Met jaloezie kijk ik naar Duitsland. Na een zomer vol zon, zee en vooral zuipen heeft de Duitser zin in voetbal. De Duitse Supercup is een voetbalfeest, waarbij de kampioen - lees: Bayern München - vaak een lastige wedstrijd speelt op de grond van de bekerwinnaar. Klagen doen ze niet, want de bezoekende supporters krijgen enorme uitvakken en wat is nou mooier dan een prachtige awayday op een nazomerse dag. Bovendien krijgt de kampioen - lees opnieuw: Bayern München - een extra kans om op vreemde grond te laten zien hoe superieur zij is. Voor de thuisploeg is een kans op een prijs al vaak een enorme motivatie. Het gevolg is dat het stadion zo goed als altijd uitverkocht is.
Met jaloezie kijk ik naar Engeland. Een bijna volgepakt Wembley wordt tijdens de Community Shield door midden gehakt in twee kleuren. Een helft rood, een helft blauw, of iets dergelijks. Een helft voor de kampioen, een helft voor de bekerwinnaar. Als een club zijn helft niet vol krijgt, krijgt de ander meer kaartjes. Het resultaat is een vrij vol stadion en een prachtige Engelse voetbalsfeer. Een waardig begin van de Premier League.
Met jaloezie kijk ik naar Spanje. Het systeem van een heen- en terugwedstrijd levert daar twee extra confrontaties tussen topteams op. De gemoederen kunnen hoog oplopen, want niemand denkt meer aan een verkapt vriendschappelijk tweeluik, als Real Madrid, FC Barcelona of Atletico Madrid de tegenstander is. Een vechtpartij in 2011, waar toenmalig Real-coach José Mourinho wijlen Tito Vilanova in zijn oog stak, is het ultieme bewijs. De Spaanse Supercup staat gelijk aan spanning en is voor toeristen een ultieme kans om zijn favoriete buitenlandse club eens van dichtbij te aanschouwen. Daarnaast biedt het systeem van twee wedstrijden gelijke kansen voor beide ploegen.
Zelfs kijk ik met jaloezie naar Italië. De Italiaanse Super Cup is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een rondreizend circus en heeft de laatste decennia plaatsgevonden in onder meer de Verenigde Staten, China en Qatar. Het doel is om nieuwe markten te verkennen en tevreden te stellen. Natuurlijk heeft dit concept nadelen, maar het levert de clubs geld op en buitenlandse supporters en sponsors. De bond is tevreden en ziet deze wedstrijd als een paradepaartje voor het Italiaanse voetbal. In komende jaren zullen Italiaanse clubs blijven terugkomen op buitenlandse bodem.
En dan heb je Nederland. De Johan Cruijff Schaal was de laatste jaren een draak van een wedstrijd en verdient een andere aanpak. Maar de wedstrijd naar het stadion van de kampioen te halen, kiest de KNVB voor mogelijk de slechtst mogelijke verbetering. Oké, het stadion zal waarschijnlijk voller raken. Maar wat heb je aan een vol stadion, als Feyenoord Vitesse in De Kuip zo dol tikt dat Vitesse vernederd terug naar Arnhem keert? Door dit concept wacht een onverwachte bekerwinnaar, voor wie deze prijs echt betekenis zou kunnen hebben, negen van de tien keer een kansloze rit naar vernietiging. Daarnaast kan je je afvragen in hoeverre Vitesse- of SC Heerenveen-thuis voor de kampioen een ware laatste test voor het nieuwe seizoen is. En als er toevallig wel een topwedstrijd 'uit de koker' komt, ontstaat er door het thuisvoordeel een ongelijke strijd.
De Johan Cruijff Schaal in de Johan Cruijff ArenA, een mooier eerbetoon had de KNVB Nederlands grootste voetballer niet kunnen geven. Meer exposure had het Nederlandse voetbal niet kunnen krijgen. De KNVB pakt het probleem echter bij de verkeerde hoorns aan. Waarom zijn de voorwaarden om kaartjes te kopen zo verdomd lastig? Waarom maak je de kaartjes niet zo goedkoop mogelijk? Waarom maak je de wedstrijd niet aantrekkelijk voor toeristen, aangezien de binnenstad van Amsterdam er ongetwijfeld een paar kan missen? En waarom geef je bijvoorbeeld kinderen tot twaalf jaar geen gratis toegang? De redenen dat de Johan Cruijff Schaal in de ArenA net zo prestigieus was als de gemiddelde match in de zesde klasse, heeft niks met de wedstrijd zelf te maken. De organisatie lijkt simpelweg geen vol stadion te willen.
De KNVB kiest met de nieuwe opzet voor de makkelijke weg. Laat de kampioen het maar regelen, lijkt de gedachte. Het gevolg is dat er dadelijk een neptraditie ontstaat, waar de kampioen zo'n groot voordeel heeft dat spannende wedstrijden zo goed als onmogelijk zijn. De Johan Cruijff Schaal blijft een pijnlijk gedrocht om naar te kijken. Jammer, omdat het buitenland laat zien hoe mooi een Super Cup kan zijn.
