Omdat zowel Manchester City als Monaco zesmaal scoorde in het tweeluik trad automatisch de uitdoelpunten-regel in werking: het aantal treffers zijn gelijk en dús tellen de uitgoals dubbel. Het gevolg: Monaco plaatste zich ten koste van City voor de kwartfinale. Dit tot frustratie van Lineker, die onderstaande tweet op social media plaatste.
Whether it comes into play here or not the away goal rule sucks. No goal should be of greater value than another.
— Gary Lineker (@GaryLineker) 15 maart 2017
Lineker schrijft dat 'geen doelpunt meer waard is dan een andere'. Hieronder volgen nog vijf argumenten voor de afschaffing (of aanpassing) van de uitdoelpunten-regel, die in 1965 in het leven werd geroepen om dure beslissingswedstrijden te vermijden.
1. Het stimuleert anti-voetbal
Sir Alex Ferguson gaf in 2014, na zijn actieve trainersloopbaan, toe tegenover The Guardian dat hij het 'vooral belangrijk vond dat zijn team in de thuiswedstrijd geen doelpunt tegen zou krijgen'. Thuisteams gaan door de uitdoelpunten-regel vaak behoudend spelen en je ziet doorgaans dat 0-0 in een heenduel voor eigen publiek als overwinning wordt beschouwd. Dit maakt het er voor het publiek niet leuker op.
De andere kant van het verhaal is dat bezoekende ploegen juist overdreven op zoek gaan naar een uitgoal. Bij afschaffen van de uitdoelpunten-regel komt het weer in balans.
2. Verbeterde condities
Vijftig jaar geleden moesten uitteams vaak langer reizen voor wedstrijden en als bezoekende partij wist je nooit precies wat je aan ging treffen, waardoor je in het nadeel was. Anno 2017 is reizen een peulenschil en kan men een stuk beter inschatten wat het aan gaat treffen.
Daarnaast had vijftig jaar geleden niet iedereen een goede (kunst)grasmat liggen. Dertig jaar geleden ook niet. Tegenwoordig wel, op een paar uitzonderingen na natuurlijk.
De verschillen tussen de condities uit en thuis zijn kleiner geworden en dus is het bestaan van een uitdoelpunten-regel steeds moeilijker te verantwoorden.
3. Oneffenheden en mazen
In een aantal gevallen komt de uitdoelpunten-regel totaal niet tot zijn recht. Bijvoorbeeld in 2003, toen AC Milan en Internazionale tegenover elkaar stonden in de halve finale van de Champions League. De eerste partij eindigde in 0-0 en de return in 1-1, waarna Milan zich op basis van uitdoelpunten plaatste voor de finale. Dit terwijl beide duels gespeeld werden in het San Siro, de thuisbasis van zowel Milan als Internazionale.
In de geschiedenis is het vaker voorgekomen dat nationale teams vanwege veiligheidsredenen moesten uitwijken naar andere landen. Zo speelde Israël 'thuis' in Australië. Tevens een scenario waar de uitdoelpunten-regel geen rekening mee houdt.
4. Oneerlijk bij verlenging
Stel: in een Champions League-tweeluik eindigen beide duels in 2-1. Er komt een verlenging en daarin scoren beide ploegen nogmaals één keer. In de WK-kwalificatie, Champions League en Europa League betekent dit dat de uitploeg wint op basis van de uitdoelpunten-regel.
In de CONCACAF Champions League (Noord-Amerika, Midden-Amerika en Caribbean) en de AFC Champions League (Azië) hebben ze hier al iets op verzonen. De uitdoelpunten-regel geldt alleen in reguliere speeltijd, waardoor het een stuk eerlijker is.
5. Thuisvoordeel neemt af
Uit een grootschalig dataonderzoek door twee redacteuren van de website FiveThirtyEight kwam naar voren dat het thuisvoordeel in Engeland langzaamaan aan het verdwijnen is. Bijna 200.000 wedstrijden tussen 1888 en 2014 werden geanalyseerd om tot de bovenstaande conclusie te komen.
De analyse liet zien dat thuisploegen minder zijn gaan scoren, terwijl uitteams op dat vlak al 126 jaar redelijk constant zijn. Betekent minder thuisvoordeel ook niet gewoon minder recht op dubbel tellende doelpunten als uitploeg?
Tot slot
Aan 'onze' Marco van Basten, sinds kort door de FIFA aangesteld als Chief Officer for Technical Development, om de uitdoelpunten-regel nog eens onder de loep te nemen!
