“Ik moet wel bekennen. Dat weer blijft lekker. Al zit ik meer in het noorden, het lijkt op qua regen veel op Nederland.” Liever bezoekt hij samen met zijn vriendin het strand of de historische stad. “Er zit een concentratiekamp in de regio, dat lijkt me indrukwekkend om nog eens te bezoeken. Ik vind die geschiedenis erg interessant.”
Wennen
Samen met en het broertje van Raphaël Varane en tevens goede vriend Jonathan Varane vormt hij een sterk duo in Sporting Gijón B. Hij maakt veel minuten met het tweede en traint vaak mee bij het eerste team. “Ik wil snel de definitieve stap naar de selectie zetten en daar werk ik hard voor.” Eén keer deed hij dat niet. De verdediger kreeg gelijk de deksel op zijn neus. “Ik begreep van de assistent dat ik passief moest verdedigen op de training. De trainer bleek na afloop een andere mening te hebben. Opeens hoorde ik op de wedstrijddag dat ik niet bij de selectie zat.” Zonder verdere uitleg moest Miguel zijn dag maar door te zien brengen. “Na het duel bleek dat ik het verkeerd had begrepen.”
Lag dat misverstand misschien aan taalvaardigheid van Miguel? “Nee hoor”, lacht hij. “Ik versta een aardig woordje Spaans. Mijn ouders komen uit Angola en daar spreken ze Portugees. Dat lijkt op elkaar, maar soms is het nog weleens lastig.” Zo begreep hij een keer geen snars van de aanwijzingen. “Ze riepen van alles tijdens de wedstrijd. Maar wat? Geen idee. Bleek ik eerder de lange bal te moeten spelen richting de spits.” De eerste maanden zijn sowieso wennen. Zo mist hij Nederlandse producten in de supermarkt en lijkt alles op de Spaanse velden een tikkie sneller te gaan. “Harde duels kunnen de fans een stuk meer waarderen dan in Nederland. Voetballend iets oplossen hoef je hier niet te doen. Je man uitschakelen wel. Ze schreeuwen flink als je de bal te lang aan je voet hebt kleven.” Soms traint de voetballer twee keer op een dag. “Tussen die sessies houden sommige teamgenoten een siësta. “Ik dacht altijd dat het een grap was, maar dat gebeurt echt hier!”
Pleintjes
Ooit begon het avontuur van Miguel in een asielzoekerscentrum in Den Haag. Daar trapte hij voor het eerst tegen een bal. Zijn moeder is samen met zijn broers gevlucht vanuit Angola naar Nederland vanwege de oorlog. “Eerst voetbalde ik uit verveling, want ik vond op jonge leeftijd buitenspelen en kattenkwaad uithalen stukken leuker.” Dat veranderde na de verhuizing naar het dorp Zuidhorn in de provincie Groningen. Op de pleintjes vond hij zijn geluk in het spelletje en steeds vaker voetbalde hij na school met vriendjes. “Dat deed ik ook vaak met mijn broers. Zij hadden veel talent en speelden lang bij FC Groningen.”
De club uit het hoge noorden merkte ook de jongste telg van de familie Miguel op. Dat gebeurde nadat hij bij de plaatselijke voetbalclub vv Zuidhorn ging voetballen. Eerst begon hij als middenvelder en zelfs rechtsbuiten, maar als verdediger maakte de jongeling de meeste indruk. “Bij één van mijn wedstrijden zagen we een man in een lange jas en met een notitieboekje langs de lijn. Het was heel cliché, maar hij bleek een scout. Links en rechts hoorde ik dat hij vroeg naar de speler met mijn nummer en toen raakte ik nieuwsgierig.” Een week later viel er een envelop op de deurmat. Hij was uitgenodigd voor een testtraining.
Concurrentie
Zijn tijd bij de groenwitten begon als een succes. Miguel doorliep alle jeugdteams en speelde samen met onder meer Luciano Valente en Remco Balk. “Ik heb daar vooral qua discipline en structuur veel geleerd. Iets simpels als altijd op tijd komen is essentieel als je wil slagen in het profvoetbal.” De kernwaarden van de club kan hij nog steeds dromen. Onder andere strijd en initiatief tonen zitten daardoor in hem. “Die patronen gaan er nooit meer uit”, lacht de verdediger.
Toch werd het contract van Miguel uiteindelijk niet verlengd. De concurrentie, met Bart van Hintum, Ko Itakura, Mike te Wierik en Wessel Dammers, was niet mals en de verdediger bracht niet helemaal wat de club van hem verwachtte. “Als ze me gingen vergelijken, liep ik deels achter in mijn ontwikkeling. Ik mocht alleen blijven voor een amateurcontract. Daarom besloot ik naar FC Emmen te gaan waar ik kon doorgroeien.” De eerste zeven duels begon hij gelijk in de basis. “Helaas ontving mijn concurrent, de Peruaans international Miguel Araujo, op dat moment een werkvergunning en hij kreeg daarna de voorkeur.” De rechtspoot verdween uit de basis van Dick Lukkien en op jacht naar minuten voelde hij zich radeloos. “Er was in het begin concreet interesse vanuit Armenië. Die club had een mooie PowerPoint gemaakt en een helder verhaal. Maar alsnog voelde ik me er niet helemaal vertrouwd en daardoor besloot ik het aanbod af te slaan.”
App
Een ‘zaakwaarnemerswissel’ gaf Miguel nieuw elan. Melvyn Wolthers vroeg hem wat zijn ultieme voetballand was. “Spanje of Engeland”, antwoordde de rechtspoot. De nieuwe manager van Bundled groef door zijn contacten en vond de oplossing in Spanje bij Real Sporting de Gijón. “Ik dacht gelijk aan de grootheid van de club. Van oudsher is het één van de grotere Spaanse clubs.” Dat merkte hij al gauw bij het trainingscomplex. Dat heeft alles. Van een zwembad tot moderne gym tot een toegangspoort die met een app te openen is. “Dit is een andere koek dan ik gewend ben. Bij FC Emmen deden we alles bij De Oude Meerdijk, hier hebben we genoeg trainingsvelden en een eigen wedstrijdveld.” Het zijn faciliteiten die hij allemaal nodig heeft om zijn grote droom te verwezenlijken. “Ik heb een tweejarig contract plus een optie voor nog twee jaar. Dat geeft vertrouwen. Ik wil alleen maar slagen!”
