Als hij zijn ogen dichtkneep waande hij zich in een uitverkocht Camp Nou. Het niveau is misschien niet wat hij gewend is van eerdere avonturen in LaLiga en de Premier League, maar qua sfeer doet de topper tussen Al-Nassr en Al-Ahli weinig onder voor een topper in 's werelds grootste competities. Nordin Amrabat verloor de eerste topper van het seizoen met 0-2. Zijn Al-Nassr, waarvoor hij afgelopen zomer tekende na periodes in Spanje, Engeland en Turkije, bekleedt nu de gedeeld tweede plaats in de Premier League van Saoedi-Arabië.
Zestigduizend mensen keken vanaf de tribunes toe hoe Al-Nassr, met naast Amrabat ook oude bekenden Brad Jones en Ahmed Musa op het veld, de goede seizoensstart geen vervolg kon geven. Tegenvallertje voor Amrabat, die het verder uitstekend naar zijn zin heeft in het Midden-Oosten.
“Ik speel alles en ben belangrijk, dus ja, het gaat wel lekker”, zegt hij tegen ELF Voetbal. In zijn eerste acht wedstrijden kwam Amrabat tot drie goals en drie assists. De Saoedische competitie is misschien niet de meest aansprekende, maar biedt volgens Amrabat genoeg uitdagingen. “Vergis je niet: het niveau is best hoog. Ieder team heeft sinds dit seizoen acht buitenlanders onder contract en de Saoedische spelers kunnen zeker ook een aardig balletje trappen. Dat kon je afgelopen zomer nog zien op het WK. Ook is het ritme pittig. We spelen veel wedstrijden, met naast de competitie ook de Arab Cup, de Prince Cup en de Aziatische Champions League.”
De ambiance rond de topper van afgelopen weekend was voor Amrabat de reden om voor Al-Nassr te kiezen. Want na zijn sterke optredens op het WK met Marokko dongen er meer clubs naar zijn hand. “Ik had meerdere opties. Kon ook naar de kampioen van Qatar en naar Abu Dhabi. Uiteindelijk heb ik gekozen voor de fans. Onze wedstrijden zijn altijd uitverkocht. We hebben twee stadions: een met dertigduizend plaatsen en een met zestigduizend voor de topwedstrijden. Een beetje zoals Ajax vroeger, met De Meer en het Olympisch Stadion. In Qatar bijvoorbeeld wordt ook heel aardig voetbal gespeeld, maar een leeg stadion werkt niet echt motiverend. Dan ga je puur voor de financiën. Hier niet. Dit is dé topcompetitie in Azië, met veel druk erop. Als we een keer niet winnen heerst er meteen volop teleurstelling. Dat vind ik heerlijk. Iedere wedstrijd willen winnen, spelen voor het kampioenschap: daar geniet ik van.”
WINKELEN EN HITTE
Ook naast het veld heeft Amrabat het naar zijn zin. “Het land is niet heel anders dan ik verwacht had. Ik hoorde natuurlijk ook alle verhalen uit de Nederlandse media. Maar het is hier echt heerlijk wonen. Ik merk weinig van politieke problemen. Ik ben hier namelijk om te voetballen. Iedereen in mijn omgeving is tevreden. Mijn kinderen gaan hier naar school, net als die van Brad Jones bijvoorbeeld. Hij heeft het ook heel erg naar zijn zin. Er zijn hier mooie restaurants en winkelcentra. Wij doen bijvoorbeeld gewoon boodschappen bij een Europese winkelketen.”
Toch merkt hij wel degelijk verschillen met eerdere woonplaatsen in Spanje en Engeland. “Ja, de vrouwen hier op straat zijn bedekt. Dat valt natuurlijk wel op. Maar ik ben zelf moslim, dus voor mij is dat niets nieuws. Wat me wel opviel: sommige winkels hebben een familiegedeelte en een apart gedeelte voor vrijgezelle mannen. Dat had ik nog niet eerder gezien.”
“Als ik dan toch een klein minpuntje moet noemen: we trainen om half zes 's avonds, vanwege de hitte. Nu is het hier zo'n dertig graden, prima uit te houden, maar het kan écht warm worden. Het heetst tot nu toe? 45 graden. Daar kun je niet tegenop drinken. Onbegonnen werk. Zulke temperaturen vergen aanpassing. Je moet niet met krachten smijten. Gelukkig heeft iedereen thuis airco, want ik kan je vertellen: 45 graden went nooit. Maar die extreme hitte daargelaten is het hier goed toeven. Alles staat in het teken van voetbal en mijn gezin.”
