Doel: Lars Unnerstall (VVV-Venlo)
Een seizoentje Venlo en dan een volgende stap. Het doel van Unnerstall was zonneklaar, de weg ernaartoe risicovol. Welke club gaat zijn handen branden aan een sluitpost die bij VVV nog niet uitblinkt? Het lukte: Unnerstall pakte een sloot punten voor zijn club en niemand in De Koel zal hem zijn beloning misgunnen. De vraag is alleen waarheen.
Verdediging: Nicolás Tagliafico (Ajax)
Er lijkt maar weinig in de Eredivisie dat Tagliafico van zijn stuk kan brengen. Dat de linksback van Ajax voor de goede zaak van dit elftal dan even naar rechts is verhuisd, het zal hem niet deren. Takkie maakt een onaantastbare indruk en zal volgend seizoen cruciaal zijn als rustgevende factor bij een club die nu al in brand staat.
Verdediging: Maximilian Wöber (Ajax)
Hetzelfde kan in mindere mate voor Wöber gezegd worden. De Oostenrijker speelde onder Marcel Keizer een weergaloze eerste seizoenshelft. Onder de nieuwe trainer kon hij dat hoge niveau niet vasthouden, maar laten we niet vergeten dat hij nog maar twintig is.
Verdediging: Pablo Mari (NAC Breda)
In alle eerlijkheid kon niet duidelijk worden waarom Mari een contract bij Manchester City heeft. Dat niveau heeft Pablo Mari niet in zich. Desondanks werd hij als 24-jarige Spanjaard aanvoerder van NAC en stond de defensie naarmate het seizoen vorderde steeds beter. Ook voor hem weten we niet wat de toekomst brengt.
Verdediging: Angelino (NAC Breda)
Gaat het te ver om een linksback tot revelatie van de Eredivisie uit te roepen? Misschien wel. Is het eerste van City te hoog gegrepen? Misschien ook wel, getuige de geruchten dat de club hem wel wil slijten. Maar wat hebben we genoten van Angelino, de linksback met een weergaloze traptechniek. We hopen dat een Eredivisieclub hem koopt dan wel huurt.
Middenveld: Fredrik Midtsjö (AZ)
Wilde bij Rosenborg blijven om Ajax uit Europa te helpen knikkeren alvorens de Noor bij AZ landde. Met zijn 24 jaar was hij tussen Teun Koopmeiners en Guus Til een routinier, het bindmiddel op het Alkmaarse middenveld. Het AD riep hem tot speler van het jaar uit. Dat is ons teveel eer, maar een uitstekend debuutseizoen kan niemand hem ontzeggen.
Middenveld: Ritsu Doan(FC Groningen)
Er was niet zo heel erg veel te genieten bij FC Groningen dit seizoen, daar hoeven we niet flauw over te doen. De smaakmaker was Ritsu Doan, een Japanner die ineens op de scoutradar was verschenen. Zijn aanwezigheid vergoedde nog iets. Het mooiste nieuws: Doan blijft in het Noordlease Stadion.
Middenveld: Mason Mount (Vitesse)
Een kuif uit de jaren ’50 en voetbal van een andere planeet. Ze hebben bij Vitesse al de nodige jochies van Chelsea opgevangen, maar Mount is een van de weinigen waarvan je oprecht vermoedt dat-ie op een dag op Stamford Bridge schittert. Nog niet volgend seizoen, en alle voetballiefhebbers zullen zich verenigen in de hoop dat hij nog een jaar Eredivisie krijgt.
Aanval: Donis Avdijaj (Roda JC)
Zelden was het gat in kwaliteit tussen een club en een speler zo groot. De Kosovaars international gold bij Schalke als megatalent, maar maakte dat nog niet waar. In Kerkrade is hij een revelatie die probleemloos tot sterspeler uitgroeide. Net als met Mount zouden we wel eens de eerste stap naar een superster kunnen hebben gezien.
Aanval: Björn Johnsen (ADO Den Haag)
Schrijver dezes zag Johnsen vorig seizoen een paar keer aan het werk voor Heart of Midlothian. In Edinburgh toonde hij niets dat dit enorme succes deed vermoeden. Johnsen was tot op de laatste dag in de race voor de topscorerstitel en kan zich nu richten op de klus om ADO Europa in te schieten. Chapeau.
Aanval: Hirving Lozano (PSV)
Met de beste wil van de wereld kunnen we Lozano geen briljant scoutwerk noemen: iedereen die de Mexicaan al eens zag spelen wist dat hij een topaankoop zou zijn voor alle Nederlandse clubs. Desondanks speelde PSV het klaar om hem te halen en ze werden met hem vrij eenvoudig kampioen. Blijft hij na het WK nog op de Herdgang?
