1999: Winst in de Intertoto Cup
Veel wint West Ham United niet. In de jaren ’90 had Oost-Londen met Rio Ferdinand, Frank Lampard en Cole wel een goede generatie, maar voor prijzen moesten ze niet op de Boleyn Ground blijven. Nou ja, eentje toch: in de zomer van 1999 won West Ham onder Harry Redknapp wél de Intertoto Cup!
2003: Deel van de blauwe revolutie
Iedereen wil graag een clubman zijn. Maar wat doe je als je een van de beste Engelse talenten bent en je club degradeert naar het tweede niveau? Er zijn natuurlijk grenzen.. Roman Abramovich begon in de zomer van 2003 zijn Chelsea in de steigers te zetten en haalde Cole als eerste aankoop bij de stadgenoot.
2005: Kampioenschap #1
José Mourinho kwam een jaar na Cole bij Chelsea aan en zag het niet meteen in de Engelsman zitten. Hij gaf de voorkeur aan Arjen Robben en Damien Duff. De Nederlander en de Ier waren echter beurtelings geblesseerd, waardoor Cole altijd basisspeler werd. Chelsea werd met overmacht kampioen, Cole scoorde heel fraai tegen Norwich City met zijn zwakkere been.
2006: Kampioenschap #2
Cole zou bekend worden om zijn vermogen te presteren als het er echt toe deed. Chelsea ontving in 2006 Manchester United in de slotfase van het seizoen in een mogelijke kampioenswedstrijd. Op Stamford Bridge wonnen de Blues met 3-0 en de treffer van Cole was van bijzondere kwaliteit.
2006: Wereldgoal tegen Zweden
Cole werd drie keer kampioen met Chelsea, maar had met de Three Lions meer moeten bereiken, zo geeft hij zelf ook ruiterlijk toe. Engeland had Cole, maar ook Frank Lampard, Steven Gerrard en David Beckham op een weergaloos middenveld. Portugal verknalde het steeds voor ze. In 2006 in Duitsland was er wel deze wereldgoal tegen Zweden.
2007: Op het randje van de finale
Waar Portugal voor Cole de Angstgegner was op weg naar een internationale hoofdprijs met Engeland, speelde Liverpool die rol in clubverband. Chelsea verloor in 2005 de halve finale en wilde twee jaar later revanche. Cole’s doelpunt zorgde voor een nipte thuiszege, op een kolkend Anfield bleek het andermaal niet genoeg voor de finale.
2010: Nogmaals op titelkoers
Opnieuw een beslissende pot tegen Manchester United, nu op Old Trafford. Cole bleek andermaal de man voor de grote gelegenheden: hij scoorde op een beslissend moment. Chelsea nam een 1-2 mee uit Manchester en vierde een paar weken laterde derde titel in zes jaar tijd.
2011: ‘Messi’ redt Hodgson
Ze hadden het bij Chelsea wel goed gezien dat Cole zijn beste tijd gehad had. De club liet hem gaan en hij vervolgde zijn carrière bij Liverpool, dat de race won van onder meer Manchester United. Steven Gerrard prees zijn nieuwe ploegmaat: ‘Er is niets dat Messi kan dat hij niet kan’. Tsja. Cole, goed voor 120.000 euro per week, kende maar één hoogtepunt bij de Reds. Op Nieuwjaarsdag maakte hij tegen Bolton Wanderers in blessuretijd de winnende. Zo redde hij Roy Hodgson nog een paar dagen.
2011: Monsieur Eurostar
Liverpool was niet voor Cole. De Reds leenden hem uit, hij kon kiezen tussen Aston Villa en Lille. De Fransen deden een concessie: hij mocht met de Eurostar naar Lille komen voor trainingen, zodat hij in Londen kon blijven wonen. Dat bleek genoeg: Cole speelde een jaar bij de regerend Franse kampioen, samen met Eden Hazard. Al snel had hij een appartement in Noord-Frankrijk.
2013: Naar huis
Zijn status als clubman bij West Ham redde hij in 2013 door thuis te komen. Liverpool liet hem gaan, hij kwam weer bij West Ham. Het mooiste was er wel af, toch kwam hij nog tot 37 wedstrijden voor de club waar hij als kind ging kijken.
2015: Vergane glorie piekt nog één keer
Cole sloot een huwelijk met een ander bastion van vergane glorie: Coventry City. Ooit een trotse bespeler van het hoogste niveau, intussen al jaren zwalkend in de lagere afdelingen. Een groot succes werd het niet, ondanks deze fraaie vrije trap op 1:35.
