Dat de Engelse Premier League de verbinding met de realiteit al tijden geleden verloren is, werd afgelopen zomer op de transfermarkt duidelijk. Clubs waren in staat om tientallen miljoenen uit te geven en strooiden er gretig met recordsommen op los, vaak voor spelers die niet bijster veel indruk gemaakt hebben. Toch vormt dit ontslag een nieuw dieptepunt. Nog nooit in de geschiedenis van de Premier League kreeg een trainer zo weinig tijd om zich te bewijzen.
De Boer neemt dit ‘record’ over van Les Reed. Reed was in 2006 assistent-trainer van het dolende Charlton Athletic, dat met Iain Dowie een trainer had aangetrokken die niet bij de club leek te passen. Hij bleek in de verste verte niet in staat om orde te bewaren in de selectie, iets dat al door de voorzitter van The Addicks voorspeld was. Na zeven wedstrijden moest hij het veld ruimen, al kan je vrij makkelijk betogen dat Reed eigenlijk niet meer was dan een tussenpaus bij de club, die uiteindelijk kansloos zou degraderen.
Nee, zelfs in de waanzinnige Premier League is er domweg geen precedent te vinden van een club die een trainer aanstelde voor 114 competitiewedstrijden en hem vervolgens na vier stuks aan de dijk zette. Voor dergelijke voorbeelden moet naar andere landen gekeken worden. NEC besloot in 2013 bijvoorbeeld om na een slecht begin Alex Pastoor uit zijn functie te ontheffen, maar de Amsterdammer was op dat moment al meer dan een jaar in dienst geweest in Nijmegen.
Voor een club die zich in het dagelijkse bestuur regelmatig bedient van het hier door Palace-voorzitter Steve Parish aan de dag gelegde opportunisme kan naar Sicilië gekeken worden. Palermo-chef Maurizio Zamparini maakte het in het seizoen 2015/16 wel heel bont toen hij op een gegeven moment zelfs trainers voor hun diensten begon te bedanken na slechts één (verloren) wedstrijd. FC Köln, in Duitsland sinds jaar en dag erkend chaosclub, kan ook meepraten. Zowel Rinus Michels als Morten Olsen hebben in het verleden al na twee Bundesligawedstrijden hun congé gekregen in het Rijnland.
Ook Real Madrid heeft wel het nodige in de melk te brokkelen. Met name de omgang met José Antonio Camacho, toch een gevierd oud-speler van de club, kan moeilijk Koninklijk worden genoemd. Hij kreeg twee keer de trainersstoel toegewezen, maar kwam in beide termijnen samen tot evenveel competitiewedstrijden als De Boer: vier stuks.
Hoe lang je er ook over doorgaat, het blijft waanzinnig om een trainer die je met je volle verstand hebt aangesteld buiten te werpen nog voordat zijn aantal competitiewedstrijden zijn aantal gewonnen landstitels als trainers overstijgt. Bovendien bood de wedstrijd uit bij Burnley van zondag heel wat aanknopingspunten. De terugreis verliep wel zonder punten, dit was echter te danken aan een megablunder die het tegendoelpunt inleidde. Aan de overkant kreeg Palace een handvol dikke kansen en nog een paar vuistenvol kansjes om toch iets te halen op Turf Moor. De treffer viel niet, waardoor de man die een revolutie moest verzorgen is afgezet. Nog voor hij kans heeft gezien om alle flipovers en schoolborden met tactische instructies van zijn voorganger bij het vuil te zetten, is er voor hem al een taxi gebeld. Voetbal anno 2017.
