Tussen zes en half zeven naar het stadion lopen is in het voorjaar een geschenk. We begrijpen dat het voor de werkende mensen geen heel gelukkig tijdstip is, doordeweeks om half acht, maar wij zullen er niet tegen protesteren als midweekse lenteavonden vaker Eredivisievoetbal gaan bieden. Het bosrijke pad met de immer naderende lichtmasten is een absoluut feest. Veel Ajax-supporters uit de regio komen eens naar de Vijverberg, zeker op de hoofdtribune is het rood-wit in overtal. De Graafschap laat het begaan, misschien in de hoop dat sommigen van hen het zo leuk vinden dat ze vaker komen.
Apart sluitstuk
De wedstrijd zelf komt nooit helemaal op gang. De taak is ook ondankbaar. De Graafschap kan zijn krachten op honderd manieren beter gebruiken dan zich nu tegen Ajax leeg te spelen. Dat deden ze in 2016 ook, om vervolgens de nacompetitie niet te overleven. En Ajax zelf weet ook dat het op halve kracht kan hier. Iedereen begrijpt dat de ploeg van Erik ten Hag vermoeid is na een tweede seizoenshelft met zoveel actie. De eerste helft kabbelt voor en eindigt in 1-2 voor Ajax. Na rust is het weinig beter.
De uitsupporters hebben intussen een kartonnen uitsnede van de kampioensschaal en KNVB-beker in handen gekregen. De Graafschap wil niet met krachten smijten, het zou ons niet verbazen als Ajax die krachten simpelweg niet meer had. En al hadden ze die, wat ben je ermee om tegen een opponent die er niet eens zin in heeft nog volle bak naar een grote score te gaan zoeken. De enige die dat nog wil is Dusan Tadic. De Serviër benut een penalty en schiet er vlak voor tijd nog een in, waardoor hij op het idiote aantal van 28 doelpunten komt, bizar veel voor iemand die van beroep geeneens spits is.
Mooi vaarwel
De arbiter gooit er nog twee minuten bij om te pesten. Met het laatste fluitsignaal breekt er toch nog spontane vreugde uit. Als je vijf jaar hebt moeten wachten zit er kennelijk genoeg lucht in om na zondag hier nog een tweede keer feest te vieren. Niemand die het ze misgunt: de supporters van De Graafschap klappen, zingen hun team toe en krijgen daarop applaus van de Ajaxsupporters. Even volgt er een plaagstootje over Bryan Smeets, de man die een Ajax-trauma veroorzaakte dat drie jaar duurde. Tot nu. De Superboeren blijven grotendeels zitten om Matthijs de Ligt de schaal te zien ontvangen.
De controle hebben ze dan al overgegeven. Op de scoreborden staat naast een felicitatie aan de kampioen ook al de tijden van de play-offwedstrijden vermeld: intussen zijn er belangrijkere zaken. Ajax heeft het overgenomen bij monde van stadionspeaker Rob van Rossum. Hij roept de spelers en staf een voor een op het podium voordat De Ligt de schaal krijgt uitgereikt. Het is het sluitstuk van een seizoen en van een tijdperk. Ajax zien we eind juli weer in de voorronde van de Champions League. Zonder Frenkie de Jong, en wie weet wie er dan allemaal nog meer verkocht zijn. De aanwezigen in Doetinchem zagen het laatste kunstje van een heel bijzonder elftal. Een kampioenschap op klasse en op karakter.
