Declan Rice
De middenvelder van West Ham United is inmiddels een vaste waarde bij Engeland. Ook neemt hij wekelijks West Ham op sleeptouw. Engeland mag zich dus in zijn handjes knijpen dat Rice voor The Three Lions heeft gekozen. Het had namelijk niet veel gescheeld of Rice had voor Ierland gespeeld. Rice speelde zelfs drie interlands voor zijn geboorteland. Maar door zijn stormachtige ontwikkeling viel hij op bij de Engelsen. Vanwege het feit dat Rice voornamelijk oefeninterlands speelde, mocht hij nog van nationaliteit wisselen. De Ieren waren hier niet zo blij mee. Na Jack Grealish moesten ze opnieuw een topvoetballer aan Engeland laten. Een hard gelach.
Wilfried Zaha
Wilfried Zaha is al jarenlang bekend van zijn flitsende dribbels bij Crystal Palace. Zaha groeide weliswaar op in Engeland, maar zag het levenslicht in Abidjan, Ivoorkust. Zaha stond jarenlang te boek als groot talent in de jeugd bij Palace. Een transfer naar Manchester United leek de juiste stap. Een nieuw talent leek in de maak voor de Engelse nationale ploeg. Maar het viel allemaal tegen. Zaha kon zijn draai niet vinden en kwam niet verder dan twee oefeninterlands voor Engeland. Hij vertrok terug naar Palace en hervond zijn vorm. Zo goed, dat bondscoach Gareth Southgate er in 2016 alles aandeed om Zaha terug te krijgen bij de nationale ploeg. Tevergeefs. De Ivoriaan besloot in 2017 voor zijn geboorteland te gaan spelen. De teller staat inmiddels op 22 interlands.
Aymeric Laporte
Een speler die bij zijn club en land voor controverse zorgde. Aymeric Laporte is geboren in Frankrijk. Toch speelde hij voor Athletic Bilbao. Een club die bekend staat om alleen spelers uit Baskenland te gebruiken. Laporte werd al vroeg gescout door Bilbao. Hij speelde destijds bij Club Aviron Bayonnais, een Franse club net over de grens. Laporte heeft weliswaar grootouders met Baskische roots, maar moest veel leren over de club en de regio, voor hij in aanmerking kwam voor de hoofdmacht.
Ook bij Frankrijk is Laporte altijd een groot raadsel geweest. Laporte doorliep de jeugdteams bij Frankrijk en een carrière bij Les Blues lag in het verschiet. De verdediger maakte bij Bilbao een sterke indruk met een transfer naar Manchester City als gevolg. Laporte was vlak voor zijn overstap opgeroepen voor de interlands met Bulgarije en Nederland, maar speelde daarin niet. Bondscoach Didier Deschamps besloot hem daarna niet meer op te roepen, dit tegen het zere been van Laporte. De Fransman zou zijn bondscoach een berichtje hebben gestuurd, maar hier nooit een reactie op hebben gehad. Deschamps ontkent dit tot op de dag van vandaag. Laporte besloot na zes jaar steggelen eieren voor zijn geld te kiezen en voor Spanje te gaan voetballen.
Alfredo Di Stéfano
In een lijstje over nationale elftallen kan één speler niet ontbreken: Alfredo Di Stéfano. Hij speelde niet voor één of twee landen, maar voor drie! Door vele bestempeld als de beste spits die Real Madrid ooit heeft gehad. De geboren Argentijn maakte in 1947 zijn interlanddebuut voor Argentinië. Op de Copa América schitterde hij door Argentinië in zes wedstrijden met zes doelpunten de titel te bezorgen. Het leek het begin van iets moois. Maar mooi werd het nooit. Di Stéfano zou op het toernooi zijn laatste interland voor Argentinië hebben gespeeld. Mede omdat de Argentijn besloot naar Colombia te vertrekken. Argentinië had namelijk een regel dat internationals wel in Argentinië moesten spelen. Hij stelde zich beschikbaar voor het Colombiaanse elftal en speelde vier interlands. Interlands die overigens nooit zijn erkend door de FIFA. Zijn interlandcarrière leek als een nachtkaars uit te gaan, maar een overstap naar Real Madrid zorgde voor nieuw perspectief. Alfredo nam de Spaanse nationaliteit aan en mocht in actie komen voor Spanje. Dat hebben we in Nederland geweten ook. De Spanjaard maakte zijn debuut tegen Nederland en bezorgde Spanje met een hattrick een 5-1 overwinning. Helaas heeft Alfredo Di Stéfano nooit een WK kunnen spelen. Een slechte kwalificatie in 1958 ontnam hem zijn laatste kans op een wereldkampioenschap.
