Cupfighters: Stel Sinterklazen op een zeephelling

In seizoen 1973/74 speelden niet de amateurkampioenen maar de acht bekerwinnaars uit de districten mee in de KNVB Beker. Dankzij winst op Voerendaal in de finale vertegenwoordigde Almania district Zuid II. De loting koppelde de vereniging uit Broeksittard aan buurman Fortuna SC, de profclub aan de overzijde van de Tudderenderweg. Mooier kon haast niet. De amateurclubs kregen allen een thuiswedstrijd, maar dat leek de bestuurders van Almania geen goed idee. Vanwege de ontoereikende accommodatie vroegen zij per brief aan de KNVB om het duel naar stadion De Baandert te mogen verplaatsen. 

Helaas vierde competitieleider Jan Huijbregts op dat moment vakantie, waardoor de post uit Sittard lange tijd ongelezen op zijn bureau bleef liggen. Dat wisten de beide clubs niet. Zonder tegenbericht gingen zij uit van de goedkeuring van de bond. Begin augustus berichtte het Limburgsch Dagblad al dat de derby definitief verplaatst was naar het stadion. 

Vier dagen voor de wedstrijd kwam een nietsvermoedende televisieploeg vanuit Hilversum naar het Almaniaterrein om de beste cameraposities uit te zoeken. Die hoorde van de terreinknecht dat het bekerduel naar het Fortuna-stadion was verhuisd. Op het bondsbureau in Zeist bleek de brief met het verplaatsingsverzoek intussen gevonden, maar vanwege de afspraken met de Stichting Nationale Sporttotalisator was goedkeuring niet meer mogelijk.

Intussen waren de totoformulieren met het duel ‘Almania - Fortuna SC’ al afgeleverd bij de sigarenwinkels. Dat maakte een wedstrijd in de Baandert onmogelijk, want in dat geval zou Fortuna officieel thuis spelen. Dat zou verwarring wekken bij de totodeelnemers. Een neutraal terrein mocht wel, maar daarvoor was de tijd te kort. Met een demontabele zittribune van vierduizend gulden wist Almania de eigen capaciteit op korte termijn tot tweeduizend toeschouwers te vergroten. Toch vreesden veel voetballiefhebbers voor grote drukte langs de zijlijn. Wie niet vooraan stond, zou weinig van de wedstrijd zien. Beide clubs verdienden daardoor niet meer dan vijftienhonderd gulden aan de ticketverkoop. Almania leed zelfs verlies door het inzetten van de noodaccommodatie.

De thuisblijvers misten niet veel. Almania was te kort in training om een vuist te kunnen maken tegen de koploper van de eerste divisie. Dagblad De Tijd vergeleek het optreden van de amateurs als ‘een stel Sinterklazen op een zeephelling’. In de hitte beperkte de ploeg van trainer Mat Schmeitz zich tot het vertragen van het spel en kleine overtredingen, waardoor de profs gemakkelijk konden winnen via goals van Peter Prauser en Wim Bohnen.