonnen de zwartwitten de Belgische Nacompetitie en kwamen plots Club Brugge, Anderlecht en Standard Luik langs in het knusse stadion Schiervelde (capaciteit 9.593). Een seizoen later zette Van Wijk de voetballogica helemaal op z'n kop. De club eindigde op de twaalfde plaats op het hoogste Belgische niveau én kwalificeerde zich voor Europees voetbal dankzij het UEFA Fair Play-klassement. De korte tocht door Europa maakte de kale oefenmeester niet mee: Willem II had hem gescout en hij kreeg eindelijk een kans in Nederland.
Vier jaar later is de coach een enorme illusie armer. In Tilburg werd hij eind 2007 ontslagen, zijn decennialange vriendschap en vertrouwensband met assistent Andries Jonker liep op de klippen en via de media kreeg hij een enorme trap na. Vandaar dat het Hollandse bezoek niet echt met open armen wordt begroet. "Het zint me eigenlijk niets dat jij hier een reportage komt maken", grimast Van Wijk als hij ELF Voetbal ontvangt in de perskamer, annex kantine, annex Nederlandse leslokaal, annex ruimte voor de videoanalyses. "Van mij hoeft het niet. Laat ons lekker bezig zijn zonder die aandacht vanuit Nederland... Ik heb er niets meer mee. Ik voel me meer thuis in België."
(...)
Dat Roeselare anders is dan andere clubs in degradatienood, bewijst de thuiswedstrijd tegen Kortrijk. De prachtige businessclub stroomt een uur voor de aftrap helemaal vol en er valt geen gemopper of geklaag te horen. Het lijkt wel alsof de mensen allang blij zijn dat ze hun favoriete elf aan nog de slag kunnen zien. Dat er vervolgens kansloos met 0-2 wordt verloren, mag de pret eveneens niet drukken. De supporters worden wat stiller naarmate de stadionklok richting het einde van de negentig minuten tikt en ze vertrekken iets eerder naar huis dan normaal. Maar, er zijn geen spreekkoren. Laat staan rellen. Geen enkele fan haalt het in zijn hoofd verhaal te halen, de hoofdingang te blokkeren of om het hoofd van de trainer te eisen. Wat een verschil met het soms overspannen Nederland...
"De mensen hier zijn ontzettend aardig", haakt ten Heuvel in. "De trainers en spelers worden met een enorm respect behandeld. Onze supporters roepen nog 'boe' naar de scheidsrechter. Ik wist niet wat ik hoorde!" Ook El Gaaouiri is blij verrast met de realistische fans. "Ze verdienen een pluim. Zo kan het dus ook."
