Schenkeveld, die in Nederland uitkwam voor Feyenoord, Excelsior, Heracles Almelo en PEC Zwolle, is eerlijk: eigenlijk had hij niet verwacht dat hij nog een transfer zou maken naar zo’n grote club. “Dit was in sportief opzicht wel een hele grote en mooie stap, maar tegelijkertijd wist ik wel dat er iets mogelijk zou zijn na twee goede jaren in Australië. Ik heb het daar goed gedaan en stak er op mijn positie bovenuit in de competitie. Een tussenpersoon liet mijn naam vallen bij de coach en technisch directeur van Panathinaikos en ik viel in hun profiel van centrale verdediger.”
Hoewel hij eerst wat bedenktijd vraagt, is Schenkeveld zich ervan bewust hoe groot Panathinaikos is. “Zoals Feyenoord en Ajax heeft ook Panathinaikos supporters door heel het land. Ik heb alles goed overwogen, maar al met al was de keuze niet heel moeilijk. Ik merkte direct hoe groot de club is. Qua historie, maar ook qua beleving. Als ik bij een tolpoort wacht en betaal, wordt me vaak gezegd: ‘je moet de eerstvolgende wedstrijd wel winnen.’ Het leeft enorm, want een groot deel van de mensen heeft niet veel en dan is voetbal een uitlaatklep. Ik ben voor mijn transfer geen filmpjes gaan kijken van de club, maar mijn gevoel was direct goed.”
Emoties
Het fanatisme kent ook een keerzijde. De Griekse emoties schommelen zoals de gemoedstoestand van Raymond van Barneveld. Voldoende is heel goed en matig is heel slecht. “Je kunt het in Nederland vergelijken met Feyenoord, maar in Griekenland is het qua emoties nog een stuk erger. Als het niet goed gaat komen er supporters naar het trainingscomplex. Die komen dan het veld op om verhaal te halen. Dat gebeurde toen ik net had getekend, want de eerste speelrondes waren niet goed verlopen. Als we tegen Olympiakos spelen is het gekkenwerk. Er mogen geen uitsupporters mee, maar toch voel je spanningen. Er stonden dit jaar supporters buiten en daar dreigde het uit de hand te lopen. Ze moesten worden verjaagd met traangas en rookbommen.”
Voordat de coronacrisis het internationale voetbal platlegde, maakte Panathinaikos een goede periode door. Door de matige start stond Panathinaikos desondanks op slechts een vierde plaats. “We hebben mooie thuiswedstrijden gespeeld. PAOK Saloniki en AEK Athene versloegen we in eigen huis en tegen Olympiakos speelden we in de laatste minuut gelijk. Panathinaikos is een grote organisatie met ook een basketbal- en volleybalploeg. We zitten niet op één complex, maar als we naar een wedstrijd willen liggen er kaartjes klaar. Ik heb geen contact met die gasten, maar ben wel naar basketbalwedstrijden tegen Olympiakos en Barcelona geweest. Dat is een hoog niveau, want bij Panathinaikos spelen enkele spelers met ervaring in de NBA.”
Het niveauverschil tussen de Griekse en Australische voetbalcompetitie is er, maar volgens Schenkeveld heeft hij de omschakeling relatief gemakkelijk kunnen maken. “De druk was wel even wennen, maar dat was juist waarnaar ik op zoek was. De topploegen in Griekenland zijn een stuk beter dan ik gewend was in Australië, maar voor mijn gevoel valt het verschil over het algemeen wel mee. Al kon ik in Australië soms met twee vingers in mijn neus mee en moet ik in Griekenland constant scherp zijn. Het leven in Griekenland bevalt ook goed. Een heerlijk klimaat en Athene is een grote stad met veel historie. Ik moet eerlijk zeggen dat ik onlangs pas voor het eerst naar de Akropolis ben geweest. Mijn tante kwam langs en toen moest ik wel mee, haha. Ik hoef niet per se een foto, want ik geniet meer van het leventje in Griekenland zelf dan van een bezienswaardigheid.”
Great Ocean Road
Schenkeveld voelt zich bevoorrecht dat hij als profvoetballer verschillende culturen van dichtbij heeft leren kennen. “Al weet ik niet of ik een avonturier ben. In 2017 zat ik voor mijn gevoel in een vicieuze cirkel in Nederland. Ik wilde het anders doen. Ik ben naar Melbourne City gegaan en een stuk fitter geworden. Eigenlijk heb ik puur daarom de stap gemaakt. Ik heb veel knieproblemen gehad en de fysio’s zijn in Australië top. In Nederland ook, maar is het minder uitgebreid. Bij PEC Zwolle was er één vaste masseur tot twee uur ’s middags en ’s morgens liep er nog een parttime-fysio rond. Als je fit bent is dat niet erg, maar ik had begeleiding nodig om fysiek stappen te maken. In de Eredivisie budgetteren ze vooral op spelersmateriaal en dat gaat ten koste van andere dingen. In Australië waren er acht fysio’s in dienst.”
In Australië vond Schenkeveld dus precies wat hij zocht. Op voetballend vlak, maar ook zeker qua leven buiten het voetbal. “Een geweldige ervaring, ook op persoonlijk vlak. In Nederland woonde ik al op mezelf, maar in Australië moest ik echt overal zelf mee dealen. Melbourne is een fantastische stad met prachtige natuur in de omgeving. Ik heb veel gezien. Ik heb de Great Ocean Road gedaan, het Great Barrier Reef gezien en mooie natuurparken bezocht. Bovendien heb ik bijna alle grote steden gezien met de club. Naar Perth en Wellington in Nieuw-Zeeland moesten we vier uur vliegen voor een wedstrijdje van negentig minuten.”
