De uitvinders van het spelletje raken van ieder lichtpuntje overtuigd dat hun eerste grote titel sinds 1966 er eindelijk aan zit te komen, maar het kwam er nooit van. Ook toen rond de eeuwwisseling Engelse spelers stuk voor stuk dragend waren bij ploegen die in de Europese top meespeelden, was het zelf nooit maar goed genoeg voor de halve finale. De huidige ploeg, die zelfs tegen de ploeteraars van Schotland maar in extremis een afgang voorkwam, biedt weinig hoop.
Toch werden er zondag Engelsen wereldkampioen voetbal. Voor het eerst veroverden de Three Lions in de categorie -20 namelijk goud door Venezuela in de finale het nakijken te geven. Is dat dan het lichtpunt, de hoop in bange dagen? Staat er na de huidige (net-)nietgeneratie met Adam Lallana, Jake Livermore en Ryan Bertrand nu eindelijk een groep klaar die wel gaat overtuigen? We kijken hoe de vorige winnaars van het toernooi het eraf brachten.
Daarvoor gaan we niet zover terug als 2005, toen Lionel Messi zich in Nederland ontpopte tot wereldster in wording, maar ook niet zo kortbij als 2015, aangezien de Servische ploeg van destijds wellicht nog tot volle wasdom moet komen. Het zou niet eerlijk zijn hen al te beoordelen. We kijken naar Frankrijk uit 2013 en Brazilië uit 2011. Wat werd er uit die ploegen?
Eerst Brazilië. In 2011 won die ploeg met 3-2 van Portugal om zich tot jeugdkampioen te kronen. De exponent van die ploeg, Oscar, maakte in de finale een hattrick. Hoe veelbelovend dat ook klonk, zijn carrière is niet zo geweldig geworden. Bij Chelsea hing hij aan de rand van het eerste totdat een wenk van een grote zak Chinees geld hem ertoe verleidde zijn carrière als sporter op serieus niveau ruim voor hij dertig werd effectief te beëindigen.
Een hoop van die spelers zijn degelijke klanten in de Serie A, maar een drietal springt erbovenuit. Casemiro en Danilo zijn selectiespelers van Europees kampioen Real Madrid, terwijl Philippe Coutinho bij Liverpool het mannetje is. Maar om nou te zeggen dat het de voedingsbodem is voor een succesvol Braziliaans elftal? Mwah.
Hetzelfde geldt voor de Fransen van een paar jaar later. Zeker, daar speelde Paul Pogba mee, en nog een zootje spelers die bij andere Europese subtoppers nuttige krachten zijn, maar om dat nou een gouden generatie te noemen gaat met de kennis van nu wel erg ver. Van al die Franse spelers hebben vier jaar later alleen Lucas Digne en Mario Lemina in de Champions League gespeeld in het afgelopen seizoen. En basisklanten mogen die twee zich ook niet noemen.
Hoewel het niet uitgesloten kan worden dat deze generatie jonge Engelsen tot grote dingen in staat blijkt, mag er ook zeker niet van worden uitgegaan. Dat blijkt ook wel uit hoe makkelijk Chelsea Dominic Solanke, speler van het toernooi, aan de hand deed. De aanwinst van Liverpool mag zich dan wel in een rijtje met Pogba, Messi, Luis Figo, Sergio Agüero en Diego Maradona bevinden, in Londen scheen niemand zich de moeite te nemen om de spits te behouden. Wij zetten ons geld ondanks deze knappe triomf dus nog niet massaal op Engeland.
