IJzeren gordijn
In de jaren ’60 van de vorige eeuw werd de regel ingevoerd. Deels om bezoekende ploegen te prikkelen toch de aanval te zoeken. Daarnaast bestond het thuisvoordeel in die tijden sterker: de afwezigheid van camera’s maakte dat je veel meer kon flikken. Bezoekjes achter het IJzeren Gordijn door Nederlandse, of andere West-Europese clubs, resulteerden eigenlijk steevast in verhalen over voedselvergiftiging, fysieke intimidatie of een opzichtig hopeloze scheidsrechter. Om dat te temperen, konden bezoekende clubs met één of twee goals toch een goede uitgangspositie meenemen.
Of dat anno 2018 nog steeds een probleem is, dat vragen de trainers zich nu openlijk af. Zou Andrés Iniesta echt last hebben gehad van het feit dat hij in 2009 op Stamford Bridge speelde? En dan zoveel dat het maar gelijk reden is om de 1-1 stand tussen Chelsea en FC Barcelona over twee wedstrijden maar aan te passen naar 1-2 in Catalaans voordeel? Dat is sowieso niet waar het om bedoeld lijkt te zijn. Doelpuntrijk was het tweeluik niet, was het dan terecht dat de Londense club het deksel op de neus kreeg omdat ze zo lang had voorgestaan?
Voer voor discussie is dat al genoeg. Vastgesteld kan worden dat uitwedstrijden tegenwoordig stukken minder avontuurlijk zijn: twee dagen in een trein of een week naar Rusland, dat gebeurt allemaal niet meer. Enkele uren na afloop worden de heren voetballers in privévliegtuigen terug naar het stadion gevlogen. Als het ze blieft, zal er bij aankomst ongetwijfeld een chauffeur staan om ze thuis in te leveren. De functie van zoethoudertje is dus allang gedateerd. Interessanter werd het in 2003 en 2005, toen AC Milan en Internazionale elkaar troffen. In hetzelfde stadion, zoals altijd. Kun je dan nog van een uitwedstrijd en dus een ‘uitdoelpunt’ spreken?
Voordeel?
De feiten wijzen ook nog iets interessants uit: de regel maakt heenwedstrijden voorzichtiger. FourFourTwo becijferde dat het aantal doelpunten in deel één van een tweeluik gestaag afneemt sinds de invoering van de regel. Dat het beter is dan hoe het voor die tijd ging(een derde wedstrijd moest uitsluitsel brengen, deed deze dat niet, dan volgde kop of munt) staat buiten discussie. Toch moeten we ons ernstig afvragen of dit bataljon toptrainers(Arsène Wenger en Alex Ferguson spraken zich er recentelijk ook al tegen uit) niet gewoon gelijk heeft.
Technologische ontwikkelingen hebben voetbal van hun mysterie ontdaan. Ploegen reisden toen deze regel werd ingevoerd met de schrik in hun lijf naar een vreemde stad, om daar spelers tegen te komen die ze nog nooit eerder hadden gezien. Zulke zaken bestaan allemaal niet meer, waardoor het aftasten zoals het bedoeld is niet meer bestaat. Wel is er nog het argument dat de regeling balans veroorzaakt. De UEFA probeert de sterkere ploegen waar mogelijk een tweeluik thuis af te laten sluiten: wellicht raakt de boel zo iets in balans.
