Arjen Robben
Een sprookjesachtige droom die geen werkelijkheid werd. Toen Arjen Robben besloot zijn schoenen weer uit het vet te halen voor een comeback bij FC Groningen waren de verwachtingen hoog. Robben in een volle Euroborg. Het was de droom van veel Groningers. Shirtjes vlogen over de toonbank en de verkoop van seizoenkaarten schoot omhoog. Helaas is het er nooit helemaal van gekomen. De ex-international kwam niet verder dan zeven wedstrijden voor de noorderlingen. Het blessurespook wat Robben zijn hele carrière achtervolgt heeft wilde helaas geen uitzondering maken voor wat een sprookje had moeten worden. Toch zal Arjen Robben voor altijd de geschiedenisboeken ingaan als een van de beste Nederlandse voetballers aller tijden.
Roger Milla
Wat doe je als de president je belt? Roger Milla heeft misschien wel het meest inspirerende verhaal om toch nog even door te gaan. De spits maakte tijdens zijn carrière vooral furore bij Franse clubs. Zo speelde hij voor Valenciennes, Monaco, Bastia, Saint-Étienne, Montpellier en Saint-Pierroise. Een club gelegen op het eiland Réunion (Frans departement), dat dichtbij Madagaskar ligt. Maar bij geen van allen zal hij zo herinnerd worden als bij de nationale ploeg van Kameroen. In 1988 won Milla de Afrika Cup met zijn land. Het was voor de spits een mooi moment om op 36-jarige leeftijd de schoenen aan de wilgen te hangen. Maar wat doe je dan als twee jaar later president Paul Biya (nog steeds de president van Kameroen) je belt of je mee wilt naar het WK?
Milla besloot op de uitdaging in te gaan en op 38-jarige leeftijd een rentree te maken tegen het Argentinië van Diego Armando Maradona. Met succes. Kameroen verraste vriend en vijand door het grote Argentinië met 1-0 te verslaan. Maar het verhaal van Milla moest toen nog geschreven worden. In de tweede groepswedstrijd namen de Afrikanen het op tegen Roemenië. Milla kwam in de 58e minuut het veld op met de brilstand nog op het bord. Een dik halfuur later was kwalificatie voor de volgende ronde een feit door een 2-1 overwinning. Twee keer Roger Milla. Twee keer het legendarische dansje bij de cornervlag. De achtste finale was een feit. Het Colombia van Valderrama was de tegenstander. 105 minuten lang bleef het 0-0. Totdat Milla in minuut 106 en 109 Kameroen naar een uiteindelijke 2-1 overwinning zou schieten. Het betekende de eerst kwartfinale voor een Afrikaans land ooit! Helaas was dit wel het eindstation. Engeland was met 3-2 te sterk.
Dit leek het definitieve einde van de carrière van Milla. Maar nee. Er moest nog een record worden toegevoegd aan het sprookjesboek. De spits werd in 1994 opnieuw opgebeld voor het WK in de Verenigde Staten. Opnieuw haalde hij zijn schoenen weer uit de kast. Ondanks dat Kameroen zelf geen succes beleefde, behaalde Milla wel een record wat tot op de dag van vandaag nog steeds staat. Hij is nog steeds de oudste doelpuntenmaker ooit op een WK. De toen 42-jarige Milla maakte in de met 6-1 verloren wedstrijd tegen Rusland het eredoelpunt. Niet het enige record die wedstrijd. Oleg Salenko maakte die wedstrijd maar liefst vijf doelpunten in een WK wedstrijd.
Het einde van de sambavoetjes van Roger Milla op het grote toneel. Hij zou uiteindelijk in 1996 definitief stoppen met voetballen. Hij sloot zijn loopbaan af bij het Indonesische Putra Samarinda.
Marc Overmars
Jonge voetballers hebben selectiedagen. Dan komen alle voetballertjes uit de regio samen om gescout te worden. Gepensioneerde voetballers hebben benefietwedstrijden om zich te laten zien. Althans dat zal Marc Overmars hebben gedacht. Toen Overmars in 2004 besloot te stoppen met voetballen door een slepende knieblessure leek dat een definitief einde van een prachtige carrière. Een carrière die hem van Deventer naar Tilburg bracht. Van Tilburg naar Amsterdam. Om vervolgens Amsterdam achter zich te laten voor London en Barcelona.
Toch bleek maar weer dat De Adelaarshorst een betere begraafplaats is voor een glansrijke carrière dan het Camp Nou van Barcelona. Een afscheidswedstrijd voor Jaap Stam in 2008 bleek een open sollicitatie voor een terugkeer in het betaald voetbal voor Marc Overmars. Vier jaar na een punt te hebben gezet achter zijn carrière kon hij de lokroep van De Adelaarshorst niet weerstaan.
Een onverdeeld succes werd het niet. Nog voor de geschiedenis zich kon herhalen was een Nederlandse buitenspeler fysiek niet geschikt voor een terugkeer in het profvoetbal. Overmars zou in totaal 24 wedstrijden spelen voor Go Ahead Eagles. Vier keer maakte hij de negentig minuten vol. De knieën konden het niet meer aan. “Of het heel verstandig was, laat ik in het midden”, zei Overmars ooit.
Paul Scholes
Terugkeren op hoogste niveau was een understatement voor Paul Scholes. Scholes besloot na het seizoen 2010/11 met een Premier League titel om zijn nek het voetbal vaarwel te zeggen. Na achttien jaar Manchester United was het mooi geweest. Maar nog voor iedereen gewend was aan het Scholes-loze tijdperk keerde hij terug op een manier zoals hij speelde. Geniaal onopvallend. Paul Scholes zat opeens weer op de bank tijdens de Manchester derby. Een betere wedstrijd dan Manchester City - Manchester United om je rentree te maken is er bijna niet. Na zestig minuten keerde de middenvelder terug op de Engelse velden. Dartelend over het veld met kicksen van vijftig pond. Vanwege een verlopen sponsordeal had Scholes geen voetbalschoenen meer. Wat doe je dan? Dan rijd je naar de dichtstbijzijnde sportwinkel en koop je een paar schoenen.
De Schot zou uiteindelijk nog doorvoetballen tot het seizoen 2012-2013. Hij kwam na zijn eerste pensioen nog 33 keer uit voor Manchester United en nam uiteindelijk samen met Sir Alex Ferguson afscheid. Zijn laatste wedstrijd voor de Red Devils was om meerdere redenen een feestje. United nam die dag de tot op heden laatste titel in ontvangst, en vermaakte ook nog het publiek. Op The Hawthorns werd het tussen West Bromwich Albion en Manchester United 5-5. Een spetterend afscheid voor een stille kracht.
Johan Cruijff
Over dat Johan Cruijff de beste voetballer is die we ooit hebben gehad bestaat geen twijfel. Zijn kennis over voetbal wordt tot op de dag van vandaag nog steeds verspreid als de Bijbelteksten van de voetbalsport. Zo glansrijk als zijn carrière was, zo roemloos was zijn eerste afscheid. Al ging zijn afscheid wel de wereld over. Cruijff besloot in 1978 een punt achter zijn carrière te zetten. Maar een icoon als Johan Cruijff verdiende wel een afscheidswedstrijd. Een afscheid om nooit te vergeten. En dat kreeg hij. Een tot op het bot getergd Bayern München was afgereisd naar Amsterdam om de bekendste nummer 14 van Nederland nog een keer op zijn broek te geven. In een memorabele wedstrijd in het Olympisch Stadion verloor Ajax die dag met maar liefst 8-0.
Cruijff besloot zich vervolgens te gaan richten op het zakenleven en ging in zee met 'goede vriend' Michel Basilevitch. Zonder in detail te treden valt te stellen dat geen beste keuze was. Onder andere een mislukte varkensfokkerij stond aan de basis van een rentree in het profvoetbal. Cruijff besloot in de VS te gaan voetballen, bij de Los Angeles Aztecs. Tijdens zijn debuut liet hij gelijk zien het voetballen nog niet te zijn verleerd. Met twee doelpunten en een assist hielp hij zijn team na een 3-0 overwinning.
Na twee jaar in Amerika keerde hij terug bij Ajax. Op de tribune weliswaar. Cruijff werd technisch adviseur. Zijn meest memorabele moment zou de wedstrijd tegen FC Twente worden. Bij een 3-1 achterstand liep hij van de tribune naar beneden richting de bank. Hij nam plaats naast Leo Beenhakker en coachte Ajax naar een 5-3 overwinning.
Na korte periodes bij Levante en de Washington Diplomats keerde hij in 1981 terug bij Ajax. Nu wel op het veld. Met succes, Cruijff zetten met Ajax een ijzersterke reeks neer en loodste ze naar de titel. Ook het jaar daarop vierde de Amsterdammers successen met de titel en de beker.
Helaas voor Ajax kreeg Cruijff het aan de stok met voorzitter Ton Harmsen. Cruijff zou Cruijff niet zijn om vervolgens de overstap te maken naar Feyenoord. Hij liet nog een seizoen zijn klasse zien. Samen met Ruud Gullit en spits Peter Houtman schoot hij Feyenoord naar de landstitel. Johan Cruijff zou op 13 mei 1984 tegen PEC Zwolle zijn laatste competitiewedstrijd spelen.
Jens Lehmann
Een terugkeer in het voetbal kan ook kort maar krachtig zijn. Zo bewees Jens Lehmann dat je ook voor maar één wedstrijd je oude club kan helpen. Lehmann, die in 2010 besloot te stoppen met voetbal na een periode bij VfB Stuttgart, keerde in 2011 voor één wedstrijd terug. Arsenal, waar Lehmann vijf jaar het doel voor verdedigde kampte met een blessuregolf onder de keepers. Alleen Manuel Almunia was nog fit. Lehmann zou de eerste twee wedstrijden nog op de bank plaats nemen, maar moest op 10 april 2011 toch nog een keer de handschoenen aantrekken. Tegen Blackpool maakte hij zijn tweehonderdste wedstrijd vol. Daarmee werd hij de oudste speler in de Premier League voor Arsenal ooit.
