Sjaak: ‘Er spelen te weinig Amsterdammers bij Ajax’

Een kleine overwinning? Sinds wanneer is Mister Ajax zo bescheiden? Sjaak legt uit aan ELF Voetbal: “Natuurlijk gaat Ajax winnen. We moeten wel! Hopelijk is dat besef er bij de jongens. Zien zij het belang van deze topper in. Ajax-Feyenoord is niet zomaar een wedstrijd hè. Maar leg dat jongens uit Colombia, Libanon of Friesland maar eens uit.”

“Weet je”, vervolgt Swart, geboren in Muiden: “Er spelen gewoon te weinig Amsterdammers in Ajax 1. Ja, Klaassen komt uit de buurt, maar die heeft het in het veld te druk met organiseren. Kenny Tete is één van de weinige échte Amsterdammers. Die zou ik ook opstellen, in plaats van Veltman. Tete vreet Elia op, zeker weten. Dat hebben we vorig jaar seizoen in De Kuip kunnen zien.”

Recordhouder

Swart speelde samen met Feyenoorder Coen Moulijn de meeste Klassiekers: 36. “Klopt”, zegt hij, “maar ik heb meer goals gemaakt: 19. Ik heb ook vaker gewonnen dan verloren van Feyenoord.” Dat eerste, van het aantal wedstrijden en doelpunten in de Klassieker, klopt als een bus. Maar volgens het boek De Klassieker van Evert Vermeer en Ruud van Vrijaldenhoven verloor Sjakie meer Klassiekers dan dat hij er won: 14 om 12. De overige 10 duels eindigden in een gelijkspel. Doelsaldo: 64 voor, 71 tegen.

Wat de allermooiste Klassieker was die hij ooit speelde? Na een korte denkpauze: “Die van 1960 in het Olympisch Stadion. Dat was een beslissingswedstrijd om het kampioenschap. Stampvol was het, dik 50.000 man in het Olympisch. Bij rust stonden we 0-1 achter, maar we pakten ze met 5-1! Wimpie Bleyenberg maakte er drie, Henk Groot en ik ieder één. Aan de 1-5 in 1972 bewaar ik trouwens ook goede herinneringen. Johan was die dag in De Kuip weergaloos. Een paar dagen later plaatsten we ons tegen Benfica voor de Europa Cup 1-finale.”

Hands Sjakie!

Die finale werd overigens in De Kuip gespeeld. Dankzij Johan Cruijff werd Internazionale met 2-0 verslagen. Het was de enige Europese finale waarin Swart het net wist te vinden. Met zijn vuist. Even leek hier sprake van een onvervalste hand van god. “De scheidsrechter wees al naar het midden”, herinnert Sjaak, die een kleine glimlach niet kan onderdrukken. “Stond die grensrechter ineens met zijn vlag te wapperen. Die gasten zien normaal nóóit iets. Maar ditmaal keek hij net even de goede kant op... Afijn, het was hands.”