De ellende rond Edgar Davids

Ooit maakte tv-programmamaker Harry Vermeegen met hem een wandeling toen Davids nog een talentje bij Ajax was. Dollen was troef; het voetbaltalent was vrolijk en open. Het lijkt zo lang geleden, onvoorstelbaar voor herhaling ook. Sinds zijn internationale doorbraak eind jaren negentig is voor Davids zowat alles en iedereen de grote boze vijand. Journalisten mijdt hij als de pest en als hij dan al voor een interviewtje beschikbaar is, komt hij te laat of houdt hij het meestal heel kort. Zijn gedrag is over het algemeen uiterst onbeschoft.

Na negen jaar bij amateurvereniging Schellingwoude komt hij in 1992 bij Ajax terecht. Op de beroemde talentendagen van de Amsterdamse topclub is hij al twee keer afgewezen, maar op zijn dertiende redt hij het alsnog. In het hoogste juniorenteam wordt hij naar de A2 terugverwezen. De A1-trainer noemt hem onhandelbaar. 'Hij had een grote bek en luisterde nooit naar ons.' Ook ontvangt kleine Davids regelmatig een rode kaart. 'Het was een echt boeffie,' aldus jeugdtrainer Dick de Groot. 'Hij ging altijd de discussie aan, legde zich nooit neer bij een bevel en wilde altijd weten waarom.' En toch, wat goed is komt snel. Pas achttien jaar oud maakt hij zijn debuut in de hoofdmacht. Als coach Leo Beenhakker daarna plaatsmaakt voor Louis van Gaal wordt het driftkikkertje snel basisspeler. Maar moeilijk te coachen blijft hij. Als gevolg daarvan wordt hij naar fysiek zware irritatie-trainingen gestuurd. Assistent-trainer Bobby Haarms, bijgenaamd 'De goede beul', laat hem in een verzwaard vest de duinen rondrennen. Davids baalt ervan, ziet er het nut niet van in, maar volgt zwijgzaam. Hij speelt uiteindelijk vijf seizoenen in Amsterdam.

In 2001 gaat het pas écht mis. Op 4 maart, na de uitwedstrijd van 'zijn' Juventus bij Udinese, wordt een speler betrapt op het gebruik van doping. Even bestaat nog onduidelijkheid: is de gesnapte speler Davids of toch zijn ploeggenoot Filippo Inzaghi? De Amsterdammer toen: 'Ik ben onschuldig. Echt. Ik heb juist wel eens problemen met de clubleiding gehad omdat ik zelfs aspirines weigerde te slikken of geen griepprik wilde halen.' Niettemin toont ook de contra-expertise sporen van de verboden spierversterker aan. Davids hangt een schorsing van twee jaar plus een boete van 12.500 euro boven het hoofd. Zijn protesten blijven hevig, hij voelt zich in zijn eer aangetast. Het dopinggehalte in zijn urine is nauwelijks boven de toegestane norm van twee nanogram per milliliter. Bovendien moet het middel naar zijn oordeel in de oogdruppels hebben gezeten die hij op doktersrecept voor zijn oogziekte neemt.

De clubarts van Juventus beweert intussen in de Corriere dello Sport dat Davids helemaal geen oogdruppels meer gebruikt... Luciano Moggi, de algemeen directeur van Juventus, insinueert dat de doping wel eens in Nederland zou kunnen zijn toegediend omdat Davids eind februari een week in Nederland was vanwege een interland tegen Turkije. De KNVB reageert als door een adder gebeten. Later haalt FIFA-voorzitter Sepp Blatter zich de woede van Davids op de hals als die in een tv-interview verklaart dat er in de dopingzaak rond Davids meer aan de hand zou zijn dan alleen maar de te hoge nandrolonwaarde. Davids eist excuses, spant zelfs een kort geding tegen Blatter aan. De schorsing door de Italiaanse voetbalbond is aanvankelijk acht maanden, maar wordt hoe langer het proces duurt, met meer en meer maanden verminderd. Na Davids' beroep is zijn straf nog maar vier maanden plus een boete van 50.000 euro. Hij ontbreekt alleen wel net in de zeer belangrijke WK-kwalificatiewedstrijd van het Nederlands elftal tegen Ierland. En die verliest het team van bondscoach Louis van Gaal prompt met 1-0. Oranje mist daardoor het WK van 2002.

In de eerste de beste wedstrijd na zijn schorsing, een Champions League-duel tegen de Schotse club Celtic, loopt Davids gelijk tegen een rode kaart op. En enkele dagen later, bij zijn rentree in de Italiaanse competitie, slaat hij een speler van tegenstander Lecce vol in het gezicht. Op basis van televisiebeelden wordt hij geschorst. Begin 2002 is hij het middelpunt van de volgende rel. Een ex-vriendin - het 23-jarige fotomodel Sarah H., tevens moeder van een tweejarig kind van Davids - doet, samen met haar advocaat Bram Moszkowicz, aangifte wegens zware mishandeling en bedreiging. Volgens de aangifte is ze door de voetballer de voorbije jaren meerdere keren in elkaar geslagen. Het letsel was soms zo ernstig, dat ze wekenlang niet kon werken. Volgens eigen zeggen zou Sarah door Davids een keer vol in haar gezicht zijn geschopt. Een andere keer zou hij haar keel zo hard hebben dichtgeknepen dat ze dacht dat Davids haar zou vermoorden. Wegens gebrek aan bewijs wordt 'de zaak Sarah H.' uiteindelijk geseponeerd.

* Bovenstaand (eerste gedeelte van het) verhaal over Davids maakt onderdeel uit van het zojuist verschenen boek 'Sex, drugs en voetbal' van auteur Maarten Bax, die eerder de geautoriseerde biografieën schreef van Frank & Ronald de Boer en Badr Hari ('Mijn Verhaal'). U kunt het bestellen via www.sexdrugsenvoetbal.nl.