Huizinga, een Nederlandse historicus, heeft naar eigen zeggen een interesse voor bijzondere verhalen in het voetbal en woonde lange tijd in Azerbeidzjan. Ideaal om hem dus een paar vragen te kunnen stellen.
Wat vind je van een finale in een land aan de absolute rand van Europa?
“Ik ben ook voetballiefhebber en zie ook de charme van een finale in een voetbalminnend stadion. Natuurlijk is het anders op Old Trafford dan een finale in Kiev of Skopje. Maar ik zie principieel niet in waarom het niet eens ergens anders kan: daar wonen ook mensen die van voetbal houden. Ik vind het een loffelijk idee van de UEFA om eens een finale elders te houden, al kan je vragen stellen bij de manier waarop Bakoe dit binnenhaalt: dit is gewoon een prestigeproject. De hoop op succes uit eigen land hebben de autoriteiten al opgegeven, nu willen ze grote evenementen binnenhalen.”
Hoe is het voor de bewoners van de stad, leven die ook naar de finale toe?
“Ja: er zijn best wel veel Azeri’s met shirtjes van Chelsea en Arsenal. In Azerbeidzjan wordt de buitenlandse competitie beter gevolgd dan de eigen, ze zijn dolgelukkig dat er twee grote clubs in de finale staan. Veel mensen hebben toch kaarten kunnen bemachtigen, niet alle tickets zijn naar de UEFA gegaan.” Er was controverse over de kleine toebedeling voor de supporters van beide finalisten, die bleek ongegrond: Bakoe is heel moeilijk te bereiken. Nou ja: voor andere Europeanen dan. “Er waren vorig seizoen toen Chelsea in Bakoe speelde hordes Chelsea-supporters uit het Midden-Oosten. Dat kun je nu ook wel verwachten.”
Er komen weinig supporters uit Engeland. Hoe zit dat?
“Bakoe heeft een klein vliegveld, daar kan je geen grote massa’s op ontvangen. En er zijn geen rechtstreekse vluchten vanuit Londen. Vroeger wel, maar op die vluchten zaten hooguit wat dronken Schotten uit de olie-industrie. Nu moet je overstappen.”
Wat zou je mensen die er toch geraken aanraden om te doen in Bakoe?
“Dat vind ik helemaal niet zo moeilijk. Als je toch voetballiefhebber bent zou ik even een bezoekje brengen aan het Tofikh Bakhramovstadion (vernoemd naar de grensrechter in de WK-finale van 1966, red.). Daar staat zelfs een standbeeld van hem, misschien het enige ooit van een scheidsrechter. Eigenlijk jammer dat de finale daar niet gespeeld wordt.”
Wat vind je van Henrikh Mkhitaryan, de Arsenal-speler uit Armenië die heeft besloten niet naar de finale af te reizen uit veiligheidsoverwegingen?
Verschrikkelijk dat zoiets gebeurt, dat hoort niet. Er zijn wél veel misverstanden, bijvoorbeeld dat hij het land niet in mag. Over de veiligheid hoeft hij zich geen zorgen te maken, lijkt me. Azerbeidzjan is politiestaat genoeg om dit te beveiligen. Desnoods leggen ze de stad plat. Ik denk dat de club met Mkhitaryan heeft gesproken en dat ze helemaal niet op al het gedoe eromheen zitten te wachten. Het kan ook zijn dat hij zelf niet in het land wil spelen. Zijn goed recht, maar het is zonde. Het was een kans op verzoening: er voetbalden nog geen Armeense voetballers in Azerbeidzjan sinds het einde van de oorlog in 1993. Youri Djorkaeff heeft Armeense wortels, hij speelde wel eens met Frankrijk tegen Azerbeidzjan maar nooit in Azerbeidzjan zelf.”
De finale is maar een testcase. Volgend jaar is Bakoe speelstad voor Euro 2020: de stad is toneel voor drie poulewedstrijden en een kwartfinale. Is de stad klaar?
“Het stadion wel, maar logistiek natuurlijk niet. Qua inkomende vluchten moeten ze een massa kunnen hebben. De UEFA zal niet snel een andere speelstad aanwijzen, maar de capaciteit van de luchthaven van Bakoe, de enige internationale luchthaven, moet wel omhoog.” Klopt het idee dat de lokale autoriteiten daar zonder moeite voor kunnen zorgen? “Doen ze. Zeker. Petitierondes bestaan niet in Azerbeidzjan. Voor het huidige stadion zijn ook tientallen mensen voor een kleine vergoeding uit hun huis gezet: daar draaien ze hun hand niet voor om.”
