Toegegeven, de derby heeft bij lange na niet dezelfde allure als de overkoepelende twist tussen Rangers en Celtic. Er wordt zelfs wel gedaan alsof de wedstrijd tussen Hibernian en Heart of Midlothian een soort mini-uitvoering van de Old Firm is, maar dat is een aanname waarmee beide clubs tekort worden gedaan. Desondanks kan niemand eromheen dat Hibernian Ierse wortels bezit. De clubnaam laat zich in het Gaelic tenslotte al vertalen als ‘Ierland’. Veel medewerker van de club spreken ook met een tongval die meegenomen lijkt over de Ierse Zee.
En vanavond is hun Easter Road de plaats van handeling, het stadion dat gelegen is in de havenwijk Leith. Veel toeristen die Edinburgh bezoeken zullen zich beperken tot de schilderachtige binnenstad, waar sojamelk, quinoa en allerlei ingewikkelde soorten koffie de boventoon voeren en daardoor het idee meenemen dat de Schotse hoofdstad een bolwerk van welvaart is. Wie door Leith loopt komt bijzonder snel van dat idee terug, de wijk onderscheidt zich weinig van andere Britse arbeiderswijken.
Tegenstander Heart of Midlothian, opgericht in 1874 en daarmee precies een jaar ouder dan de buurman, speelt zijn thuiswedstrijden normaliter op Tynecastle, in het westelijke stadsdeel Gorgie en in de prachtige bordeauxrode shirts. Hoewel de club vooral Britsgezind is leverde dat in Edinburgh niet de sektarische strijd op die bekend is in Glasgow en Belfast: Hearts deed er zelfs moeite voor om het nieuw opgerichte Hibernian in de Scottish Football League op te nemen. Begin jaren ’90 nam het clubbestuur van Hearts ineens voor om Hibernian te kopen, een actie waar beide supportersgroepen zo fel tegen ageerden dat ervan werd afgezien.
Dat zet ook de toon voor de derby. Vooraf wordt er over en weer wat geplaagd. Een groepje pubers in Hearts-outfits probeert aandacht te trekken door een vies liedje over Hibernian te fluisteren. Ze oogsten vooral vertederde blikken. Op weg naar Easter Road kunnen de groenwitte en bordeauxrode sjaaltjes gewoon door elkaar heen lopen, zoals het hoort. Ook in het stadion wordt geen probleem gemaakt van een handjevol Hearts-aanhangers op de thuisvakken.
Niet dat ze daar veel tijd voor hadden gehad. Al binnen drie minuten schiet Simon Murray de thuisploeg op voorsprong. Wat volgt is een typische Britse derby. Voetballend werd het steeds matiger en de agressieniveaus namen geleidelijk toe. In de tweede helft begint zich langzaam af te tekenen dat er niet meer gescoord gaat worden. Een Hearts-gelijkmaker was verdiend geweest voor de bezoekers, die bijna vierduizend man sterk vooral na rust hartstochtelijk hun ploeg ondersteunden, doch voor de neutrale supporter was het fijn dat Hibernian won.
Op die manier konden de Hibees massaal hun clublied, Sunshine on Leith, ten gehore brengen. Na een haast elektrische uitvoering van deze hymne haastten de fans zich het stadion uit. Waarom? Omdat in Schotland na 22:00 ’s avonds geen alcohol meer mag worden verkocht. En een overwinning in je eigen stad, op de andere ploeg uit je eigen stad, die vier je in je eigen stad met grote blikken bier. Die Schotten hebben het goed bekeken.
