Een bijzaak
De kunst is balanceren. Natuurlijk moet je een keer naar Borussia Dortmund, Schalke 04 en Borussia Mönchengladbach. Op zulke dagen draait het vooral om het voetbal. Je moet ook wel, want vaak ben je twee keer een uur zoet om het stadion goed en wel in en uit te komen. Daarentegen heb je ook verplaatsingen waarbij voetbal bijzaak is. Op een zaterdagmiddag in mei is het gewoon te mooi om thuis te blijven. Dus wat doet een mens? De trein naar Venlo nemen en dan een blauw-geel fietsje huren van de spoorwegen. Twaalf kilometers op het stalen paard en je bent bij een wedstrijd in de Regionalliga West.
West ja, geen wildwest. We waren een beetje huiverig voor het rekbare begrip ‘fietspad’ – je kunt je mooiere manieren voorstellen om te gaan dan na een fiets-auto-aanvaring op de Autobahn bij onze scheurende oosterburen, maar er loopt een schitterend klein fietspaadje langs de autoweg. Het is geen tocht die de ANWB snel zal opnemen in de afdeling ‘pittoresk fietsen’, maar na ongeveer drie kwartier met de zon in onze rug bereiken we het lieflijke plaatsje Straelen. Hier hoeven we niets te zoeken. De lichtmasten wijzen de weg. Op de hoek zit een lief café waar een paar Straelenfans – en een enkele bezoeker van Viktoria Köln – aan schattige kleine bierglaasjes zitten.
Met de zomergloed
We hebben ons huiswerk niet gemaakt deze middag, concluderen we al snel na het vertrek uit het café – geen terras, en dit is echt geen dag om binnen te zitten. Straelen staat onderin, zover zijn we mee, maar hoe de degradatieregeling in de Regionalliga West werkt, geen idee. Waar staan de gasten uit Keulen op de ranglijst? We zijn nog vrij helder, maar echt, vraag het ons niet. Er zijn wel veel supporters van Viktoria – relatief dan, er zijn er nog geen duizend. Opzoeken leert ons: de club kan kampioen worden door alleen even te winnen van Straelen, dat op haar beurt moet winnen om niet te degraderen. Blijken we bij een heuse kraker te zitten. Daar drinken we er eentje op. Of twee.
We hebben ze nodig – dit is werkelijk een draak van een wedstrijd. De spelers lijken net zo verlamd door de warme lentezon als wij, of door de druk van wat er allemaal op het spel staat. Toeristen komen hier gek genoeg niet, maar ons Nederlands wekt wel de aandacht van een hoop Straelen-supporters. Wat komen we in vredesnaam doen? Nou, in de zon met een biertje naar een pot voetbal kijken. De kleine geneugten, zeg maar. Lang lijkt Viktoria met een punt kampioen te worden, maar in de slotfase slaat alles om.
Eerst scoort concurrent Rot-Weiss Oberhausen vlak voor tijd de 0-1, daarna valt hier zowaar ook een doelpunt, voor Straelen welteverstaan. In de laatste minuut komt die ploeg zo dus toch nog dichtbij het lijfsbehoud, iets waar ze dusdanig van schrikken dat ze per ongeluk ook de tweede nog maken. Geen Keuls feestje hier vanmiddag. Straelen moet aan het eind van de dag vaststellen dat ook zij nog onder de streep staan. Een week later wordt de competitie beslist. Viktoria, overigens getraind door Jürgen Kohler, wint voor 3.500 man de titel en promoveert uiteindelijk naar de 3. Liga. Met Straelen loopt het minder goed af: de volgende week degradeert het sympathieke clubje.
Ach, dat weten de mensen deze middag nog niet. Van de 900 toeschouwers zitten er minstens 600 op de terrasjes in het centrumpje van Straelen, waar wij ook nog een paar uur vertoeven. Via een Imbiss voor de inwendige mens (die kerel frituurde een schnitzel, hoe hij dat onding durfde te serveren weet alleen de Heilige Geest), fietsen we terug naar Venlo. Domweg gelukkig in Duitsland. Het hoeft echt niet iedere keer het Westfalenstadion te zijn.
