Tunis, 6 oktober 2017. Een locatie en datum die samen in het hoofd van menig persoon geen Philipsfabriek aan lichtjes doen branden. Maar voor Saïd Bakari een plek en dag die zijn leven veranderden. De oefeninterland tussen Mauritanië en de Comoren is een minuut of tachtig onderweg, als Comorees bondscoach Amir Abdou de linksbuiten bij zich roept. Hij mag zich opmaken voor een invalbeurt, is Abdous boodschap. Bakari wordt een warming-up later international van de Comeren. “Ongelooflijk”, dwalen zijn gedachten desgevraagd terug naar dat bewuste moment. “Ik heb nog nooit zoiets moois gevoeld. Het waren tien minuten, maar misschien wel de beste tien minuten van mijn leven. Heel mijn leven droomde ik ervan voor mijn land te kunnen spelen… Mijn familie was zo trots en blij.”
De Comoren is een kleine eilandengroep tussen Mozambique en Madagaskar. Het land is bezig aan een opmerkelijke opmars in het internationale voetbal. “Vier jaar geleden stonden we rond de tweehonderdste plek op de FIFA-wereldranglijst, nu 130ste. Alle spelers spelen in de eerste of tweede divisie van een goed voetballand. Ons voetbal wordt beter en beter”, legt Bakari uit. “De laatste vijf wedstrijden lieten we zien dat we écht iets kunnen bereiken. We hebben gelijkgespeeld tegen Angola en Gabon, gewonnen van Mauritanië. Dat zijn hele goede resultaten. Ik had op geen beter moment international kunnen worden.”
Bakari kijkt vooral uit naar zijn eerste interland binnen de Comorese landsgrenzen. “We speelden in oktober een interland tegen Madagaskar in Parijs. Er wonen veel mensen uit de Comoren in Frankrijk, dus het stadion zat enorm vol. Het was geweldig. Mijn medespelers zeiden toen: ‘Dit ziet er best goed uit. Maar in de Comoren ga je pas echt wat meemaken.’ Ze hebben mij filmpjes laten zien. De sfeer is echt crazy, zelfs bij trainingen zit het stadion vol. Het is alsof het leven van de bevolking tijdens wedstrijden stilstaat. Ik kan niet wachten om er een wedstrijd te spelen. Dat wordt mooi.”
Opmerkelijk genoeg wil Bakari tot die tijd geen voet op de eilanden zetten. “Ik ben er vijf jaar niet geweest. Ik wil er terugkomen als speler van het nationale team. Iedereen in de Comoren weet dat ik voetballer ben. Ze vragen constant: ‘Waarom speel je niet in het nationale team?’ Ik wil er niet naartoe gaan om elke dag de vraag te horen wanneer ik interlands in de Comoren ga spelen. Na mijn debuut kreeg ik al ongelooflijk veel berichtjes. De mensen zijn enorm trots op mij.”
Tot die tijd hoopt Bakari bij RKC op veel speelminuten. De Waalwijkers hebben door de aanwezigheid van de buitenspeler ineens veel Afrikaanse volgers erbij. “Ze volgen mij elke week. Gaan ze op Livescore zoeken naar wedstrijden van RKC. Of ik speel en of ik scoor. Na een wedstrijd krijg ik op mijn telefoon altijd berichtjes uit de Comeren of Frankrijk. Dat maakt me gelukkig. Toen ik bij kleinere clubs speelde, was het lastiger mij na te trekken. Maar nu mag ik geen fouten meer maken, haha.”
