Dé avond van het tijdperk-Abramovich is natuurlijk 19 mei 2012, de avond waarop een betrekkelijk zwak bezet Chelsea de Champions League stal uit de achtertuin van Bayern München. Het pijnlijke catenaccio in die finale werkt alleen niet zo nostalgisch als een iconisch tweeluik uit de Champions League van vijftien jaar geleden. We spreken 2005, Nederlandse clubs kunnen in Europa gewoon nog meedoen en na een heerlijke dubbele editie van Chelsea – FC Barcelona is nu de Rekordmeister veroordeeld tot een bezoekje aan Stamford Bridge.
Playstation-tijden
Na een dalletje in het Europese topvoetbal rond de eeuwwisseling – relatief ‘kleine’ clubs als Valencia, FC Porto, Monaco en Bayer Leverkusen halen CL-finales – ontstaan er weer superploegen. Wat te denken van de Invincibles van Arsenal, de Galácticos bij Real Madrid. Het elftal van AC Milan opnoemen is voor millennials een koud kunstje: Dida, Cafu, Stam, Nesta, Maldini, Gattuso, Pirlo, Seedorf, Kaká, Shevchenko, Inzaghi. Manchester United zette op met Wayne Rooney en Cristiano Ronaldo, ene Lionel Messi brak door bij Barcelona – aan de zijde van de goedlachse magiër Ronaldinho.
En dus Chelsea en Bayern München, op het eerbiedwaardige Stamford Bridge – één van de weinige topstadions die onaangetast de vorige generatie overleefde. Nog vóór José Mourinho het antivoetbal uitvond, dus met een lekker aanvallend Chelsea. Met Joe Cole, die de 1-0 maakte via een Beiers been, langs de immer onsympathieke Oliver Kahn. Een mooi, jong Chelsea met John Terry, Frank Lampard, Petr Cech en Didier Dorogba wint met 4-2 door onder meer twee goals van Lampard. Wát een Chelsea voor het geweldige FIFA 2005, de eerste editie mét begeleiding van Evert ten Napel.
De Bridge davert op zijn grondvesten als het 4-1 wordt – Europees topvoetbal wordt als voorrecht gezien. René Temmink verpest de feestvreugde iets door een penalty te geven voor een licht duwtje, Michael Ballack scoort 4-2 en houdt het spannend. De terugwedstrijd in het Olympiastadion van München, moge het rusten in vrede, begint met een curieus en hilarisch verhaal dat lang niet bevestigd was. Mourinho was geschorst om een zoveelste uitbarsting, maar wilde er perse bij zijn. Meneer had zich in een wasmand verstopt. Materiaalman Stewart Bannister had hem daarin gedaan en die mand gesloten toen er controle kwam, dus de Special One werd bijna de Suffocated One.
Gelukkig haalde hij het beginsignaal levend en wel. Het zou niet meer zo spannend worden. Chelsea hield in München lange tijd het overschot, om in de slotfase pas met 3-2 te buigen. Bijgevoegd hebben we voor jullie de samenvattingen van beide wedstrijden. Chelsea zou nog veel Europees spektakel leveren en zich zo tussen de Europese top vestigen, iets dat City en PSG nog niet kunnen zeggen.
