Kalm gebleven
Natuurlijk was het geen hoekschop voor Ajax, dat hebben we allemaal kunnen zien. Dat is alleen geen excuus om Ajax’ beste (op dat moment ook enige?) kopper vrij te laten. En zeker niet om na een kwartier rustpauze bij de eerste de beste hachelijke situatie nog maar een goal om je oren te krijgen. Ajax hield het hoofd koel in de heksenketel van de eerste helft en in de haatarena van de tweede helft en is zodoende de meer dan verdiende finalist. Het enige dat het Feyenoordpubliek aan het juichen bracht was een smerige overtreding van Steven Berghuis op Frenkie de Jong.
Wat een verschil in een maand. Op 27 januari lag Ajax knock-out in De Kuip. De 6-2 was een historische vernedering, het allerlaatste dat iemand had verwacht. In één Klassieker evenveel Rotterdamse goals als in de tien voorgaande. Het zou in de kleedkamer niet goed meer zitten, er was iets geknakt in Amerika, hadden sommigen bedacht vanuit hun redactiezetels in Nederland. Toen er nog een nederlaag bij Heracles Almelo overheen kwam, waren alle beren los. PSV was zo goed als zeker kampioen, en wat zou Feyenoord ervan weerhouden de aartsrivaal voor de tweede keer in een maand te verslinden?
Argentijns puzzelstuk
Wel: dit. Nicolás Tagliafico, bijvoorbeeld: misschien wel de sterkste speler aan Amsterdamse kant. Zijn 0-2 verpersoonlijkte hem: onverzettelijk, betrouwbaar en altijd betekenisvol in de belangrijkste wedstrijden. Een voorbeeld van waanzinnig goed scouten. Feyenoord betaalde meer voor Ridgeciano Haps van AZ. Fysieke malheur pijnigt Haps natuurlijk, maar wat we van hem zagen kon niet eens in de buurt komen van Tagliafico. Verdedigend sober, aanvallend van belang. Het verschil tussen Ajax en Feyenoord is op heel veel gebieden heel groot, maar kan bijna niet treffender geïllustreerd worden. Eerst twee ruime overwinningen in de Eredivisie, nu een bekerfinale tegen AZ of Willem II met een torenhoge favorietenrol.
Concurrent PSV heeft bovendien inmiddels genoeg punten gemorst om ook Ajax de landstitel weer in eigen hand te geven. Als de Amsterdammers de komende twaalf wedstrijden op Nederlandse bodem allemaal in winst omzetten, staat Erik ten Hag uiteindelijk gewoon met de dubbel op P2. Dat is nog ver weg, maar de trainer heeft het schip in ieder geval door koel te blijven wel weer in de juiste koers kunnen duwen. Tagliafico was sterk, maar hetzelfde kan gezegd worden van het middenveld met Donny van de Beek, Lasse Schöne en de schier ongrijpbare Frenkie de Jong. De variant met Dusan Tadic als zwervende spits bleek Feyenoord veel te machtig.
Tenzij PEC Zwolle succesvol beroep aantekent, is de volgende wedstrijd niet meer dan een bonuswedstrijd voor Ajax. Geen weldenkend mens mag van Ajax verwachten dat ze Real Madrid in eigen stadion uit de Champions League gooien. De ploeg van Ten Hag moet domweg naar vermogen voetballen. In Europa betekent dat een eervol afscheid realiseren, in eigen land moet een vijfde prijsloze seizoen worden afgewend. De beker ligt voor het grijpen, is de les nadat een heet avondje Rotterdam in de praktijk een lauwwarme uitdaging bleek.
