Op 16 september 2010 speelde Didulica zijn laatste profwedstrijd: AZ - Sheriff Tiraspol, in de Europa League. Gertjan Verbeek zat nog op de bank bij AZ. En voor Didulica stonden spelers als Kew Jaliens, Hectór Moreno, Maarten Martens en Stijn Schaars. AZ won, maar geen clean sheet voor Didulica. Moreno maakte een eigen goal: 2-1. Een maand later stopte de doelman en verdween zo uit beeld.
DOWN UNDER
Nog elke dag voelt hij het. Iedere ochtend, wanneer hij wakker wordt, herinnert de pijn Didulica aan de momenten die zijn leven voorgoed hebben veranderd: het schot van goede vriend Jason Culina op z'n kin in 2006 en de schop tegen zijn hoofd van Luis Suarez in 2009. Twee momenten die Didulica voor altijd bijblijven door een kloppende pijn en het littekenweefsel in zijn geteisterde hersenen.
Nu is hij al zes jaar terug in Australië. En hij is gelukkig, zegt Didulica tegen ELF Voetbal. "Ik ben nog altijd getrouwd met Kate, met wie ik al samen ben sinds mijn tijd bij Ajax, vanaf 2002. We hebben drie geweldige kinderen: Angelina (10), Luka (9) en Nikolas (7). We wonen in Geelong, waar ik zelf ook ben opgegroeid. De jongens zijn gek op voetbal. Mijn dochter houdt meer van dansen en turnen. School staat op nummer één, maar ik merk aan de jongens dat ze net als ik graag profvoetballer willen worden. Ze hebben een echte winnaarsmentaliteit. Ik vind het heel leuk om hen te helpen. Kate en ik vinden het niet erg om ouders, taxichauffeurs, coaches, scheidsrechters of koks in één te zijn. Het is soms druk en hectisch met een groot gezin, maar als de kinderen stralen, stralen wij ook."
Didulica werkt bij Melbourne City FC. Daar is hij head of the goalkeeper departement. Hij begeleidt de keepers binnen de Australische club, onderdeel van The City Football Group waartoe ook Manchester City behoort. Bij die club kwam hij John van 't Schip, tot een paar maanden geleden trainer van Melbourne City FC, tegen. "John is een fantastische trainer en een bijzonder aardige man. Na de komst van John heeft de club een boost gekregen. Het is een kwestie van tijd totdat John bij een grote club in Nederland aan de slag gaat. We hebben in Melbourne heel fijn samengewerkt."
Je bent nu zo'n 6,5 jaar gestopt als profvoetballer. Mis je het nog om wekelijks op het veld te staan?
"In het begin was het wel moeilijk. Nu ben ik juist blij dat ik niet meer als een prof hoef te leven. Ik kan eten wat ik wil en ik voel niet meer de druk om een sixpack te onderhouden, haha. En in mijn functie bij Melbourne City FC sta ik vaak op het veld met de keepers. Daar haal ik nu mijn plezier uit. Heerlijk om gras te blijven ruiken."
SCHOPPEN
Het was een moeilijke beslissing, maar in oktober 2011 hakte Didulica de knoop door. Hij stopte per direct als profvoetballer. Hij wilde niet het risico lopen weer een klap tegen zijn hoofd te krijgen. Zoals bij AZ - PSV in 2006 en Ajax - AZ in 2009. Eerst ging Didulica knock-out nadat toenmalig PSV'er Culina de bal hard op zijn kin schoot. "Uitgerekend Jason, mijn beste voetbalvriend, raakte mij met zijn keiharde schot op mijn kin, waardoor mijn hersenen heen en weer schudden. Ik ben toen een uur buiten bewustzijn geweest. Toen het licht bij mij weer aan ging, voelde ik mij ontzettend moe. Ik had veel druk op mijn hoofd, vooral rond het slapen en was momenten kwijt. Ik dacht dat ik gek werd."
Didulica hield whiplash-klachten over aan het schot en was anderhalf jaar uit de roulatie. Een periode van angst en onzekerheid, noemt hij het. Psychologen, neuropsychologen, ergo- en fysiotherapeuten en andere specialisten stonden Didulica bij tijdens zijn revalidatie. De Australiër met Kroatische roots keerde terug in een reserverol achter Sergio Romero. In maart 2009 maakte Didulica zijn rentree, in het kampioensjaar van AZ en Louis van Gaal. Hij kreeg zeven competitieduels op rij een basisplaats, maar in die zevende wedstrijd ging het weer mis: tegen zijn oud-werkgever Ajax. Op 26 april 2009 lag hij minutenlang roerloos op het veld. Didulica stopte een strafschop van Luis Suarez, maar de toenmalig Ajax-spits liep door en raakte met zijn scheenbeen het hoofd van Didulica. Per brancard verdween hij van het veld, onder applaus van de toeschouwers in de ArenA.
"Ik kan me nog herinneren dat ik mijn nek hoorde knakken en dacht: Nee! Daar gaan we weer. Ik wist direct dat het foute boel was. Het was een ongelukkige actie van Suarez. Hij had alleen niet zo fel moeten doorlopen. Maar ik heb geen hard feelings richting hem. Ik heb juist bewondering voor hem, hoe hij is uitgegroeid tot een fantastische spits. Mijn kinderen zijn ook fan van hem. Ik denk weleens na hoe over mijn leven eruit had gezien wanneer ik die twee klappen niet had gehad. Die tegenslagen hebben mij ook gevormd tot de positief ingestelde man die ik nu ben. Ik weet nu heel goed hoe kwetsbaar een menselijk lichaam is. Ik heb nog altijd problemen met mijn hoofd en nek. Het is een constante pijn. Die heb ik leren te accepteren. Ik heb over de hele wereld gezocht naar oplossingen, zonder het gewenste resultaat. Ik blijf zoeken. Ik kan alleen maar positief blijven en hopen op een wonder. In de tussentijd geniet ik van mijn gezin en koester ik mooie herinneringen uit Nederland."
GREAT MEMORIES
In de komende jaren wil Didulica een keer met zijn kinderen naar Amsterdam en Alkmaar komen om hen te laten zien waar hun vader profvoetballer was. "Misschien ook ter inspiratie voor mijn boys. Ik heb mijn droom om profvoetballer te worden zien uitkomen. Als ik er nu op terugkijk, is het eigenlijk ongelooflijk dat ik voor een grote club als Ajax heb gespeeld, ik als een jongen uit een surfstad in Australië. Ik heb in de Champions League gespeeld en in totaal negen prijzen gewonnen. Niet slecht voor een cowboy from Down Under, hè. Via internet houd ik Ajax en AZ nog altijd in de gaten."
De mooiste periode beleefde Didulica tussen 1999 en 2003 bij Ajax. Niet dat hij vaak speelde, mede door de concurrentie van Fred Grim, Bogdan Lobont en Maarten Stekelenburg, maar Didulica kwam in het seizoen 2002/03 wel vier keer in actie tijdens de Champions League-campagne waarin Ajax tot de kwartfinales kwam. In november 2002 vervulde hij een heldenrol in Mestalla tegen Valencia (1-1). De Spanjaarden beukten 94 minuten lang op het doel van Didulica, die 23 doelpogingen pareerde.
Was die avond in Valencia het sportieve hoogtepunt in jouw carrière?
"Zonder twijfel. Die wedstrijd in Valencia blijft altijd speciaal voor mij. Net als een paar andere jongens was ik heel nerveus voor die wedstrijd. Valencia was de kampioen van Spanje en een van de beste clubs op dat moment. Gelukkig was Ronald Koeman onze trainer. Hij was altijd zo relaxed. Koeman was iemand die met zijn persoonlijkheid het team een boost gaf. En een soort positieve arrogantie. De spanning en angst verdwenen tijdens de wedstrijd. Vanaf een bepaald moment genoot ik van de sfeer, het stadion en elk schot dat op mij afkwam. Ik voelde me echt even onverslaanbaar. Tot de 94ste minuut. Angulo scoorde. We dachten dat we er waren na die late en verrassende goal van Ibrahimovic. We waren zo dicht bij. Ik wilde zo graag winnen. Ook voor Zlatan. Hij was een paar dagen voor de wedstrijd een beetje down omdat hij niet zo vaak scoorde. Daarom rende ik het hele veld over om hem te feliciteren na de 0-1. Het was een achtbaan van emoties."
Een half jaar geleden vond Didulica nog een filmpje uit zijn tijd bij Ajax. "Een paar dagen voordat we kampioen werden had ik een camera gekocht. Dat was nog voor de tijd van de iPhone. Op de avond van ons kampioensfeest heb ik die camera omgehangen en alles gefilmd. Toen ik het pas geleden terugkeek kwam ik niet meer bij van het lachen. We waren jonge honden. Ik ben nog samen met John O'Brien en zijn Amerikaanse vrienden 's nachts door de grachten gevaren. Met de kampioensschaal, haha. We hadden veel lol in die tijd. Ik kan meer mooie verhalen vertellen, maar dan krijg ik de advocaten van Zlatan achter mij aan."
"Het mooiste van mijn tijd bij Ajax was nog de waardering die ik van mijn teamgenoten en de technische staf kreeg. Ik speelde met topspelers als Zlatan, Sneijder, van der Vaart, Chivu, Maxwell, Litmanen, Nigel de Jong, Galasek, Van der Meyde, Winter en Ritchie Witschge. Ik had nooit gedacht dat ik op hun niveau mee zou kunnen komen. Dat zij mij accepteerden als one of the guys deed mij veel. Mijn carrière is achteraf anders gelopen dan ik hoopte. Maar het leven zit vol verrassingen, positieve en negatieve. Daarmee moet je leren dealen. Ik koester the great memories."
