Het was een mooi gezicht toen Davids op het biljartlaken van het traditionele Selhurst Park werd gepresenteerd. Een leger aan fotografen en cameramannen verdrong zich om het mooiste plaatje van de nieuwe 'Eagle', die trots met zijn rood-blauwe shirt met rugnummer 20 poseerde, te schieten. Over de fitheid en drive van zijn nieuwe aanwinst heeft manager Burley geen moment getwijfeld. Het enthousiasme van Edgar straalt er nog altijd vanaf en wie Davids de laatste weken op de trainingsvelden van De Toekomst bezig heeft gezien, weet meer dan genoeg. Messcherp en tierend als een trainingsmaatje van Jong Ajax ook maar één seconde tijdens een partijspel verzaakte.
Niet misselijk
De liefhebber Davids, ook oprichter van de Nederlandse Straatvoetbalbond, gaat nog één keer voor het avontuur. Toen ik het verrassende bericht las, dacht ik even terug aan Ajax - Roda JC, alweer zo'n negentien jaar geleden. Voor de wedstrijd hadden de Ajax-bestuursleden André Kraan en Wim Schoevaert (de levende Ajax-encyclopedie) al verheugd gereageerd bij het zien van de naam Edgar Davids, bij de wisselspelers, op het wedstrijdformulier. Een minuut of twintig voor tijd een wissel. Bryan Roy verliet het veld en voor hem in de plaats kwam een stevig ventje.
Edgar Davids dus, net twee turven hoog en nog lang niet in het bezit van de body die hem later de bijnaam 'pitbull' zou opleveren. Enkele weken geleden had hij zijn debuut tegen RKC met een aantal fraaie acties al glans gegeven. Het mannetje van Schellingwoude stond vijf seconden in het veld en maakte al zijn eerste overtreding op de zeker niet misselijke Eugène Hanssen. In mijn ogen een vorm van beginnersenthousiasme en ik liet het bij een kort fluitsignaal. Vijfenveertig seconden later vloog Ger Senden, ook geen lieverdje, na een stevige blocktackle als een circusacrobaat door de lucht. Enkele Haagse krachttermen smeet ik richting Davids in de hoop tot hem door te dringen en duidelijk te maken dat de grens van het toelaatbare voor hem nu al -binnen een minuut- was bereikt. Hij glimlachte en gromde wat. Begreep hij de boodschap, of deed hij alsof? Wat is dat voor een baasje vroeg ik me in het restant van die wedstrijd af? Die zit wel erg in zijn eigen wereldje. Zal in zijn jeugd wellicht alleen maar Hector Malots Alleen op de wereld hebben gelezen. Dat beeld is de laatste twee decennia wel bijgesteld. Tijdens wedstrijden van Juventus, Barcelona en AC Milan merkte ik van dichtbij hoe belangrijk spelers van zijn kaliber voor een elftal zijn en ik hoop voor hem dat zijn laatste kunstje een happy end krijgt.
Exhibitie
Afgelopen zaterdag liep ik als scheidsrechter tussen een vijftiental van Edgar Davids' generatiegenoten. Bij de opening van het fraaie, maar liefst 12 velden tellende, DSO-complex was een team van oud-internationals uitgenodigd om tegen de Zoetermeerse Eerste Klasser een exhibitie te verzorgen. Ook bij Davids' oud-Oranjemaatjes droop de klasse en spatte het plezier er vanaf en werd de aangeboren en tot in de kleinste vezels verder ontwikkelde winnaarsmentaliteit, zeker bij twijfelachtige buitenspelsituaties, als vanouds op de grensrechters afgereageerd. Ruim tweeduizend toeschouwers stonden regelmatig op de banken en klapten meerdere malen hun handen blauw. Oud-Oranje stond borg voor een heuse voetbalshow. Na afloop dacht ik weer even aan Davids. Als hij nog een comeback maakt, waarom een paar van deze toppers dan niet?
Als je ziet en leest dat veel elftallen in het betaald voetbal meer en meer op veredelde jeugdelftallen gaan lijken en de Eredivisie een Kindergarten wordt, lijkt routine niet overbodig en is het voor sommige clubs geen gek idee om eens een scout naar zo'n wedstrijd van die Oud-internationals te sturen. Topspelers als Ronald en Frank de Boer (hun doelpunten van zaterdag zullen zeker een hit op You Tube worden) en Arthur Numan lijken zonder problemen in veel elftallen te kunnen worden ingepast en zullen -ook niet onbelangrijk- in deze financieel wankele tijden een publiciteitsgolf teweeg kunnen brengen.
Een publiciteitsgolf waar de KNVB en Centraal Orgaan Top- en Hoofdklassen-voorzitter Harrie Derks bij de start van de Topklasse ook op hadden gehoopt. Wat hadden ze het goed voor elkaar. In samenwerking met RTL-7 zouden de wedstrijdbeelden van de Topklasse elke zaterdag en zondag op televisie te zien zijn. Alleen was men even vergeten dat veel clubs niet zomaar met het -slechts 29(!) voorwaarden tellende- eisenpakket akkoord zouden gaan. De meest bizarre eis was dat clubs 72 Televisie-meters (van strafschopgebied tot strafschopgebied) aan reclameborden ter beschikking van de sponsoren van de Topklasse moesten stellen. En bijgevolg reclameborden van eigen sponsoren moesten weghalen en contracten verbreken! Reclame-uitingen die zij aan vaak hondstrouwe hoofdsponsoren hebben verkocht. Lulligheid ten top. Hoe amateuristisch denk je als je als vanzelf aanneemt dat clubs maar alles zullen pikken dat van bovenaf wordt opgelegd en dus nog steeds niet door hebt dat je organisatie elke vorm van autoriteit ontbeert. Autoriteit die veel oud-internationals door hun professionaliteit en klasse van nature uitstralen.
Klik hier voor meer informatie over de auteur.
