Zoekende Van Gaal begint haperend
Na een dramatisch verlopen EK werd Frank de Boer ontslagen bij het Nederlands Elftal en moest de KNVB op zoek naar een opvolger. Er was een zwaargewicht nodig, want Oranje stond er ook in de WK-kwalificatie slecht voor door een nederlaag die het in Turkije had geleden. Uiteindelijk keerde Louis van Gaal terug voor zijn derde termijn en de druk stond er meteen op voor de 70-jarige (!) oefenmeester. Er volgde namelijk een lastige uitwedstrijd bij het Noorwegen van Erling Braut Haaland. Bij een nederlaag was het WK in Qatar opeens erg ver weg. Omdat van Gaal nog niet eigen vastigheden had, gaf hij toe aan de wens van de spelers en werd er in een 4-3-3-systeem gespeeld. Oranje had het in Noorwegen erg lastig en werd bij vlagen weggespeeld. Het kwam daardoor goed weg met een gelijkspel. Daarna wist Van Gaal zijn eigen visie over te brengen en werd het WK in Qatar gehaald.
De Boer zorgde voor nieuwe cynisme
Ronald Koeman had er bij het Nederland elftal voor gezorgd dat de zon weer was gaan schijnen. Er werd eindelijk weer gewonnen en niet alleen van de kleintjes, maar ook van de absolute wereldtop. Het had ervoor gezorgd dat het volk weer trots op Oranje was. Maar toen Koeman als een dief in de nacht naar FC Barcelona vertrok, was er al snel weer veel cynisme terug. Dat kwam vooral doordat er met De Boer voor een trainer werd gekozen die net driemaal op rij ontslagen was. Hij begon met een vervelende wedstrijd in de Nations League op bezoek bij Bosnië en Herzegovina. Het Nederland elftal stelde daarin zwaar teleur en winst ontzettend weinig te creëren. De brilstand bleef op het bord en een tegenvallende periode brak aan, waardoor er in de WK-kwalificatie van Turkije werd verloren en er een matig EK volgde.
Teleurstellende start Koeman
Nadat het EK in 2016 en het WK in 2018 werd gemist, kwam er nieuwe hoop doordat met Koeman eindelijk de gedroomde kandidaat bondscoach werd. Die hoop werd bij diens start snel de grond in geboord, want Engeland was de baas in de Amsterdam Arena bij het debuut van Koeman. Hoewel topspelers als Matthijs de Ligt, Memphis Depay en Georginio Wijnaldum gewoon van de partij waren, werd er kansloos met 0-1 verloren door een doelpunt van Jesse Lingard. Daarna vond al snel de ommekeer plaats met een ruime overwinning tegen Portugal. Vervolgens begon het Nederlands Elftal aan een geweldige Nations League-run. waarbij Duitsland en Frankrijk werden vernederd. Een goede EK-kwalificatie volgde, waarin Duitsland ook knap verslagen werd en Koeman naar FC Barcelona vertrok.
Hoopvol begin Advocaat
De maat was vol voor de KNVB in de lente van 2017. Danny Blind was al dramatisch bij begonnen en daardoor ging het EK van 2016 aan de neus van Oranje voorbij. Vervolgens faalde hij ook jammerlijk in de WK-kwalificatie, met als dieptepunt de nederlaag bij Bulgarije. Good-old DIck Advocaat moest de meubelen gaan redden. Hij begon prima, want Oranje won met 5-0 van Luxemburg. Met behulp van Arjen Robben, Quincy Promes, Vincent Janssen, Wijnaldum en Wesley Sneijder werd de jacht op het WK-ticket ingezet. Met een mijlpaal voor Sneijder, die Edwin van der Sar afloste als recordinternational van het Nederlands elftal. Daarna werd de weg vol treurnis voortgezet. De eerste wedstrijd waarin Oranje veel weerstand kreeg, werd het volledig weggespeeld en werd er met 4-0 verloren. Het WK 2018 werd daardoor gemist.
EK-hoop vervlogen bij debuut Blind
Het vroege uitvallen van Robben, de rode kaart van Bruno Martins Indi en een beschamende nederlaag waardoor de kansen op een eindronde minimaal waren. Slechter kon de start van Danny Blind haast niet zijn. Hij bracht weinig elan aan Oranje en wist in een poule met Tsjechië, Turkije, IJsland, Kazachstan en Letland niet hoger te eindigen dan de vierde plaats. Historisch slecht was de Oranje-periode van Danny Blind, die door menigeen zelfs de slechtste bondscoach aller tijden wordt genoemd en op puntengemiddelde alleen Guus Hiddink weet af te troeven. Danny Blind was er mede verantwoordelijk voor dat Oranje zich voor de eindrondes in 2016 en 2018 niet plaatste. Hij won als bondscoach maar zeven van de zeventien wedstrijden en daalde met Oranje van de veertiende naar de tweeëndertigste plaats op de wereldranglijst. De laagste positie ooit. De kansloze nederlaag tegen IJsland was daarom een prima voorbode voor het vervolg van diens periode als bondscoach.
